சோழ ரகசியம் – பாகம் 2

உடையார்குடி கிராமம் சோழப்படைகளால் சூழந்திருந்தது. மன்னர் உடையார் சிறீ ராஜராஜர் தனித்தேரிலும், மும்முடிச் சோழப் பிரம்மராயர், தளபதிகள், படை தலைமையாட்கள், ஒற்றர் படைத் தலைவர் போன்றோர் குதிரையுடனும் நின்றிருந்தார்கள். மண்டபத்தின் நடுவே நின்று பறையை மிகவும் வேகமாக அடித்து, “இதனால் சகலருக்கும் தெரிவிப்பது என்னவென்றால், ஆதித்த கரிகாலன் கொலையில் இங்கிருக்கும் ஒவ்வொரு பிஞ்சுகளுக்கும் கூட சம்மந்தம் இருப்பதை அறிகிறோம். நெடுநாட்கள் நடந்த விசாரணையில் அவை தெளிவாக மக்களுக்கு நிறுபனம் செய்யப்பட்டன. அதனால் உடையார் குடியில் இருக்கும் அந்தணர்னர்களையும், பெண்டுகளையும், சிறார்களையும் அவர்களோடு உறவுமுறை கொண்டுள்ள அனைவரையும் சோழ தேசத்தினை விட்டு நாடு கடத்துகிறோம். அவர்கள் அனைவரின் சொத்துகளும் அரசாங்கம் எடுத்துக் கொள்ளும். வாழ்க சோழம். வாழ்க உடையார் சிறீ இராஜராஜர்.” என்று அறிவித்தனர்.

அந்தணர்களிடமிருந்த அனைத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு, ஆடைகளோடு அவர்களை அணிவகுக்க வைத்தார்கள் சோழவீரர்கள். மும்முடிச் சோழப் பிரம்மராயர் தனியாக ஆட்களை நியமித்து அவர்களின் அடையாளங்களை சரிபார்த்தார். சில வீரர்கள் அந்தணர்களின் உறவுகளையும் அவர்களின் உறவு முறைகளையும் அதிகாரிகளுக்கு எடுத்துக் கூறிக் கொண்டிருந்தனர். பெண்களில் சிலரும், ஆண்களில் சிலரும், ஆதித்த கரிகாலரின் கொலையில் தங்களுக்கு சம்பந்தமில்லை என சத்தம் எழுப்பினார்கள். சிலர் கர்பிணிப் பெண்களுக்கும் இதே தீர்ப்பா எனவும், பச்சிளம் குழந்தைகளுக்கு இதிலென்ன சம்பந்தம் எனவும் கூச்சல் போட்டார்கள்.

மும்முடிச்சோழப் பிரம்மராயரே அனைத்தும் விடையளிக்கும் விதமாக, “நாங்கள் இங்கிருக்கும் அனைத்து நபர்களும் சோழ இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலரின் கோரக் கொலையில் சம்பந்தம் இருப்பதை அறிந்தோம். உடையார் சிறீ இராஜராஜ சோழர் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றதும் முறையாக வழக்குகளும், வாதங்களும் எடுத்துரைக்கப்பெற்று அவற்றை நிறுபனம் செய்தும் உள்ளோம். சோழமக்களும் அதனை உறுதி செய்துள்ளார்கள். மாமன்னர் தீர்ப்பு வழங்கியதும், மீண்டும் ஒன்றுமறியாதது போல நீங்கள் பேசுவதில் ஞாயம் இல்லை. சோழத்தேசத்திற்கு எதிராக தேசதுரோகத்தில் ஈடுபட்ட போதும், உங்கள் அனைவரையும் உயிரோடு நாடுகடத்தவே மாமன்னர் உடையார் சிறீ இராஜராஜர் தீர்ப்பு தந்துள்ளார். சோழமக்களின் கோபத்திற்கு ஆளாவதற்குள், இங்கு மக்கள் கிளர்ந்து எழுவதற்குள் நீங்கள் நாட்டினைக் கடப்பதே உத்தமமான காரியம்.” என்றார்.

ஒரு பெரிய வீரர்களின் வளையத்திற்குள் அத்தனையும் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அனைத்து சரிபார்க்கப் பட்டதாய் பிரம்மராயருக்கு தகவல்கள் தெரிவிக்கப்பட்டவுடன். அவர் இராஜராஜரைப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையின் அர்த்தத்தினை உணர்ந்த இராஜராஜர், கைகளை முன்நோக்கி அசைத்தார்.

வீரர்கள் சூழ்ந்திருக்கும் அந்தணர்க் கூட்டம் நகர்ந்து சென்றது. எதிர்த்துப் பேசியவர்களுக்கும், மறுத்து நின்றவர்களும் பிரம்பால் தாக்கப்பட்டார்கள். ஒரு ஊரே காலிச் செய்து செல்வதை கனத்த மனதோடு பார்த்துக் கொண்ட இராஜராஜர் அங்கிருந்து தன்னுடையத் தேரில் கிளம்பினார். இதுவரை ஆதித்த கரிகாலனின் மரணத்திற்கு தக்க நடவெடிக்கை எடுக்கவில்லை என்ற அவரது மனவலி அகன்றது. உறவைக் கொன்றவர்களும் தயவுக்காட்டி, நாடுகடத்த கூறியிருக்கும் நல்மனதுடன் அவர் அரண்மனை நோக்கிச் சென்றார். எல்லாவற்றையும் கவனித்துவந்த பிரம்மராயர் குதிரையை வேறுபக்கம் செலுத்தினார்.
பிறகு உயிரோடு நாடுகடத்தப்படுவதை அறிந்த சோழ மக்கள் வெகுண்டு எழுந்து அந்தணர்கள் வாழ்ந்த வீடுகளை தீவைத்தார்கள். அவ்வூரே தீப்பிழம்பாக மாறியது. அந்நேரத்தில் மிகவும் சாமர்த்தியமாக சோழர் படை அந்தணர்களையும், அவரது உறவுகளையும் சேர நாட்டை நோக்கி கொண்டு சென்றுகொண்டிருந்தது. அவ்வாறு போகின்ற வழியில் சில விசயம் அறிந்த சோழமக்கள் அவர்களை துன்புருத்தினர். சோழப் படைவீரர்கள் அதனை தடுத்து அந்தணர்களை முன்நோக்கி அழைத்துச் சென்றது.

***
பெண்கள் கத்திக் கதறிக் கொண்டிருந்தார்கள். குழந்தைகளும், சிறுவர்களும் நடப்பது புரியாது தாய் தந்தையோடு ஒடுங்கி ஓலமிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். ஆண்களுக்குள் இதுவரை இருந்த சோழப் பகைமை கொழுந்துவிட்டு எறிந்துக் கொண்டிருந்தது. கர்பினியாய் இருந்த ஒருபெண் எப்படி இந்த சோழ தேசத்தினை நிர்மூலம் ஆக்குவது என வயிற்றுக்குள் இருந்த குழந்தைக்கு சொல்லித் தந்துகொண்டிருந்தாள். வெற்றிலை எச்சிலை துப்பி, கல்லெடுத்து எரிந்து கனல் பொங்கும் கண்களோடு சோழ மக்கள் ஏசியதை வழியெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டே வந்தார்கள்.
சோழத்தை ஏசுவதிலேயே கவனம் கொண்டமையால் அவர்களின் இருபுறமும் கிராமத்திற்கு கிராமம் படைவீரர்கள் கூடிக்கொண்டு போவதையும், ஏற்கனவே அவர்களோடு வந்த ராஜராஜரின் படைவீரர்கள் விலகிக்கொள்வதையும் அவர்கள் கவனிக்கவில்லை.
காடுகளின் ஊடே நடந்து ஒரு சமவெளியை கூட்டம் அடைந்தபோது, அந்தக்கூட்டத்தினை விட பெரிய அளவில் படைவீரர்கள் இருந்தார்கள்.

வாழ்க பாண்டிய தேசம் என்றொரு சத்தம் கேட்ட திசையை நோக்கினான் வாமதேவம். ஒரு வயதான மூதாட்டி கையில் கம்பினை ஊன்றி நடைதளர்ந்து வந்தவளிடமிருந்து அந்த சத்தம் வந்திருக்க கூடும். அவளின் மீது கண்களைப் பதித்தான். அவள் மீண்டும் வாழ்க பாண்டிய நாடு என்று கத்தினாள். இடைப்பட்ட கூச்சலிலும் அந்த மூதாட்டியின் அருகில் இருந்த சிறுவர்களும் பாண்டியர் புகழ் உரைப்பதை கேட்ட வாமதேவம் அதிர்ந்தான்.

“சோழதேசத்தில் அந்நியர்களுக்கு அடைக்கலம் தந்தது எத்தனை பெரியக் குற்றம். மன்னர்களின் நல்மனதினை இவர்கள் இப்படி நயவஞ்சமாக அல்லவா பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். இந்த பிஞ்சுகள் சோழ தேசத்தில் பிறந்தும் வாழ்ந்தும் இம்மண்ணை நேசிக்கவில்லையே. எத்தனை வன்மம். இதோடு அனைத்தும் நிறைவடையட்டும்.” என தனக்குள் உரையாடிக் கொண்டிருந்தவன், தன் இடையிலிருந்த சங்கை முழங்கினான். அந்தச் சத்தம் நிறைந்த காட்டில் மரங்களிடைப் புகுந்து அனைவருக்கும் கேட்டது. சோழ வீரர்கள் அப்படியே நின்றர். குதிரைகள் கூட ஒரு அடி எட்டுவைத்து அப்படியே நின்றன.

சோழ தேசத்திற்கு எதிராய் இவர்கள் இடும் கூச்சலையும், வசவுகளையும் கேட்டுக் கொண்டேப் பயணித்துவந்தோம். மாமன்னர் சிறீ இராஜராஜப் பெருவுடையார் இவர்களை நாடு கடத்த உத்தரவிட்டிருந்தாலும், முக்காலமும் அறிந்த நம் மும்முடிச் சோழப் பிரம்மராயரின் கட்டளையப்படி இவர்களில் சிறு பிஞ்சுகளை கூட உயிரோடு விடுவதென்பது நாளைய சோழப் பேரரசின் பேரழிவுக்கு ஒப்பாகும். மாந்திரிக தாந்திரிகத்திலும், அதிர்வண வேதத்திலும் வல்லவர்களான இவர்கள் நேரடிப் போரில் நம்மை வீழ்த்த முடியாது என்றாலும், பிற மந்திர வேளைகளில் ஈடுபட சகல வழிகளும் உண்டு. ஆகவே அனைவரையும் மண்டியிட வையுங்கள்.

வீரர்கள் விரைந்து செயல்பட்டார்கள்.

முன்சென்ற சேனைத் தலைவன் தன்னுடைய இடத்திலிருந்து ஒரு மஞ்சள் நிற கொடியை காண்பித்தான். வீரர்கள் சோழ கூட்டத்திற்குள் நுழைந்து ஆண், பெண், சிறார்கள் என மூன்றாய்ப் பிரித்தனர். “என்ன செய்கின்றீர்கள். எதற்காக என் மனைவியைப் பிரிக்கின்றீர்கள், எதற்காக என் பேரனை கொண்டு செல்கின்றீர்கள்” என எல்லாபக்கமும் கேள்விகள் எழுந்தன. ஆனால் அக்கேள்விகளுக்கு விடை சொல்வாரில்லை.

தலைமை படைவீரனான மங்களநேசன் அக்கூட்டத்தின் முன் தன் குதிரையை செலுத்தி அவர்கள் முன்பு நின்றான்.

“இறுதி கிராமத்தினையும் கடந்து வந்துவிட்டோம். இன்னும் இரண்டு பரலாங்களுகள் கடந்தால், நீங்கள் வேறு தேசத்திற்கு உரியவர்களாகிவிடுவீர்கள். அதனால் கூட்டத்திற்குள் இருக்கும் நம் தேசத்து ஒற்றர்கள் எழுக” என்றான்.

