இக்குவாகுவின் வலி – சிறுகதை

dscn6201 copy

1990 களில் கட்டப்பட்ட கட்டிடம். பாறைக்கற்களை உடைத்து ஒட்ட வைத்து புதுடிசைன் என்று பரவலாக அறியப்பட்ட காலத்தில் கட்டப்பட்டது. நான்கு புறமும் இரண்டு ஆட்கள் நடந்து செல்வதற்கு போதுமான இடைவெளியும், கிழக்குப்பக்கத்தில் தோட்டம் போடுவதற்கென விடப்பட்ட ஒரு சென்ட் நிலத்தினையும் சேர்த்து ஏழு சென்ட் நிலத்தினை ஆக்கிரமித்துள்ள கட்டிடம். சுற்றுபுறத்தில் கல்லுமச்சுவீடு என்று அறியப்பட்ட அந்த வீட்டின் முன்புதான் நிற்கிறேன். கருப்பு நிற கடப்பக்கல்லில் “சிவபதி இல்லம்” என பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.

அழைப்பு மணியை அடிக்க வாசற்கதவிற்குள் கையை விட்டு துலாவி அடிக்க வேண்டும். சிறுபிள்ளைகள் அடிக்கடி அழைப்புமணியை அடித்துவிட்டு ஓடிவிடுவதால் இந்த தெருவில் யார் வீட்டிலும் அழைப்புமணியை வெளியே வைப்பதில்லை. என்னுடைய வீட்டிலும் இப்படிதான். நான் இந்த வீட்டின் பக்கத்தில் குடிவந்து ஐந்து மாதங்கள் ஆகின்றன. வந்த புதியதில் ஏற்பட்ட தவறான அபிப்ராயத்தால் இன்றுவரை இந்த வீட்டின் மனிதர்களோடு சகஜநிலை ஏற்படவில்லை.

சிவபதி சார்,… சிவபதி… சார்…

பதிலில்லை. ஆனால் வீட்டிற்குள் சலசலப்புகள் கேட்கின்றன. அவர்களுக்கு நான் வந்திருப்பது என் குரல் மூலம் தெரிந்திருக்கும். குறைந்தபட்சம் வேறு நபர்கள் கூப்பிட்டிருந்தால் இந்நேரம் வந்து வரவேற்கின்ற மனிதர்கள். என்னைமட்டும் மிகக் கடுமையாக வெறுக்கின்றார்கள். அழைப்பு மணியையும் சடங்கிற்காக அடித்தேன்.

பதிலில்லை.

எங்களது வீட்டு வாசலில் ஒய்யாரமாய் சாய்ந்தவாறு என் மனைவி என்னையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். நான் சபாபதி வீட்டுவாசலில் தினமும் அழைப்பதும், அவள் என்னை வழுக்கட்டாயமாய் இங்கே நிற்கவிடாமல் இழுத்துச் செல்வதும் இன்றைக்கு நடக்கவில்லை. அவள் களைத்துப் போய்விட்டாள். ஆனால் நான் அப்படியல்ல. இன்று ஒரு தீர்மானத்துடன் வந்திருந்தேன். அது எப்படியாவது வீட்டிற்குள் நுழைந்து அவளைப் பார்த்துவிடுவது.

மீண்டும் அழைத்தேன். அழைப்புமணியை அடித்தேன்.

பதிலில்லை.

ஒரு எம்பு எம்பி வாசல் கதவின் பின்பக்கம் இருக்கும் கொக்கியை விடுவித்தேன். கருப்பும் தங்கநிறமும் பூசப்பட்ட கதவினை திறந்து நுழைந்தேன். என்னுடைய வருகை அவர்களுக்கு மேலும் கசப்பாக இருந்திருக்க வேண்டும். அதனால்தான் நான் உள்ளே வந்துவிட்டேன் என்பதை அறிந்தும் அவர்கள் வெளியேவரவில்லை. வராமல் போகட்டும். நான் அவரையோ, அவர் மனைவியையோ, அல்லது அவர் உருவமாகவே வந்துபிறந்திருக்கும் அவர் பிள்ளையையோ பார்க்க வரவில்லை. நான் வந்தது ரோசியைப் பார்க்க.