அந்தணர்கள் திகைத்தார்கள். என்ன நம் கூட்டத்திற்குள் சோழ தேசத்து ஒற்றர்களா. இதெப்படி சாத்தியம். நாம் மிகவும் சாமர்த்தியமாக நம் குலத்தவர்களை மட்டுமே உடையார்குடியைச் சுற்றி குடியமர்த்தி வைத்தோம். என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது, ஆங்காங்கே.. சிலர் எழுந்து நின்றனர். அவர்களை முன்நோக்கி வருமாறு சைகை செய்தான். அவர்களை வீரர்கள் சோதித்தார்கள். அடையாளங்கள் சரியாக இருந்தன.

சருகுகள் உதிரும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. அனைவரும் அமைதியானார்கள். அப்போது குதிரைகள் விரைந்துவரும் சத்தம் கேட்டது. அனைவர் பார்வையும் அங்கு செல்ல… மூன்று குதிரைகள் அவர்களை நோக்கி வந்தன. அதில் இரண்டில் இருந்தவர்கள் தங்களுடைய அடையாளங்களை மறைத்திருந்தார்கள். பிரம்மதேவராயரை மட்டுமே அடையாளம் காண முடிந்தது. “பிரம்மதேவராயர் ஒழிக” என கூட்டத்தில் யாரோ சத்தமிட அனைவர் கழுத்துகளின் மேலும் வீரர்களின் வாள் அடுத்தநிமிடம் இருந்தது.

“அதர்வண அந்தணர்கள். சோழப் பேரரசின் கீழ் நீங்கள் வந்தபோதே நாங்கள் உங்களையும் சோழர்களாகவே எண்ணினோம். நான் பார்த்து வளர்ந்த பிள்ளையை கோரமாய் கொலை செய்துவிட்டு அதனை பெருமை பேசி குழந்தைகளை வளர்க்கின்றீர்கள். அனைத்தும் அறிந்தும் தர்மக் கடவுளான இராஜஇராஜ சோழர் வழக்கு எடுத்து ஆதாரம் கொண்டு நிறுவி உங்களையெல்லாம் கொல்ல மனமின்றி நாடுகடத்த ஆனையிட்டிருக்கிறார். ஆனால் அத்தகைய மாண்புகொண்டோரையும் உங்களால் மதிக்க முடியவில்லை. வரும் வழியெல்லாம் சோழத்துக்கு எதிராய் உங்கள் ஏச்சுகளும், பேச்சுகளும் இருந்தன.”
“இனி உங்களால் படைதிரட்டி சோழத்தினை ஒன்றும் செய்ய முடியாது. நாங்கள் அந்நிலையை கடந்துவிட்டோம். சோழப்பேரரசின் மகாசேனைக்கு இவ்வுலகே பயம்கொள்ளும். ஆனால் பேடிகளைப் போல மறைந்து திட்டம் தீட்டி, தந்திர மந்திர யாகம் வளர்த்து உங்களால் தொடர்ந்து இடையூருகள் உண்டாகும். எனவே…” என கட்டளைப் பிறப்பிக்கும் முன் தன்னுடைய இடபக்கம் நின்ற குதிரையின் மீதிருந்தவரைப் பார்த்தார். அவர் கைகளில் ஏதோ செய்கை செய்ய, பிரம்மதேவ ராயர் அதிர்ந்து கண்களை விரித்தார். பின்பு தன்னை மீட்டுக் கொண்டு சிறார்கள் பக்கம் இருக்கும் வீரர்களுக்கு உத்தரவிட்டார். அடுத்தகணம் குழந்தைகளும், சிறார்களும் கொல்லப்பட்டனர். அதர்வணப் பெண்களும், ஆண்களும் திகைத்து கதரினார்கள்.
பிரம்மதேவராயர் மீண்டும் அந்த குதிரைமேலிருந்த உருவத்தினைப் பார்த்தார். இம்முறையும் அவருக்கு செய்கையால் கூறப்பட்டது. ஓம் என்று அந்தண ஆண்கள் பக்கம் இருக்கும் வீரர்களுக்கு கட்டளைகள் செல்ல அனைவர் தலையும் உருண்டது.

ஒருபக்கம் ஆண்கள் மடிந்து கிடக்க, மறுபக்கம் சிறார்களும், குழந்தைகளும் சிதைந்து கிடக்க. நடுவே பெண்கள் கூட்டம் பெரும் ஓலம் இட்டு கதறிக் கொண்டிருந்தது. அடுத்தது அவர்கள் தான் என்று நினைக்கையில் பிம்மதேவராயர் அருகில் இருந்த உருவம் தன்மேல் போர்த்தியிருந்த ஆடையை சுழற்றி வீசியது. அதைப் பார்த்த அனைவருமே கண்களை முடிந்தமட்டும் திறந்து தங்களது வியப்பை வெளிப்படுத்தினார்கள். அது குந்தவை நாச்சியார்.

“கூட்டத்தில் கற்பினிகள் இருக்கிறார்கள். அவர்களையாவது விடுங்கள். சூலிப் பெண்களை கொல்வது சோழ தேசத்தை நிர்மூலமாக்கும்.” என்று கத்தினாள் ஒரு மூதாட்டி. அதனை மற்றப் பெண்களும் ஆமோதித்து குரல் எழுப்பினார்கள்.

குந்தவை பேசத்தொடங்கினாள். “ஆலகால விசத்திற்கெல்லாம் கருணை காட்டுதல் என்பது இயலாது. பாரதத்தில் அர்ஜூனன் செய்த தவறை நாங்களும் செய்ய மாட்டோம். உங்கள் கண்முன்னே உறவுகள் கொல்லப்பட்டமைக்கு காரணம் பெண்களாகிய நீங்களே சோழ தேசத்திற்கு எதிரிகள். நீங்களே எய்தவர்கள். ரவிதாசனும், உங்களுக்கு துணை போனவர்களும் வெறும் அம்புகள். சோழத் தேசத்து பெண்கள் மீது நீங்கள் வன்முறையை உங்கள் உறவுகளைக் கொண்டு ஏவுனீர்கள். எங்கள் பெண்களின் முலைகளையும், மூக்கினையும் அறுத்தீர்கள். குறிகளைக் காயம் செய்தீர்கள். சூலிப் பெண்கள் என்றும் நீங்கள் கருணை கொள்ளவில்லை. இப்போது அதே கருணையை உங்களுக்கு எதிர்ப்பார்க்கின்றீர்கள். இதுகண்டு பொறுக்காது பாண்டியனைத் தண்டித்த ஆதித்த கரிகாலரையும், வஞ்சமாய்க் கொன்றீர்கள். உண்மையில் இப்போது வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பு ஆதித்த கரிகாலருக்காக அல்ல. உங்கள் மனதில் ஈரமில்லாமல் செய்த காரியத்திற்காக.”

“பிரம்மராயரே, இவர்களை தீவைத்து எரித்து சாம்பலை காவேரில் கரையுங்கள். மிஞ்சும் எழும்புகளை பொடியாக்கி வையுங்கள். சோழ தேசத்தில் நாம் கட்டப்போகும் பெருங்கற்றளிக்கு இவர்களே அஸ்திவாரம். இங்கு நடந்தவை அனைத்தும் சோழ ரகசியமாக இருக்கட்டும். எக்காரணத்தைக் கொண்டும் எவருக்கும் தெரியாமல் பார்த்துக் கொள்வது உங்கள் பொறுப்பு. அதற்காக நீங்கள் எது செய்தாலும் இந்தக் குந்தவை முழு ஆதரவு தருவாள்.”
பிரம்மராயர் ஓம் என்றார். எஞ்சியப் பெண்களை ஒருசேர பிணைக்கப்பட்டு முழுக்க எண்ணைய் ஊற்றினார்கள். ஓலக்குரல் எழும்ப எழும்ப தீ வானொக்கி எரிந்தது.

“அந்தணர்களைக் கொல்லக்கூடாது என்பது பரவலான கருத்தாக்கம். ஆனால் இன்று நாம் கொன்றது அந்தணர்களை அல்ல. இம்மண்ணின் எதிரிகள். நம் குலக்கொழுந்து நிகரற்ற வீரன் ஆதித்த கருங்காலனை நயவஞ்சகமாய் கொன்ற துரோகிகள். அந்தணன் என்றால் அறவோன் என்ற கூற்றின் படி பார்த்தால், இந்த துரோகிகளை மன்னித்து நாடுகடத்த சொன்ன நம் மன்னன் இராராஜ உடையாரே அந்தணன்”. என்றார் மும்முடிச் சோழப் பிரம்மராயரின் அருகில் தன் அடையாளம் காட்டாத நபர்.

ஆதித்த கரிகாலன் இறந்தபிறகு கடமை தவறியதாக நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருந்த கரிகாலனின் மெய்காவல் படையினர் நெடுநாட்களுக்குப் பிறகு சிரித்தார்கள். குந்தவை கண்களிலிருந்து நீர் திரண்டு சோழத்தாயின் மடிமீது விழ, வீரர் பெருங்கூட்டம் இராஜராஜ உடையாரின் மெய்கீர்த்தியை பாடியது.

***
பிரம்மராயர் அமைதியாய் இருந்துவிட்டு, “அம்மா.. பெருங்கற்றளி என்று சொன்னீர்களே.. அது என்ன. இவர்களைக் கொன்றமைக்காகவா அதனை எழுப்பப் போகிறோம்.”
“தேவராயரரே. ஒருவகையில் அந்தக் கற்றளிக்கு இவர்களும் காரணம். ஆனால் நெடுநாட்களாய்.. இராஜராஜ சோழருக்கென ஒரு கனவு இருக்கிறது. அவர் கனவு இந்த உலகில் நிறைவேறும் போது சோழ தேசத்திற்கு எதிரிகள் என்று எவரும் இருக்க கூடாது.”
“அம்மா… கோபிக்க வேண்டாம். எல்லா எதிரிகளையும் தான் நாம் அழித்துவிட்டோமே. இன்னுமா எதிரிகள் இருப்பதாக கருதுகிறீர்கள்.”

“பிரம்மதேவராயரே.. நீங்கள் இதற்கு முன்கண்ட அரசியல் அல்ல இவை. நேருக்கு நேர் நின்று பகைமை தீர்க்கும் வல்லமையும் துணிச்சலும் அற்றுப்போய் கோழைகளுடன் யுத்தம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். இதோ எரிந்து கொண்டிருக்கும் இவர்கள் வெறும் சல்லிவேர்கள். ஆணி வேரொன்று இருக்கிறது. அதுவும் சோழ தேசத்திலேயே இருக்கிறது. அதனையும் இராஜராஜ சோழருக்கு தெரியாமலே அகற்ற வேண்டியிருக்கும். அதன்பின் எல்லாம் சுபமாகும்.”

ஆ.. அம்மா. யார் அந்த ஆணிவேரன்றே கூறுங்கள். அவர்களை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

அவசரம் வேண்டாம், பிரம்மராயரே. இங்கு நடந்ததையே இராஜராஜருக்கு தெரியாமல் மறைத்தாக வேண்டிய சூழ்நிலை. இதைச் சரியாக செய்து முடிக்கவே நமக்கு சில காலங்கள் ஆகும். அதற்குள் தக்க காலத்தில் மற்றவற்றை எடுத்துறைக்கிறேன். வீரர்கள் எவறேனும் சந்தேகப்படும் நபர் உண்டா.

அப்படியிருந்தால் இவ்விடத்திற்கு வந்திருக்க மாட்டார்கள் அம்மா. அனைவருமே மிகவும் நம்பிக்கைக்கு உரியவர்கள். கடுகளவும் இந்த விசயம் வெளியே தெரியாது. நாளைய வரலாறு.. இவர்கள் தூரதேசத்திற்கு அனுப்பபட்டார்கள் என்பதோடு முடிந்துபோகும். அத்துடன் பேச்சின் இடையே கற்றளி என்று கூறினாயே. அது யாருக்காக சோழர்களின் குலதெய்வமான நிதம்பசூதனிக்கா.

“இல்லை பிரம்மராயரே. சாக்தம் இம்மண்ணில் தளைத்தால் மீண்டும் சோழ தேசம் அல்லல்படும். மந்திரங்களும், தந்திரங்களும் முடக்கப்பட்டு, அன்பு சமயமொன்று இங்கு எழவேண்டும். அத்தோடு ஆதித்த கரிகாலரும், அவர் பொருட்டு இதுவரை இறந்த அத்தனை உயிர்களும், இனி இறக்கப்போகிற உயிர்களுக்கும் நல்வழிகாட்ட ஈசனையே சரணடைய வேண்டும். அதனால் பெருங்கற்றளி ஈசனுக்கு உரித்தாகும்.

ஈசன் இனி சோழநாட்டினை பாதுகாப்பான். அன்பே வடிவான அருண்மொழிக்கு இனி ஈசனே துணை.”

சோழம்.. சோழம்.. சோழம்..

சோழ ரகசியம் – சிறுகதை பாகம் 1

முன்குறிப்பு – பொன்னியின் செல்வனைப் படித்தமையிலிருந்து ஆதித்த கரிகாலச் சோழரின் கோரக் கொலையை ஏற்கவே முடியவில்லை. அதன்பிறகு இராஜராஜர் கொலைக்காரணமானவர்களை தன்னுடைய கருணைமிகு இதயத்தினால் நாடுகடத்த மட்டுமே கூறியிருக்கிறார் என்றார்கள். அவர்களின் முடிவு அவ்வாறு இருக்க கூடாது என்று நினைத்துக் கொண்டே இருந்தேன். உடையாரை படிக்கத் தொடங்கியதும், எனக்குள் தோன்றியதை சிறுகதையாக வடித்திருக்கிறேன். இது புனைவு மட்டுமே. இப்படி நடந்திருக்க வேண்டுமென்ற ஆதங்கம். இனி கதை..

மும்முடிச் சோழப் பிரம்மராயர் நிதம்பசூதனியைப் பார்த்தார். அந்த தீபந்தங்களின் ஒளியில் அவளுடைய உக்கிர கோலம் அவருக்குள் உற்சாகம் தந்தது. “தாயே. இந்த சோழ தேசத்திற்கும், சோழ பரம்பரம்பரைக்கும் நீயே துணை. நீயே துணை” என்று வணங்கினார். உடனிருந்த மூன்று நபர்கள் ஜெய நிதம்பசூதனி என்று ஒன்றாக வணங்கினார்கள். காதில் குண்டலமும், கைகளில் காப்பும், கால்களில் வீரதண்டும், மார்பில் சன்னவீரமும், கழுத்தில் சிறு அட்டிகையும், இடையில் குறுவாள் பட்டையும் அணிந்த வீரன் எதிரே வந்தான். அவனுடைய நெற்றியில் நிதம்பசூதனியின் குங்குமப் பிரசாதம் விரவியிருந்தது. “வீரனே உன் பெயரென்ன”

“அருண்மொழி”
“உடையார் ராஜராஜ சோழரின் பெயரா. தாயே.. நிதம்பசூதனி. நீயே துணை” என அவனை ஆரத்தழுவினார். “நீயே நம் சோழத் தேசத்திற்காக உயிர்துறக்கப் போகும் இறுதி மனிதனாக இருக்க வேண்டும்.” என்று கூறினார் பிரம்மராயர்.

அன்னையின் முன் மண்டியிட்டான் அவன் கரத்தில் ஓர் கூரிய அரிவாள் தரப்பட, முடிந்த கூந்தலினை வலக்கையால் இறுகப்பற்றி, இடக்கையால் தலையை அரிந்துக்கொண்டான்.
அனைவரும் அவனை பரவசமாப் பார்த்தனர். உயிர்த்துடிப்பு அடங்கும்வரை பிரம்மராயர் கண்களை மூடியபடியே இருந்தார். பிரம்மராயரை நீலன் அனுகினான். “அய்யனே, அரிகண்டம் நிறைவாய் நடந்தேறியது.”

“நீலா.. உரிய முறையைச் செய், நடுகல்மட்டும் ஒருவாரம் பின் நடப்படட்டும். ஏராளமானப் பணிகள் இருக்கின்றன. நான் அரண்மனைக்குச் செல்கிறேன். வாழ்க சோழம். வாழ்க உடையார் சிறீ ராஜராஜர்”
சுற்றியிருந்தோர் வாழ்க வாழ்க என்றனர்.

***
ஏற்ற தருணம் வந்துவிட்டது. மும்முடிச்சோழப் பிரம்மராயர் கர்ஜித்தார். அவரது கர்ஜனையில் அருகில் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஏழு தலைமை  படைவீரர்களும், ஒரு ஒற்றர் தலைவனும் சிலிர்த்தார்கள். ஒற்றை தீப்பந்ததில் அந்த நான்குகால் மண்டபம் கொஞ்சம் ஒளிப்பெற்றிருந்தது. திருமண் நெற்றியில் ஒளிர, இடையில் உறைவாளும், குறுவாளும் இருந்தன. முப்புரிநூல் அவரின் குறுக்கே ஓடிற்று. பிரம்மராயர் தீவிர வைஷ்ணவராக இருந்தாலும் சாக்ததின் கோட்பாடுகளை சோழத்திற்காக கற்று வைத்திருந்தார். அவை வெளியே தெரியாதவாறு ஒரு மெல்லிய துணியை போர்த்தியிருந்தார். அவருடன் இருந்தவர்கள் வேளாலன், குடியோன் என பல வேடத்தில் இருந்தார்கள். சோழதேசத்தில் அனைவரும் உறங்கிக் கொண்டிருந்த வேளையில் யாவரும் அறியாவண்ணம் திட்டங்கள் வகுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன.

“சோழப் பேரரசர், எவருக்கும் ஈடில்லா வீரச் சிம்மம் ஆதித்த கரிகாலர் கொலை வழக்கு நாளையோடு முடிவுக்கு வருகிறது. சிறீ ராஜராஜ உடையார் அவர்களுக்கு நாளை தீர்ப்பு நல்குவார். அப்போது அத்தீர்ப்பிலிருந்து யவரும் தப்பிவிடாதப்படி இருக்க. நெடுநாட்களாய் சேகரம் செய்த தகவல்களை உறுதி செய்ய வேண்டும். உடையார்குடியும் அதன் சுற்றுப்புறக் கிராமங்களும் நம் காவலுக்கு கீழ் இன்று நள்ளிரவுக்குள் வந்துவிடும். பணி நிமிர்த்தம் பயணத்திலும், உறவினர்கள் ஊர்களுக்கு சென்றவர்களும் கூட சோழ வீரர்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறார்கள். நாளை வரலாறு நோக்கும் தினமாக இருக்கும்”

அனைவரும் ஒரு சேர “ஓம்” என்றார்கள்.

“கவனமாயிருங்கள். திட்டத்தில் சிறிதளவு பிசங்கினாலும், இராஜராஜரின் அன்பை இழப்போம். அது மரணத்தினைவிடக் கொடியதாக இருக்கும். பணிகள் நிறைய இருக்கிறன்றன. எனவே விடைபெறுகிறேன். நீங்கள் நாளைக் காலை ஆயத்தமாக இருங்கள்.” என்று அந்த மண்டபத்திலிருந்து வெளியேறினார் பிரம்மராயர். அவர் சென்றதும் அதுவரை பரவியிருந்த சந்தனவாசமும் குறைய ஆரமித்தது.
“மாமன்னர் இராஜராஜ உடையார் நாளை எந்தத் தீர்ப்புத் தந்தாலும், நாம் பிரம்மராயரின் சொற்படி நடப்போம். இதனால் மன்னரின் கோபத்திற்கு ஆளனாலும், அதனால் ஏற்படும் விளைவுகளுக்கு பொறுப்பாவோம். இது சோழத்திற்காக. உறுதியளியுங்கள்” என தலைமை ஒற்றர் வாமதேவம் கைகளை நீட்டினார். அனைவரும் அவருடைய கையின் மீது கைகளை வைத்து உறுதியளித்தார்.
***

விஜயாக்கா – சிறுகதை

29733691103_2493d06955_b

சன்னமாய் தட்டுமுட்டு சாமான்களை உருட்டும் சத்தம் கேட்டது. அதுவே கொஞ்சம் கொஞ்சம் அதிமாக கேட்கத் தொடங்கியது. அம்மாச்சி இருமல் சத்தம் மூலையில் இருந்துக் கேட்டது.
ஏ. கழுத.. அதான் முழுப்பு வந்துடுச்சுல்ல. எந்திருச்சி தொலைக்க வேண்டியதுதானே  என சத்தமிட்டுக் கொண்டே சட்டியில் எதையோ கடைந்து கொண்டிருந்தாள் அம்மா.
ஏன்தான் சீக்கிரமே விடிந்து தொலைக்கிறதோ. இரவு சின்னக்குஞ்சானோட விளையாடிக் கொண்டிருந்தது மட்டுமே ஞாபகம் இருக்கிறது. எப்படி தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. அம்மா விரிப்பைப் போட்டு என்னைக் கிடத்தியிருக்க வேண்டும். சின்னக்குஞ்சான் எங்கிருக்கிறது என்று தேடிக் கொண்டே கொல்லைப் பக்கம் சென்றேன். செங்கலை எனக்கும் சேர்த்தே பொடியாக்கி வைத்திருந்தாள் அம்மா.

கொஞ்சத்தை அள்ளி பீச்சாங்கையில் போட்டுக் கொண்டு, சோத்துக் கையில் எச்சிலைத் துப்பி செங்கல் பொடியை தொட்டு ஈ எனக்காட்டி பல்லை விளக்கினேன். அங்கிருந்து அவள் கவனித்துக் கொண்டே இருப்பாள் என்று தெரியும். ஆனாலும் நான் சின்னக்குஞ்சானை பார்த்தேன். அவன் கொட்டிலிலேயே இன்னும் இருந்தான். வழக்கமாய் இந்நேரம் எழுந்து அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்க வேண்டும். ஏன் நான் சீக்கிரம் எழுந்துவிட்டேனோ என்று தோன்றியது. என் காலுக்கு அடியில் ஒரு உண்டை ஓடியது. அது பீயுருட்டி வண்டு. சாணியை உருண்டையாக உருட்டி லாவகமாய் எடுத்துக் கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்து. நான் குத்துக்காலிட்டு உட்காந்து அதன் உருவத்தைப் பார்த்தேன். அது இப்படியொருத்தன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறானே என்ற கூச்சம் இல்லாமல் ஓடியது. எழுந்து அதைக் காலால் ஒரு எத்துவிட்டு அம்மாவின் பக்கம் வந்தேன். அந்த வண்டு எவன்டா என்னை உதைத்தது என என்னை தேடிக்கொண்டிருக்கும், உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்தேன்.

அம்மாவிடம் ஈ எனக் காட்டினேன். அவள் போய் வாய்க்கொப்புளி என்றவுடன் அங்கிருந்து தொட்டியிலிருந்து நீரெடுத்து வாய்க்குள் இட்டு அந்நாந்து குலவை இட்டேன். வாயிலிருந்து நீீர் மார்பில் வழிந்தது. நன்றாக கொப்பிலித்துவிட்டு முகத்தில் நீரை இறைத்து முகத்தில் அடித்தேன். டவுசர் நினைந்துவிடாதவாறு உடல்முழுக்க நனைத்துவிட்டு நிமிர்ந்தபோது, வயிற்றுக்குள் பிசைவு உண்டாகியது. கீறிச்சிடும் தகரக்கதவைத் திறந்தேன். உள்ளே பெரிய குழியும் இரு கால் வைக்க மேடும் கொண்ட கக்கூஸ் இருந்தது. அதன் வலதுபக்கம் ஒரு பழைய இரும்பு சட்டியில் நிறைய சாம்பலும், கதவுக்கு அருகே நீர்வாளியும் டப்பாவும் இருந்தன. டவுசரை கழட்டி தோளில் போட்டுக் கொண்டு அந்த கால்வைக்கும் இடத்தில் ஒரு காலை கவனமாக வைத்துக் கொண்டேன். அடுத்தக் காலை வைக்கும் போது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. இது பெரியவர்களுக்கு செய்யப்பட்டது. அதனால் குழியின் அகலம் அதிகமாக இருந்தது. குழிக்குள் எல்லோரும் கழித்த மலம் விதவிதமாக இருந்தது. நிறைய சாம்பலை அள்ளிப் போட்டிருந்தார்கள். அப்படியும் அதில் இருந்த மஞ்சள் நிறம் மறைவதாய் இல்லை.

என்னுடைய மலம் தொங்கியவாறு இருந்து அறுந்து அறுந்து விழுந்தது. வயிற்றுள் ஒரு வலியுடன் கூடிய இன்பம் கிடைத்தது. எனக்கு அருகில் ஒரு எறும்பு எதையோ தூக்கிக் கொண்டு ஓட அதைப் பின்தொடர்ந்து அங்கும் இங்கும் அலைந்தவாரு மற்றொரு எறும்பும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதனுடைய உணவை இது எடுத்துக் கொண்டு போயிலிருக்கலாம். சட்டென குழிக்குள் வெளிச்சம் பரவியது. அதன்பின்பக்கம் இருந்த தகரத்தை தூக்கி எட்டிப்பார்த்த ஒட்டச்சி “ஏலே.. மணி என்னாவுது இன்னும் கக்கூச உட்காந்துக்கிட்டு கிடக்க என்றாள்”. நான் அதிர்ந்து என்னுடைய டவுசரை முன்னுக்கு வைத்து மறைத்து சுவரோடு நின்றிருந்தேன். “என்னாடா பல்லிக் கணக்கா சுவத்துல ஒட்டிக்கிட்டு இருக்க. அந்த சாம்பல அள்ளி குழிக்குள் போடு” என்றாள். எனக்குள் எழுந்த படபடப்பு அடங்குவதற்குள், அவளிடம் திட்டுவாங்ககூடுமென நான் டவுசரை எங்கு வைத்துக் கொண்டு சாம்பலை அள்ளுவது. அவளிடம் அனுமதி கேட்டு கழுவிக் கொள்ளலாமா. ஒருவேளை அதுக்கும் திட்டினாள் என்ன செய்வது என்று பயந்து டவுடசை தூர வைத்துவிட்டு சாம்பலை கையில் அள்ளிப் போட்டேன். “இன்னும் போடு” .நானும் போட்டேன்.

சாம்பல் முழுக்க மூடியதும், அகப்பையால் அள்ளி அள்ளி கூடைக்குள் போட்டுக் கொண்டாள். எல்லாவற்றையும் அள்ளுவதற்குள் நான் ஓடிச்சென்று கழுவி டவுசரையும் போட்டுக் கொண்டு வெளியே வந்துவிட்டேன். என்ன நடந்தது என்று யோசிப்பதற்குள் வீ்ட்டின் வாசல் பக்கம் வந்து நின்றாள். ஐயயோ.. இப்போதும் திட்டுவாள் போலிருக்கே என்று நான் பின்பக்கம் ஓடினேன். “அம்மா.. அம்மாவோவ்..” என்னுடைய அம்மா வந்து பார்த்தால், ஒட்டச்சியைப் பார்த்தும் அவள் கக்கூசுக்குப் போய் தண்ணியை ஊற்றிவிட்டாள். ஒட்டச்சி விளக்கமாறால் அந்தக் குழியைக் கழுவி விட்டு தன்னுடைய கூடையை இடுப்பில் வைத்துக் கொண்டு கிளம்பினாள்.

“ஏன்டா கொஞ்ச நேரம் நின்னு தண்ணியை ஊத்திக்கிட்டு வந்திருக்கலாமுள்ள”
“அந்த ஒட்டச்சி, நான் ஒட்காந்து இருக்கும்போதே திறந்து பார்த்துடுச்சு.”
அம்மா சிரித்துக் கொண்டே, “நீ பொழுது முழுக்க தூங்கி எந்திருச்சி வெளுக்கிப் போனா, அவ திறந்து பார்க்கத்தான் செய்வா. சீக்கிரமே கக்கூசுக்கு போயிட்டு வந்தடனும்” என்றாள். நான் சரியென மண்டையை ஆட்டினேன். இரண்டு அடி என்னைக் கடந்து எடுத்துவைத்தவள். சற்று முகத்தினை மட்டும் திருப்பி,..”அவளை ஒட்டச்சின்னு இனி சொல்லாதே, விஜயாக்கன்னு கூப்பிடு. பாவப்பட்ட சாதியில்ல பிறந்து ஊரு பீயை அள்ளி பிழைச்சுக்கிட்டு இருக்கா.” என்றபடி நடந்தாள் அம்மா.

 

 

நெருஞ்சி முள் – சிறுகதை

p20b-copy

எங்கள் பந்தாட்டம் முடிந்து எல்லோரும் வீட்டுக்கு போவது என முடிவெடுத்தோம். ரெட்ட வாயனும், கருங்காலனும் கிழக்குத் தெருவுக்கு போனானர்கள், வேணியக்காவும், சில்வண்டும் நானும் இந்தப் பக்கமாக வந்தோம். இந்த வினோதப் பெயர்களெல்லாம் அவளே எங்களுக்குச் சூட்டினாள். நாங்களும் அவளுக்குப் பட்டபெயர் வைக்க அவள் அனுமதி தரவில்லை. வேணி என்று பெயர் சொல்லியே எல்லோரும் கூப்பிட்டோம். ஆனால் அவளுடைய அம்மா கோவக்கரி, ஒரு முறை நாங்கள் வேணி,. வேணி.. என்று கூப்பிடுவதைப் பார்த்தி, ஏன்டா.. புண்டாமவனுங்க. உங்களோட பெரியவள பேரச் சொல்லித்தான் கூப்பிடுவிகளோ, இன்னொரு தடவ எவனாச்சும் வேணி, கேணின்னு சொல்லுங்க, அடியாப்புள தொங்கரத அறுத்துவிட்டறேன் என்றாள். சொன்னதை செய்தாலும் செய்துவிடுவாள் என்று நாங்கள் வலுக்கட்டாயமாக அவளுடையப் பெயருக்குப் பின் அக்காவையும் சேர்த்துக் கொண்டோம்.

அவள் எங்கள் குழுவின் இராணியாக இருந்தாள். நாங்கள் என்ன விளையாட்டு விளையாட வேண்டும், எப்போது வீடு திரும்ப வேண்டும், என்னக் கதை கேட்க வேண்டும் என எல்லாவற்றையுமே அவளே தீர்மானித்தாள். எங்களுக்குப் பெயர் வைக்கும் அதிகாரத்தையும் எடுத்துக் கொண்டாள். அவளுடையப் பேச்சு எங்கள் வீடுகளும் செல்லுபடியானது. அம்மா விளையாடப் போகாதே என்று தடுத்துவைத்திருந்தாளும், வேணியக்கா வந்து விளையாடக் கூப்பிட்டால், மறுப்பேதும் வருவதில்லை. அதனால் அவளைப் பற்றிய புகார்கள் எதுவும் எங்களுடைய வீடுகளில் எடுபடுவதில்லை. எப்போது வேண்டுமாலும் இந்தப் பெயரை மாற்றிவிட்டு வேறு பெயர் வைத்துவிடுவாள். போன வாரம் வரை மொட்டை முனியென்று சில்வண்டை கூப்பிட்டுவந்தாள். அவன் வீட்டார் குலதெய்வமான முனிக்கு மொட்டை அடித்துவந்த நாளிலிருந்து இப்படித்தான் கூப்பிடுவாள். எங்களையும் மொட்டை முனியென்றே அவனைக் கூப்பிடச் சொன்னாள். அவனுக்கு முடி வளர்ந்துவிட்டதும், சில்வண்டுபோல ஓயாமல் கத்துகிறான் என சில்வண்டு எனப் பெயரிட்டுவிட்டாள்.

எல்லோருக்கும் பெயர் மாத்தினாலும் எனக்கு மட்டும் அவள் பட்டப் பெயரை மாற்றுவதேயில்லை. எத்தனை முறை நான் கெஞ்சிப்பார்த்தாலும் அவள் அந்தப் பெயரையே சொல்லி அழைத்துவந்தாள். பிள்ளையார் கோயில் வந்ததும் சில்வண்டு அவனுடைய வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டான். நானும் வேணியக்காவும் மட்டும் இடதுபக்கம் திரும்பி சென்றோம். அவளுடைய வீடு காத்தான் வீடு என்பார்கள். சுற்றிலும் தோட்டமிருக்க நடுவே அவளுடைய வீடு இருந்தது. அந்த வீட்டில் இருந்து பார்த்தால் இந்தப் பக்கமிருந்து பிள்ளையார் கோயில் வரை நடப்பது எல்லாமே தெரியும். அவங்க தாத்தா காலத்தில் ஒரு திருடன் ஊருக்குள் திருட வந்தபோது, ஏதோ சத்தம் கேட்குதேன்னு பார்தத வேணியோட தாத்தா சத்தம் போட திருடன் களவாண்ட பொருளையெல்லாம் போட்டுட்டு ஓடிட்டானாம். அதிலிருந்து அந்த வீட்டை காத்தான் வீடுன்னு சொல்லுவாங்க. ஒருவேள அந்த திருடன்கிட்ட காப்பாத்துனதால ஊருக்குள்ள வேணியெல்லாம் மதிக்கிறாங்க போலிருக்கு.

வேணிக்கா.. ஒனக்கு ஒரு ரகசியம் சொல்லிட்டுமா.
என்னடா.. ரகசியம்
எங்க வீட்டுல ஒரு கிளிக்குஞ்சு இருக்கு.
ஆ.. எங்கிருந்துடா புடுச்சீங்க.
எங்க சின்ன மாமா தொட்டியச்சி கோயில் மரத்துல இருந்து எடுத்துக்கிட்டு வந்திருக்கு.
காலையில வீட்டுக்கு வரும் போது ஏன்டா சொல்லைல… மொன்னை
போ.. உன் கிட்ட எத்தனை தடவை சொல்லிட்டேன் என்னைய மொன்னைன்னு கூப்பிடாத. நீ இப்படி கூப்பிட்டே உனக்கு கிளிக்குஞ்ச காமிக்க மாட்டேன்.
ஏன்டா.. மொன்னைன்னு உண்மைத்தான் சொன்னேன்.
போ.. உனக்கு கிளிக்குஞ்ச காமிக்கமாட்டேன் போ..
சரிடா.. அதான் உன் குஞ்சையே பார்த்துட்டேன்னே.. அதுமாதிரியே உன் கிளிக்குஞ்சும் மொன்னையாத்தான் இருக்கும்.
போடி.. நீ தான் மொன்னை.. என அவளைத் தள்ளிவிட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு ஓடினேன். அவள் கீழே சரிந்து நெருஞ்சி முள்ளில் முகம் பதித்தாள். காத்தான் வீட்டிருந்து “வேணீ…” என்ற குரல் என்னை துரத்திக் கொண்டு வந்தது.

கலைத்தாகம் – சிறுகதை

yyஎன்னடே, எதுக்கு ஆளனுப்பி விட்டே.
அண்ணே அடுத்த புரோஜெக்ட்
அதுக்குள்ளவா. ஏன்டே, போன தடவை கொடுத்ததையே முடிக்கறத்துக்குள்ள போதும் போதும் ஆகிடுச்சு. செத்த கழிச்சு ஏற்பாடு பண்ணக்கூடாதா.
அதெல்லாம் நம்ம கையிலேயா இருக்குதுண்ணே. இப்பவே பதுக்கி வைச்சுக்கிட்டாத்தான் அவுங்களுக்கு தோதுவா இருக்கும் போல. எல்லாத்தையும் விரசா முடிங்கன்னு சொல்லிடாங்க.
அந்தாளுக்கு வேற சோளியே இல்லையா. போன தடவக் கொடுத்தை வித்திருப்பான்னாலே.
நீங்க வேற நாம கொடுத்தது இரண்டே இரண்டு. அந்தாளுக்கு முதலமைச்சர் மாதிரி ஒன்பது ராசியாம். போன தடவை நூத்தியெட்டு பொருள் கடல் தாண்டி போயிருக்காம்.
அடக் கடவுளே, கொடுமை கொடுமையின்னு கோயிலுக்கு போனா கோயிலையேக் காணாமுன்னு பழமொழி வந்திடும் போல. அது சரி. இந்த தடவை கொஞ்சம் விலையை ஏத்தி சொல்லிடு. ஒன்னுத்துக்கும் ஆகாத கூட இங்க எடுக்கறத்துக்கு படாதபாடு பட வேண்டிக் கிடைக்கு.
அதெல்லம் சரிண்ணா. நான் பார்த்துக்குறேன். இந்த தடவை எல்லாமே கல்லுங்க. ஒரு ஐம்பொன், செம்பு சிலை கிடையாது. நமக்கு பொருளை எடுத்துக்கிட்டு போறது செம சுலபம்.
சரி கிடக்கட்டும். எந்தக் கோயில், எந்தச் சிலை.
அண்ணே, திருவட்டார்.
அட்ரா.. அந்த ரதி மன்மதன் சிலையா.
இல்லைண்ணே.
டேய் பெருமாளேவாடா.
அய்யோ.. அண்ணே இது ஏதோ ஒரு கோமாளி அவன் சுன்னையை எடுத்து அவனே வாயில வைச்சுக்கிற சிலையாம்.
கருமம்,.. கருமம்.. இதையெல்லாம் எடுத்துக்கிட்டு வெளிநாட்டுக் கொண்டு போய் நம்ம மானத்தை வாங்கவாடா. இந்த மாதிரி சிலையெல்லாம் எதுக்குத்தான் நம்ம சிற்பிங்க செதுக்கி வைச்சானுங்களோ. அதுசரியாப் போச்சு. வேற என்ன சிலை வேணுமாம்.
இப்போதைக்கு இதுமட்டும் தான்ணே. இந்தச் சிலையை பாண்டிச்சேரி குடோனுக்கு அனுப்பி வைச்சாதான் அடுத்தது.
ஓகோ. சரிடா. இதுக்கு அந்த மானங்கெட்ட ஆபிசருங்கள சரிக்கட்டி சீக்கிரம் கோயில் மண்டபத்தை வேலை செய்ய வைக்கனும், அதுக்கு அப்புறம் அந்தத் தூணை மட்டும் மேல ஒடச்சு. அது பின்னமாகிடுச்சுன்னு கோயிலுக்கு வெளியே போட்டுடலாம். எல்லோரும் அதைப்பத்தி மறந்த உடனேயே அதை பாண்டிச்சேரிக்கு அனுப்பிடலாம். நான் அந்த மரத் தேரை வாங்கி வைச்சுருக்கேனே, அதுல இருக்கிற பிரம்மா சிலைக்கு ஒரு கணக்கு வந்திருக்கு. இவனுங்கக்கிட்ட கேளு மரச்சிலையை வாங்கிக்குவானுங்களான்னு.
அண்ணே அவனுங்களுக்கு இந்த மரமெல்லாம் தேவைப்படாதுன்னா, இப்போதைக்கு கல்லுக்குதான் வேலையே.
சரிடே. வந்திருக்கிறது டெல்லிக்காரன் பாரு, நம்ம ஊரு காசுக்கு மதிப்பு போடறான். வெளிநாட்டுக்காரன் யாராவது சிக்குன்னா சொல்லு. அதைக் கொடுத்திடலாம். மரம் பாரு நாம ரொம்ப காலம் வைச்சுக் காப்பாத்த முடியாது.
ம்.. நீங்க போயி திருவட்டாரு வேலையைப் பாருங்க. நான் சொல்லியனுப்பறேன்.
சரிடே.

குறிப்பு : நான் மிகவும் ரசித்துப் படித்த ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம் நாவலுக்கு உந்துதலாக அமைந்த திருவட்டாறு ஆதிக்கேசவப் பெருமாள் கோயில் பற்றி சமீபத்தில் கேள்வியுற்றேன். திருவட்டாறு பற்றி இணையத்தில் தேடியமையால் எண்ணற்ற செய்திகள் கிடைத்தன. அச்செய்திகளையும் ஒரு கதையும் இணைக்க எனக்கு தற்போதைய நிலையில் சிலைத்திருட்டு செய்திகள் கை கொடுத்தன. அதனையே கதைக்களமாக்கியுள்ளேன்.
மங்களாசனம் செய்யப்பட்ட கோயிலின் துரும்பை எவரும் எடுக்க முடியாது என்று நினைத்தால் மூலவரையே விலைக்கு விற்றுவிடக்கூடியவர்களாக நம்மவர்கள் இருக்கிறார்கள். இறை நம்மைக் காப்பது போல தன் சிலையையும் காத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

பொங்கச்சோறு – சிறுகதை

pongalsoru

அன்று மாலையில் பெய்யத்தொடங்கிய மழை சன்னமாக இருள்கவிழ்ந்தும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. உறவுமுடிந்து கிடக்கும் உடல்போல பூமி குளிந்திருந்தது. எங்களுடைய அறை சன்னல் வழியாய் மழையின் இசையை கேட்டவாறு படுத்திருந்தோம். நீண்டிருந்த மௌனத்தை “அப்பாக்கிட்ட ஒரு கதை கேளுடா மவனே” என வெட்டினாள்.
“டேய்.. பயலே.. அம்மாக்கிட்ட சொல்லிடு. கதை முழுசும் கேட்கலைன்னா.. அபிமன்யூ போல எங்காவது போய் மாட்டிக்குவேன். அதனால கதை முழுசும் முடியிற வரைக்கும் அம்மா தூங்க கூடாதுன்னு”
“தூக்கம் வராத மாதிரி கதையை சொல்லச் சொல்லுடா. ”
“கதையெல்லாம் தூக்கம் வரதுக்கு சொல்லறதுல்ல இல்லை. அப்படி தூக்கம் வரதுக்குன்னு சொல்லியிருந்தா, பாதிக் கதைதானே இருக்கும்.”
“அதெல்லாம் சரிதான். கதையை ஆரமியுங்க. உள்ளுக்குள்ள பையன் தூங்கிடப் போகுது”
“ம்.. ஒரு காலத்துல ஒரு ராஜா இருந்தாராம்…”
“ம்கூம்.. இராஜா கதை வேணாம்.”
“ஏ.. என்னடீ. அது வேணாம் இது வேணாமுனுக்கிட்டு. தெரிஞ்ச கதையைத் தானே சொல்ல முடியும்.”
“வேற ஏதாவது கதையைச் சொல்லுங்க.”

“சிவபுரமுன்னு ஒரு ஊரு. அந்த ஊருக்கு நடுவிலேயே ஒரு சிவன்கோயில் பாழடைஞ்சுக் கிடந்துச்சு. அந்த சிவன்கோயிலுக்கு தினமும் ஒரு அய்யர் மட்டும் வந்து பூசை செஞ்சிட்டு போவாரு. கையில கொஞ்சம் சக்கரைப் பொங்கல் எடுத்துவருவாரு. பிள்ளையாருக்கும், சிவனுக்கும் இரண்டு குடம் தண்ணியை ஊத்தி கழுவிட்டு, மத்த சாமிகளுக்கெல்லாம் கொஞ்சம் தண்ணியை தெளிச்சு விடுவாரு. ”
“ஏங்க எல்லா சாமிக்கும் அபிசேகம் செய்ய மாட்டாறா..”
“ஒத்த ஆளு, அந்தக் கோயில இருக்கிற நாயன்மார்களே 63 பேரு, அப்புறம் மீதம் வள்ளி, தெய்வானை முருகன், ஏழு கன்னிகள் அதெல்லாம் ஒழுங்கா கழுவி வேலை செய்யனுமுன்னா பெரிய கூட்டமுள்ள வேணும்..”
“சரி கதையை சொல்லுங்க..”

“தனக்காக ஒருத்தன் தினமும் வந்து நெய்வேத்தியம் பண்ணறான்னு, சிவபெருமான் கைலாயத்துல இருந்து தினமும் நேரத்துக்கு கோயிலுக்கு வந்துடுவாராம். இந்த அய்யரு பூசையெல்லாம் செஞ்சிட்டு அந்தப் பொங்கலை சாமிக்கு கொடுக்காம எடுத்துக்கிட்டு போயிடுவாறாம்.”
“ம்கூம்.. ஆரமிச்சுட்டிங்களா..”
“இந்தா.. இப்படி இடை இடையே தடுத்தீன்னா.. கதையெல்லாம் சொல்ல மாட்டேன். மகனே உன் ஆத்தா.. கதை சொல்லவிடமாட்டேங்குதுடா.”
“ம்..சரி.. சரி.. அப்பனாச்சு, மகனாச்சு.. ”

“அந்தக் கோயிலுக்கு சிவபெருமான் தினமும் போறதும், அந்தக் கோயில் அய்யர் பொங்கலைத் தராம வீட்டுக்கு எடுத்துக்கிட்டு போறதையும் கைலாயத்துல இருக்கிற இரண்டு பூதங்களுக்கு தெரிஞ்சுப் போச்சு. அதுங்க இரண்டும் சண்டி, முண்டின்னு பேரு. நிறைய குறும்பு பிடிச்சதுங்க. தங்களுக்கு தெரிஞ்சத மறைச்சு வைக்காம, எல்லா சிவகணத்தையும் கூட்டி ஒரு நாடகமா நடிச்சு காட்டியதுங்க. சண்டி சிவபெருமான் மாதிரி உட்காந்து கொள்ள, முண்டி அய்யராக வந்து பொங்கலை அவரிடம் காட்டி உடனே மூடிக்கொண்டது. சண்டி அதைப் பார்த்து தனக்கு பொங்கல் கிடைக்கவில்லையே என ஏக்கப் பெருமூச்சு விட, முண்டி பொங்கலை வெளுத்துக் கட்டுவதாக நடிச்சது. இதையெல்லாம் பார்த்த சிவ கணங்கள் வயிறு குலுங்க குலுங்க சிரித்தன. கைலாயத்துக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்த சிவபெருமானுக்கு இந்த சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது.”

“எதற்காக இந்த சிரிப்புச் சத்தம் வருகிறது என்பது சிவபெருமானுக்கு தெரிஞ்சுப் போச்சு. சண்டி, முண்டி இரண்டு பேரையும் கைலாயத்தை விட்டுட்டு சிவபுரம்  கோயிலுள்ள இருக்க சொல்லிட்டாரு. சிவபெருமானுக்கே பொங்கல் தராத அய்யரா, பூதங்களுக்கு தந்திடப் போறாரு. இரண்டு மூனு நாளா சாப்பாடு கிடைக்காம பூதங்கள் பசியாவே கிடந்துச்சுங்க. அடுத்த நாளு அய்யர் வந்து பூசை செய்யும் போது பொங்கல் மொத்தத்தையும் காலி பண்ணிடுச்சுங்க. சாப்பிட்டதுக்கு அப்புறமா அதுகளுக்கு மறுபடியும் குறும்புத்தனம் வந்துச்சு. அய்யர் வீட்டுக்கு கிளம்பும் போது பொங்கல் சட்டியை எடுத்தா. அது கணம் இல்லாம இருந்துச்சு. அய்யருக்கு உள்ளுக்குள்ள பயம் வந்துச்சு. மெதுவாக சட்டியை திறந்து பார்த்தா கொஞ்சம் கூட மிச்சம் இல்ல.”
“அய்யரு சட்டியை அங்கேயே போட்டுட்டு ஊரு முழுக்க சாமி பொங்கல சாப்பிட்டுச்சுன்னு சொன்னாரு. ஒன்னு ரெண்டு பேரு அடுத்த நாள் பொங்கலை செஞ்சு கொண்டுவந்து படைச்சாங்க. அதையும் சண்டியும் முண்டியும் சாப்பிட்டுட்டு காலியாகவே வைச்சுச்சுக்கு. அவங்களும் மக்கள்கிட்ட சாமி பொங்கலை சாப்பிடுவதைச் சொன்னாங்க. ”
“கொஞ்ச நாள் கழிச்சு. சிவபெருமானுக்கு சண்டியையும், முண்டியையும் பத்தி நெனச்சுக்கிட்டாரு. சரி அருளே வடிவான நாமளே மன்னிக்கலேன்னா எப்படியென, அவர்களை மன்னிச்சு சிவபுரத்துக்கு வந்தார். அந்த ஊரே தலைகீழா மாறிப்போயிருந்துச்சு. சாலையில் இரண்டு பக்கமும் சொகுசு வண்டிகளிலிருந்து மிதிவண்டிவரைக்கும் வரிசை கட்டி நின்றன. பொங்கல் வைக்க தனியாக ஒரு திடலே இருந்தது. அங்கே கூட்டம் கூட்டமாக மக்கள் பொங்கல் வைச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க.பொங்கலுக்கு தேவையான அரிசியும், வெல்லமும் விற்பதற்காக கடைகள் இருந்தன. எங்கிருந்தோ வந்த யாகசம் கேட்பவர்கள் வரிசையாக அமர்ந்திருந்தார்கள். பொங்கலை வைக்க சட்டிகள் ஒரு பக்கம் வானுய அடுக்கப்பட்டிருந்தது. எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டு சிவபெருமான் கோயிலுள் போனார். அங்கே சண்டி முண்டியோட சேர்ந்து பக்கத்து ஊருல இருக்கிற எல்லா சாமிகளும்  சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். “

கோரதெய்வ வழிபாடு ஏற்புக்குரியதா? – என் கேள்வியும் ஜெமோ பதிலும்

11

அன்பு ஜெ,

சமயம் சார்ந்த வழிகாட்டுதல்களுக்கு உங்கள் தளம் மிகவும் உகந்ததாக இருக்கிறது. நாளும் சமயம் குறித்தான கேள்விகள் சீடர்கள் தங்களின் குருவிடம் கேட்பது போல உங்களிடம் கேட்டு தெளிவு பெறுகிறோம். படைப்புகளைத் தவிர்த்து இவ்வாறு வாசகர்கள் எங்களுடன் நீங்கள் இணைந்தே இருப்பது. எங்கள் பேறு.

உறையூர் குங்குமவல்லித்தாயார் உடனுறை தான்தோன்றீஸ்வரர் கோயிலுக்குச் சென்றிருந்தேன். அக்கோயின் பிரகாரத்திலேயே, கோரதெய்வங்களான பிருத்தியங்கரா தேவி, வராகி, அட்ட பைரவர்கள், ஆகாயகாளி, பூமாகாளி, பாதாளகாளி போன்ற தெய்வங்கள் இருந்தன. அந்தத் தெய்வங்களில் பிருத்தியங்கரா தேவியின் கோர ரூபம் இன்னும் கண்களிலேயே இருக்கிறது.

ஒரு காலத்தில் வழிபடப்பட்டதாக கூறப்பட்ட இந்த தெய்வங்கள் மீண்டும் எழுச்சி பெற்று பொது மக்களால் வழிபடக்கூடிய அளவிற்கு சென்றுள்ளன. சில நாட்கள் முன் முகநூலில் கீழ் இணைத்துள்ள விளம்பரப் பதாகை கண்களில் பட்டது. கோவிலுக்கு வருகின்றவர்கள், வேம்பினை கொண்டுவாருங்கள் என வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

ஆயிரமாயிரம் தெய்வங்கள் உள்ள இந்து சமயத்தில் இந்த கோர தெய்வ வழிபாடு ஏற்புக்குறியதா? தற்போது சிவாலயங்களில் மட்டுமல்லாது, திருமால் ஆலையங்களிலும் சொர்ண ஆகர்சன பைரவரை வைத்து அட்டமி நாளில் சிறப்பு வழிபாடு செய்கின்றனர். மூல நாதனை மறந்து இப்படி ஏவல், காவல் தெய்வங்களை வழிபடும் போக்கு தற்காலத்தில் பெருகியுள்ளது ஆன்மீக எழுச்சியை வலியுறுத்துகிறதா? மக்களின் வாழ்வாதார பிரச்சனைகளுக்கு இறையை தேடுவது காட்டுகிறதா? இதனை எவ்வாறு நீங்கள் காண்கின்றீர்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ள ஆவலாக உள்ளேன்.

நன்றி.

ஜெகதீஸ்வரன் நடராஜன்

***

அன்புள்ள ஜெகதீஸ்வரன்

தெய்வம் என உருவகிக்கத் தொடங்கிவிட்டபின் பேரியற்கையில் நாம் அறியும் எல்லா ஆற்றல் வடிவங்களையும் தெய்வமாக உருவகிக்கத்தான் செய்வோம். இது உலகம் முழுக்க அனைத்து மதங்களிலும் உள்ளதுதான். தூய தத்துவ மதங்களான சமணம், பௌத்தம், அத்வைதம், கன்ஃபூஷியம், தாவோயியம் போன்றவை விதிவிலக்கு.

ஏ.எல்.பாஷாமின் The Wonder That Was India முக்கியமான ஒரு விடையை அளிக்கிறது. இந்தியாவில் வங்கம், ஒரிசா, கடலோர ஆந்திரம், கேரளம் ஆகிய கடற்கரை மாநிலங்களில் சாக்தம் வலுவாக இருக்கிறது. காரணம், இயற்கையின் கோரத்தாக்குதல் இப்பகுதிகளில் அதிகம். வருடந்தோறும் புயல் வீசும் பகுதிகள் இவை. [கடலோரத் தஞ்சையும் இதில் சேர்க்கலாம்]

இயற்கையை கருணைகொண்ட அன்னையாக, அமுதூட்டி காப்பவளாக அறிகிறான் மனிதன். கூடவே இரக்கமே அற்ற கொடூர அழிவுசக்தியாகவும் காண்கிறான். இந்த இரு முகங்களையும் இணைத்துத்தான் காளி என்னும் உருவகம் உருவாகியது. எங்கும் அது உள்ளது, ஆனால் இப்பகுதிகளில் வலுவாக இருக்கிறது.

ஆக, தெய்வ உருவகம் மனிதனால் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படுவதல்ல. இயற்கையிலிருந்து அவன் தன் ஆதிநுண்ணுணர்வால் அடையப்பெற்றது. தொன்மையான பழங்குடி வாழ்க்கையிலிருந்து மெல்லமெல்ல வளர்த்தெடுத்தது. பழங்குடிவாழ்க்கையில் வேர் இல்லாத தெய்வமே இருக்கமுடியாது.

பழங்குடிகளின் பெரும்பாலான தெய்வங்கள் உக்கிரரூபம் கொண்டவை. நோய், இயற்கைச்சீற்றம் ஆகிய வடிவில் தன்னைக் காட்டும் மனிதனை மீறிய பேராற்றலை தெய்வமென உருவகித்தனர். கூடவே அவற்றிலிருந்து காத்து ஆண்டு அருளும் தெய்வங்களையும் உருவகித்தனர். இருவகை தெய்வங்களும் எல்லா தொன்மையான பண்பாடுகளிலும் உள்ளன. சாஸ்தா தவிர நம் நாட்டார் தெய்வங்கள் அனைத்துமெ உக்கிரரூபம் கொண்டவை அல்லவா?

பின்னர் அத்தெய்வங்கல் மேலும் மேலும் குறியீட்டு ரீதியாக விரிவாக்கம் செய்யப்பட்டன. அவற்றின் உருவம் முறைப்படுத்தப்பட்டது. அவற்றின் வழிபாடு வகுக்கப்பட்டது. அவற்றுக்கு தத்துவார்த்த விளக்கங்கள் அளிக்கப்பட்டன புராணங்கள் உருவாயின. அவை இன்றைய தெய்வங்களாக மாறின. இன்றைய எல்லா தெய்வங்களும் அவ்வாறு பல்லாயிரமாண்டுகளாகப் பரிணாமம் பெற்றவைதான்.

இந்த தொன்மையான தெய்வ உருவகங்கள் பின்னாளில் பெருந்தெய்வமாக மாறியபோதும்கூட அவற்றில் இந்த இரட்டைமுகம் இருப்பதைக் காணலாம். உலகாளும் விஷ்ணு ஒருமுகம் உக்கிரநரசிம்மர் மறுமுகம். ருத்ரனும் உமாமகேஸ்வரனும் ஒரே தெய்வம்தானே?

இந்திய புத்தமதத்தில் கோரத்தெய்வம் இல்லை. ஆனால் திபெத்திய பௌத்தம் பலநூற்றாண்டுகளுக்குப்பின் பல கோரத்தெய்வங்களை உருவாக்கிக்கொண்டது. கோரத்தோற்றம் கொண்ட காலதேவர், போதிசத்வர்கள் திபெத்திய, சீன, தாய்லாந்து, கம்போடிய பௌத்தத்தில் உண்டு. திபெத்திய வஜ்ராயன பௌத்தத்தில் கொடூரமான தோற்றம் கொண்ட புத்தரின் தோற்றம்கூட வழிபடப்படுகிறது.

கிறித்தவர்களின் ஜெகோவாவும் சரி இஸ்லாமியர்களின் அல்லாவும் சரி சீற்றம் கொண்டு தண்டிக்கும் தெய்வங்களும் கூட. மேலே சொன்ன விளம்பரத்தைப்போலத்தான் குமரிமாவட்ட கிறித்தவர்களின் கன்வென்ஷன் விளம்பரங்களும் இருக்கும். கிட்டத்தட்ட இதே வாசகங்கள் காணப்படும்.

இந்த தெய்வங்களின் நடைமுறைப் பயன்கள் என்ன? ஒன்று, மனிதனின் அச்சத்திற்கு இவை காப்பு. மானுடர் மிக எளியவர். தன்னம்பிக்கை, ஆணவம், அறிவுஜீவித்தோரணை ஆகிய அனைத்துக்கும் அடியில் அவர்கள் அஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பதற்றத்தில் இருக்கிறார்கள். நிலையின்மையை, நோயை, மரணத்தை, காலப்பெருவெளியை எண்ணி அலைக்கழிகிறார்கள்.

அந்த அச்சமே தெய்வங்களை நோக்கிச் செலுத்துகிறது. கோரத்தோற்றமுடைய தண்டிக்கும் தெய்வங்கள் தங்களுக்கு காப்பாகும் என அவர்களின் ஆழ்மனம் நம்புகிறது. பெரியபேச்சு பேசியவர்கள்கூட ஒரு இக்கட்டில் சட்டென்று சரணடைந்துவிடுவதை நான் பலமுறை கண்டிருக்கிறேன்.

இரண்டாவதாக, இக்கோரதெய்வங்கள் மனிதன் தன் ஆழத்தில் உறையும் உக்கிரத்தை, ஆதிவிசையைக் கண்டடைய உதவிகரமாக உள்ளன. பிரத்யங்காரா போர்த்தெய்வம். உயிர்கொடுக்கக் களம்செல்லும் ஒருவீரனுக்கு அதற்கான வீரியத்தை அளிப்பவள். அவள் சாந்தமாக இருக்கமுடியுமா என்ன?

என் அனுபவத்தில் பல நிகழ்வுகளைச் சொல்லமுடியும். ஒன்று ஒருநண்பர் அணுக்கமான இருவரின் அவமரணத்திற்குப்பின் ஆழமான அக அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாகி நரம்புப்பதற்றம் அடைந்த நிலையில் இருந்தார். அவர் வைணவப்பின்னணி கொண்டவர், மார்க்சியர். நான் அவரிடம் அவர் அகோரநரசிம்மரை வழிபடலாம் என்றேன். நூல்களில் அதுதான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்றேன்.

அதை ஒரு சம்பிரதாய வைணவர் சொல்லியிருக்கக்கூடும். நான் சி.ஜி.யுங்கை எல்லாம் மேற்கோள் காட்டி விளக்கினேன். அது ஓர் ஆழ்மனப் பயிற்சி என சொன்னேன். அவர் நூற்றெட்டுநாள் அகோரநரசிம்மரை வழிபட்டார். அவர் மீண்ட விதம் எனக்கே பிரமிப்பூட்டியது. குறியீடுகளின் வல்லமை அப்படிப்பட்டது. அவை நம்மை நாமறியாத வரலாற்று ஆழத்துக்குக் கொண்டுசெல்கின்றன. பண்பாட்டின் விசை முழுக்க அவற்றில் அடங்கியிருக்கிறது.

இன்னொரு அனுபவம் பிரத்யங்காரா தேவி. ஒருவரை கும்பகோணம் அருகே உள்ள பிரத்யங்கரா தேவியை  வழிபடும்படி ஓரிரு நூல்களை மேற்கோள்காட்டிச் சொன்னேன். அவர் மரபில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்டவர். ஒரு முக்கியமான வணிகமுடிவு எடுப்பதற்கு முன் தயங்கிக்கொண்டிருந்தார் அவர் துணிவுகொள்ளவும் போர்வேகம் கொள்ளவும் அவ்வழிபாடு உதவுவதை கண்டேன்.

ஆக கோரதெய்வங்கள் இருந்துகொண்டே இருக்கும். ஏனென்றால் அழகு, அருள்,நன்மை மட்டும் அல்ல இயற்கையில்  தெய்வவெளிப்பாடாக நாம் காண்பது. கோரம், அழிவு, தீமை ஆகியவையும்தான். ஒருவர் தெய்வம் என ஒன்றை மட்டும் பார்த்தார் என்றால் அவர் உண்மையின் ஒருபக்கத்தை மட்டுமே பார்க்கிறார். எங்கோ ஒரு புள்ளியில் அவர் ஏமாற்றத்தில் முட்டிக்கொண்டு மண்டையை உடைத்துக்கொள்வார்

கடைசியாக இரண்டு விஷயங்கள்.

ஒன்று: ஒருவருக்கு கோரமாகத் தெரிவது இன்னொருவருக்கு அப்படித் தெரியாமலிருக்கும். நீங்கள் சொல்லியிருக்கும் வராகி பன்றிமுகம் கொண்ட தேவதை. பழங்காலத்தில் மிக மங்கலமான தேவதையாக கருதப்பட்டாள். பன்றி நிலத்தை உழுவது. மேழி போன்ற முகம் கொண்டது. எனவே வளத்தின் குறியீடு.

அன்றெல்லாம் பன்றி நாம் இன்றுகொடுக்கும் எதிர்மறை அடையாளம் கொண்டது அல்ல. அன்றைய இந்தியப்பார்வையில் கருமை அழகு எனக் கருதப்பட்டது. பன்றி அழகும் ஆற்றலும் கொண்டது. வளம் நிறைப்பது. ஆகவே வழிபடப்பட்டது. பெருமாள் கூட பன்றியுருவத்தில் வராகராக வழிபடப்படுகிறார்

அதேபோல நாம் மங்கலமாகக் கருதும் யானைமுகப் பிள்ளையார், குரங்குமுக அனுமார் போன்ற தெய்வங்கள் ஐரோப்பியருக்கு அச்சமும் அருவருப்பும் ஊட்டும் வடிவங்களாகத் தெரிகின்றன.

இதைப்பற்றி ஒரு வெள்ளையர் கேட்ட கேள்விக்கு ஓஷோ ஒரு பதிலை அளித்தார். ஒரு கிறித்தவத் தம்பதியினர் சீனாவுக்குச் சென்றார்கள். அங்கே அவர்கள் சீனர்களின் பௌத்த மடாலயங்களில் உள்ள கோரத் தோற்றம் கொண்ட போதிசத்வர்களைக் கண்டு அருவருப்புடன் முகம் சுளித்தார்கள்

அன்று மாலையே அவர்களின் சீன வேலைக்காரி தப்பி ஓடிவிட்டாள். என்ன என்று போய் விசாரித்தால் அவள் இவர்கள் ஒரு மரச்சின்னத்தில் தொங்கும் குருதிவடியும் அரைநிர்வாணப் பிணத்தை வழிபடுவதை பார்த்து அருவருப்பு அடைந்துவிட்டாள் என்று தெரியவந்தது.

இரண்டு: கோரத் தெய்வங்கள் பெரும்பாலும் மானுடனின் அச்சத்துடன் தொடர்புடையவை. ஆகவே அந்த அச்சத்தையும் ஐயத்தையும் பயன்படுத்திக்கொண்டு வணிகம் செய்யும் பூசாரிகளும் மந்திரவாதிகளும்தான் அவற்றை அதிகமாக பிரச்சாரம் செய்வார்கள் – எல்லா மதங்களிலும். நீங்கள் காட்டிய சுவரொட்டி அத்தகையது.

அந்த வணிகத்துக்கு உடன்படுவது வழிபாடல்ல. அது ஒரு மனிதனின் பேராசைக்கோ சுயநலத்துக்கோ நம்மை அர்ப்பணிப்பது. அது பூசாரியாக இருந்தாலும் சரி பாதிரியாக இருந்தாலும் சரி. கடைசியாக எஞ்சுவது துயரமும் ஏமாற்றமும்தான்.

ஜெ

சீனிவசநல்லூர் குரங்கநாதர் கோயில் – ஓர் ஆய்வு

ஆய்வென்பது இரு வகையானது, கிடைக்கப்பெறும் தகவல்களின் அடிப்படையில் எடுக்கப்படும் முடிவுகளைக் கொண்டது, அல்லது களத்தில் சென்று நேரடியாக தரவுகளை சேகாரம் செய்து அதனடிப்படையில் எடுக்கப்பெறும் முடிவு.

இரண்டாவது ஆய்விற்கு நேரடியாக களத்தில் சென்று ஆய்வு செய்யும் அறிவு வேண்டும். கல்வெட்டுகளை படித்தல், வரலாறுகளின் அடிப்படையில் கோயிலின் அங்கங்களை அறிந்திருக்கும் அறிவு அதற்குத் தேவைப்படும். கோயிலின் அங்கங்கள் குறித்தும், கல்வெட்டுகள் குறித்தும் போதிய அறிவு இல்லையென்பதால், ஏற்கனவே அதனை ஆய்வு செய்து வெளியிட்ட அறிஞர்களின் கருத்தினை எடுத்துக் கொண்டு அதனடிப்படையில் சில முடிவுகளை கூறுகிறேன். மிகவும் எளிமையாக எல்லோராலும் கூறிவிடக்கூடிய முடிவுகளை எதற்காக வலைதளத்தில் பதிவுசெய்ய வேண்டும்?. இந்த முடிவுகளை வைத்துக் கொண்டு மேலும் ஓர் படி ஆய்வினை நகர்த்த இயலும்.

சீனிவாசநல்லூர் வரலாறு –

முற்காலச் சோழர்களின் கலையம்சம் உள்ள இடம் சீனிவாசநல்லூர். மகேந்திரமங்கலம் எனும் ஊரானது சீனிவாசநல்லூருக்கு அருகே உள்ளது. இந்த மகேந்திரமங்கலம் என்பது முதலாம் மகேந்திரவர்மானால் உருவாக்கப்பட்ட ஊர் என்பதால் அதன் நீட்சி சீனிவாசநல்லூர் வரை இருந்திருக்கலாம். இங்குள்ள கோயிலின் மூலவரை குரக்குத்துறைப் பெருமானடிகள் என்று கல்வெட்டில் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள். மேலும் கோயிலை திருக்கொருக்குத்துறை மகாதேவர் கோயில் என்றும் அழைத்துள்ளனர். இந்தக் கோயில் 10ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஆதித்த சோழனால் கட்டப்பட்டது. அதன் பிறகு பராந்தகன் கண்டராதித்தர், ராஜராஜன் ஆகியோர் இக்கோயிலுக்கு வந்துள்ளனர். அவர்களின் கல்வெட்டுகள் உள்ளன.

கோயில் அமைப்பு –

20161001_123526-copy

நவீன கோயில்களைப் போல மிகவும் சிறியது. கருவறையும் அதனை ஒட்டிய நீட்சியான அர்த்தமண்டபமும் மட்டுமே நமக்கு எஞ்சியுள்ளன. இதனுடைய அருகே சண்டிகேசருக்கு நிச்சயமாக ஒரு சன்னதி இருந்திருக்க வேண்டும். மற்படி அம்மன் சன்னதி, கன்னி விநாயகர், வள்ளி தெய்வானை முருகன் என இப்போது காணும் சிவாலய அமைப்பு இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனென்றால் தஞ்சைப் பெரியக் கோயிலைக் கட்டிய ராசராச தேவரே இந்த மூலவரையும், சண்டிகேசரையும் மட்டும் தான் அமைத்தான் என்று கூறிகிறார்கள். மகன் காலத்திலேயே இல்லையென்றால் அப்பா எப்படி கட்டியிருப்பார்.

ஆனால் இக்கோயில் கல்வெட்டில் சிறீபலிபூசை எனும் பலிபீடத்திற்கு செய்யப்படும் பூசை குறித்து இருந்த தகவல்களைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். அதன் படி அட்ட திக்கு பாலகர்களுக்கு இந்த பலிபூசை கொடுக்கப்படுகிறது. உடன் ஈசன் பலி கொள்ளும் தேவர் என்றோ, அஸ்திரதேவராக வந்து பங்கு கொண்டிருக்கிறார். அதனால் கோயிலுக்கு முன்பு அமைக்கப்பட்ட கோபுரத்திலும், திருச்சுற்றிலும் அட்டதிக்கு பாலகர்கள் இருந்திருக்கலாம். சுகாசனர், பிரம்மா, தட்சிணாமூர்த்தி ஆகியோரின் திருவுருவங்களே இருக்கின்றன.

சிறிய வடிவங்களில் நடனமாடும் நங்கைகளும், இசைக்கும் புதகணங்களும், குறும்புகளும் பதிவாகியுள்ளன. சிவபெருமானின் கரிதோல் உரித்த பெருமான் மற்றும், ஊர்த்தவ தாண்டவ சிற்பங்கள் மிகவும் சிறிய அளவில் நயத்துடன் உள்ளன. இவ்விரண்டிலுமே அம்மை பயந்த நிலையில் இருப்பதால் சைவத்தோடு அம்மனையும் இணைத்த காலத்திற்கு பிறகானது என்பதையும் நினைவில் கூற வேண்டும்.

அப்படியானால் அம்மையும் அப்பனும் சரிபாதியாய் சரீரத்தினை பகிர்ந்த அர்த்தநாரீசுவரோ, திருமாலும் பிரம்மாவும் காண இயலாமல் தவித்த லிங்கோத்பவரோ கோயிலின் பின் பக்க கோஷ்டத்தில் அமைந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவ்விடத்தில் சிறு துணுக்கு இல்லாமல் செய்துவிட்டார்கள். தற்போது வெற்றிடமாக இருக்கிறது. ஆமாம் வெற்றிடம் தானே நடராசத் தத்துவம். 🙂

இக்கோயிலின் மூலவர் விமான அமைப்பினைக் கொண்டு மணிக் கோயில் என்ற வகையிலானது என்கிறார்கள்.

யாரிந்த குரங்கு?

காவேரி நதிக்கரையில் அமைந்திருக்கும் இக்கோயின் நாதன் குரங்குநாதன் என்றால் ஏன் அப்பெயர் ஏற்பட்டது. நிச்சயமாக ஒரு குரங்கு வந்து வழிபாடு செய்திருக்க வேண்டும். யார் அந்தக் குரங்கு?

குரங்கினை நாம் எங்கு பார்த்தாலும் அடிமனதிலிருந்து ஒரு பெயர் எழும் அது மாருதி. ஒரு வேளை மாருதி வழிபாடு செய்திருப்பாரா. இருக்காது. ஏனென்றால் இராமாயணம் நன்கு தெரிந்தவர்களுக்கு அனுமான் சிவ அம்சம் என்பது தெரிந்திருக்கும். அத்துடன் இராமாயணத்தில் அனுமன் இராமனை மட்டுமே தெய்வமாக வணங்கும் குணம் கொண்டவர். அதனால் முதல் யோசனை தோல்வி.

சரி. குரங்கு என்றால் அனுமார்தானா. இராமாயணத்தில் பெரிய வானர இனமே அல்லவா சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதில் யாராவது வணங்கியிருக்கலாமே. ஆமாம் வாய்ப்புள்ளது. அது யாராக இருக்க கூடுமானால், வானர இனத்தில் மிகுந்த சிவபக்தியைக் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். அவர் வணங்கியமைக்காகவே சிறப்பு பெற்றதாக சோழர்கள் கற்றளி அமைத்திருக்க வேண்டும். அத்தனை சிறப்பு மிக்க சிவபக்த குரங்கு யார்?

வேறு யார் வாலி. யாராலும் சமம் செய்ய இயலாத வலிமை பெற்றவன். சிறந்த சிவபக்தன். சரி.. வாலியே சிறந்த சிவபக்தன் என்றாலும் நம்மால் எவ்வாறு வாலி என்று உறுதியாக கூற முடியும். நம்மால் உறுதியாக கூற முடியவேண்டுமானால் கல்வெட்டில் வாலியைப் பற்றி குறிப்பு இருக்க வேண்டும். ஆனால் நம் போதாத காலம் அது இல்லை. எனவே அருகில் இருக்கும் ஊர்களில் உள்ள சிவாலயங்களை கவனத்தில் கொள்வோம்.

எங்கள் காட்டுப்புத்தூருக்கு அருகே இருக்கும் சீறிராமசமுத்திரம் எனும் அயிலூரில் உள்ள சிவாலயத்தின் பெயர் “வாலீசுவரர்” கோயில் என்பதாகும். அத்தலத்தில் வாலி காசியிலிருந்து கொண்டுவந்த லிங்கம் பிரதிஸ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. அடுத்தது, அருகே இருக்கும் மாவட்டமான கரூரில் இருக்கும் திருமுக்கூடலூர் சிவாலயத்தின் வரலாறும் வாலியை சுட்டுகிறது. அங்குதான் முதலில் வாலி தன்னுடைய சிவலிங்கத்தினை அமைக்க வேண்டும் என எண்ணி வந்தார். ஆனால் அதற்கு முன்பே மணலில் அகத்தியர் லிங்கம் செய்து பூசை செய்துவிட்டார். வாலிக்கும் அகத்தியருக்கும் சண்டை உண்டாக, அகத்தியரோ தன்னுடைய மணல் லிங்கத்தினை எடுத்துவிட்டு முடிந்தால் வாலி கொண்டுவந்த லிங்கத்தினை வைத்து வழிபாடு செய்யுமாறு கூறியுள்ளார். வாலி அந்த மணல் லிங்கத்தினை அசைக்க முடியாமல் போக, அங்கிருந்து சீறிராமசமுத்திரத்தில் தன்னுடைய லிங்கத்தினை வைத்துப் பூசித்தார் என்று கூறப்படுகிறது. இந்த வரலாறுகளின் அடிப்படையில் வாலியே இத்தலத்தில் சிவபெருமானை பூசித்திருக்க வேண்டும் என்று கொள்ளலாம்.

குரங்குநாதர் கோயில் குழந்தைகள் 2

சென்றப்பதிவில் கையில் பூக்களுடன் இறைவனுக்காக கசிந்துருகும் பக்தன் சிலையைப் பார்த்தோம். இந்தப் பதிவில் தென்முகக் கடவுள் சிற்பத் தொகுதியை காணலாம்.

சனத்குமாரர்கள் எனும் நான்கு பிரம்ம மைந்தர்கள் ஞானத்தினைப் பெறுவதற்காக பிரம்மாவையும், திருமாலையும் கண்டு அவர்கள் தம்பதி சமேதராய் வாழ்வதாலேயே நிராகரித்தனர். தங்கள் குருவினைத் தேடி வருகையில் ஈசன் அவர்களுக்கு இளைஞன் வடிவெடுத்து ஆலமரத்தின் கீழ் தட்சிணாமூர்த்தி என்ற வடிவமாக அமர்ந்தார். சிவாலயங்களின் கோஷ்டத்தில் தெற்குநோக்கியவாறு இருக்கும் அவரை இன்றைய பக்தர்கள் குருவென அழைத்து வியாழன் தோறும் சுண்டல்மாலையுடன் சந்திக்கிறார்கள். ஞானத்தின் தேடலுக்கு அவரும் அருள் செய்து கொண்டுள்ளார்.

அந்த தட்சணாமூர்த்தி குரங்குநாதர் கோயிலிலும் இருக்கிறார். சற்று சிதைந்து இருந்தாலும், முற்றிலுமாக அழிக்கப்படாமல் இருப்பது நம்மை மகிழச் செய்கிறது.  அவரும் அவரைச் சுற்றியிருக்கும் சிற்பங்களும் உயிரோட்டமாக உள்ளன. இத்தனை சித்திரவாதைகளுக்குப் பின்னும் உயிரோடு இருக்கும் சிற்பங்களை சிதைக்க கல்மனத்துக்காரர்களாலேயே முடியும்.

இனி நாம் தட்சிணாமூர்த்தியை கவனிப்போம். இறையின் அடியைப் பற்றினால்தானே மோட்சம். தட்சிணாமூர்த்தியின் அடியை கவனிப்போம். சிதைக்கும் எண்ணம் கொண்டவர்களால் சிதைக்க முடியாத பாதங்கள் மட்டும் அந்தரத்தில் இருந்து முயலகனின் மேல் இருக்கின்றன. ஆகா.. முயலகன். இந்து சமயத்தவர்களின் குறியீட்டு சின்னம் முயலகன். அறிவே வடிவான ஞானமூர்த்தி, அஞ்ஞானத்தினை காலடியிட்டு இட்டு மிதிக்கிறார் என்ற கருத்துருவின் வடிவு. முலகனை உற்று நோக்கினோல் அவன் தட்சிணாமூர்த்தியின் அழுத்ததால் ஆ.. வென கதறுவது தெரியும். சோழச் சிற்பியின் திறம்.

தட்சிணாமூர்த்தி சிற்பத் தொகுதி. கட்டமிட்டு காட்டப்பட்டுள்ளது, முயகனை மிதிக்கும் ஈசனின் பாதம்.

001

கால்கள் வெட்டப்பட்டாலும், சிதைவுறாமல் சேதி சொல்லும் பாதம். முயலகன் ஏறக்குறைய பூதவடிவில் குறுகைகளும், குறுகால்களும் கொண்டு இருக்கிறார்.

002

ஈசனின் திருவடி  முயலகனின் மீது இருப்பதும், முயலகனின் முக பாவனையும் தெரிகிறாதா.

003

இதோ “ஆ..” வென வாய் திறந்து அலறும் முகப்பாவம்.

004

குரங்குநாதர் கோயில் குழந்தைகள்

சீனிவாசநல்லூர். சிவபெருமானின் பிரதானப் பக்தன் சீனிவாசன் வசிக்கும் நல்ல ஊர். எங்கள் காட்டுப்புத்தூரிலிருந்து முசிறி செல்லும் வழியில் தொட்டியத்திற்கு அடுத்தபடியாக இருக்கும் ஊர். நீங்கள் திருச்சியிலிருந்து சேலம் செல்லும் போது முசிறியைக் கடந்ததும் இவ்வுரை எதிர்ப்பார்த்து இருக்கலாம்.

காட்டுப்புத்தூரிலிருந்து முசிறி நோக்கி செல்லும் போது ஒவ்வொரு முறையும் தொட்டியத்தினை கடக்கும் போது சீனிவாசநல்லூர் குரங்குநாதர் கோயிலை ஏக்கத்துடன் பார்த்துச் செல்வேன். இந்தக் கோயில் எப்போதுதான் திறக்கும் என விசாரித்துக் கொள்வேன். யாருக்கும் தெரியவில்லை. இம்முறை அவ்வழியாக சென்ற போது, பூட்டியக் கோயிலையாவது காண்போம் என சென்றேன்.

கோயிலுக்கு அருகே உள்ள ஒரு மரத்தின் நிழலில் கயிற்று கட்டிலில் ஒரு மூதாட்டி அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய பேரன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். இனி எங்களின் உரையாடல்கள்.

“அம்மா.. இந்தக் கோயில் எப்பங்க திறந்திருக்கும்”

“அது இந்தக் கோயிலோட சாவி தஞ்சாவூர் ஆபிசருங்க கிட்ட இருக்குதுப்பா. அவுங்க வந்து திறந்தாதான் உண்டு.”

“அப்படிங்களா, எப்பவாச்சும் வந்து திறப்பாங்களா”

“அவுங்க வந்தா தான் உண்டு. எப்ப வருவாங்கன்னு தெரியாதுப்பா. உள்ளுக்கார சாமியில்லை. தூணுதான் இருக்கு. நீங்க எந்த ஊரு”

“நான் காட்டுப்புத்தூருங்க”

“காலையிலக் கூட இரண்டு மூணுபேரு வந்து கேட்டாங்க. என்னப்பா பன்னறது சாவி இல்லையே. இந்தக் கேட்டு சும்மாதான் சாத்தியிருக்கு. நீ வேணா சுத்தி இருக்கிறதைப் பார்த்துட்டு போ.”

“சரிங்க”

20161001_123526-copy

நான் கோயிலைக் கவனித்தேன். இது கோயிலா.. இல்லை. கருவறையும், அர்த்தமண்டபமும் மட்டுமே கொண்ட ஒரு சன்னதி அவ்வளவுதான். பிறந்தநாள் கேக்கில் எல்லோருக்கும் பங்கு போட்டு கொடுத்தப் பிறகு நடுப்பகுதி எஞ்சியிருக்குமே அப்படிதான் இருக்கிறது மூலவர் சன்னதி. தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால் மூலவரை மீண்டும் வைத்து கோயிலை புரணமைக்காமல் அப்படியே வைத்துள்ளார்கள். எந்தக் காரணத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டதோ அந்தக் காரணம் நிறைவேறாமல் சூன்யமாக இருக்கிறது.

வேலியை விட சன்னதி கீழ் மட்டத்தில் இருக்கிறது. நம்மவர்கள் சாலைகளை உயர்த்த, அருகிலுள்ள வீடுகள் கீழே செல்ல. மீண்டும் வீடுகள் உயர்த்திக் கட்டப்பட, சாலைகள் அதற்கும் மேலும் உயர்ததப்பட என இங்கு நடக்கும் அரசாங்க தனியார் போரின் உச்சத்தால் இந்த நிலை.

நான் கதவினைத் திறப்பது கண்டு என்னுடைய சிற்றன்னையும் வந்து இணைந்து கொண்டார். கருவறை ஒரு முறை வலம் வந்து முடிந்தமட்டும் கைப்பேசியால் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினோம். ஒரு சுற்று அல்லை. ஒரு நாள் அமர்ந்து காணக் கூடிய வகையில் சிற்பங்கள் அமைந்துள்ளன. அத்தனை நுட்பம். அவற்றை முடிந்த மட்டும் இடுகைகளாகத் தரப்பார்க்கிறேன்.

 

 

205

மேற்கண்டப் படத்தில் கருவறை கோஷ்டத்தில் இருக்கும் சிற்பத்தினைக் காண்கின்றீர்கள். தூரத்தில் இருந்துப் பார்த்தால் அவருடைய கைகள் வணக்கம் தெரிவித்தபடி இருப்பதாக தோன்றும், ஆனால் நன்கு நோக்கும் போது கைகளிடையே பூக்கள் உள்ளதைக் காணலாம். பூவினால் செய்தலே பூசை என்று நம்முன்னோர்கள் தெரிவித்துள்ளார்கள். இறைவனை வணங்குவதற்கு கற்பூரம் காட்டுவதும், ஆராத்திகள் எடுப்பதும் பிற்காலத்தில் வந்த சடங்கு முறைகள். நம் முன்னோர்கள் பூக்களை இறையுருவின் மீது தூவி வழிபட்டு வந்துள்ளார்கள். அந்த பாரம்பரியத்தினை விளக்கும் சிற்பம் இது.