எங்கே அவள்.. வழக்கமாய் இருக்கும் இடத்தில் காணவில்லை. ஒருவேளை வீட்டின் தோட்டப்பகுதியில் இருக்கலாம். பத்துநாட்களாய் அவளைப் பார்க்க தவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். கிழக்குப்பகுதியிலிருக்கும் தோட்டத்தில் இரண்டு தென்னை மரங்களும், ஜாதிமல்லிகை கொடியும் இன்னும் சில காய்கறிகளும் பயிரிடப்பட்டிருந்தன.

ரோசி நடைபாதையில் ஒரு சாக்கின் மீது படுத்திருந்தாள். அவளுடைய தட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்த பாலை எறும்புகள் உணவாக்கிக் கொண்டிருந்தன.   என்னுடைய வருகையை அவள் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். வால் மெதுவாக ஆடியது. அவளருகில் சென்றேன். நாக்கினை பல்லிடுக்கில் கடித்து வலியை பொறுத்துக் கொண்டிருந்தாள். மெல்ல முனகல் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.  வலது கண்ணுக்கும் காதுக்கும் இடையே எலும்பு முறிந்து அதன் பாதிப்பால் வீக்கமும், சீலும் ஏற்பட்டு, தற்போது ஒற்றைக் கண்ணை ரோசி இழந்துவிட்டாள்.

பக்கத்துவீட்டுக்கு குடிவந்ததும் முதலில் பழக்கமானவள் ரோசிதான். புசுபுசுவென தங்கநிறத்தில் இருந்தாள். பொமேரியன் நாட்டுநாய் கிராஸ் என்றார்கள். நெய்ரோட்டி, கோழி குழம்பு, முள்எடுத்த மீன் என எங்களுடைய சமையலில் அவளுக்கும் பங்குவைத்தோம். சிவபதி எப்போது கதவினைத் திறப்பார், எப்போது வெளியே ஓடலாம் என்றிருப்பாள். சாலையில் ஒரு ஓட்டம் ஓடிய பிறகே அவளை பிடித்து வீட்டிற்குள் அடைக்கமுடியும். எப்போதுமே துள்ளலாய் திரியும் அவள் ஒடுங்கிக் கிடப்பதைக் கண்டு… துக்கம் பீரிட்டது..

“ரோசி என்னை மன்னிச்சுடுமா… மன்னிச்சுடு..”

என்ன இருந்தாலும் நான் இப்படி உன்னை காயப்படுத்தியிருக்க கூடாது. சொந்தங்கள் அத்தனை பேரும் வந்து கூடியிருக்க விழா அன்னைக்கும் நீ வந்து வாசல்ல ஒன்னுக்கடிச்சுட்ட. அவங்க முன்னாடி என் வீட்டுக்கும் எனக்கும் நடந்த அசிங்கமா நான் நெனச்சுட்டேன். அவங்களோட கேலியான சிரிப்பால, கொஞ்சநேரம் மிருகமாயிட்டேன்.

கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம அங்கிலிருந்த கட்டையை எடுத்து அடிச்சுட்டேன். ஆனா அந்த அடி இப்படி உன்னை நரக வேதனையில தள்ளுமுன்னு நான்  நினைக்கல. நீ வலியில துடிக்கும் போது, என் மனசு பதருது. உன்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்கனுமுன்னு நாய்மாதிரி உன்வீட்டு வாசல பத்துநாள் நின்னுக்கட்டு இருக்கேன். உன்னை அடிச்சதுக்கப்புறம்தான் புத்திவந்துச்சு. ஆனா நான் பாவி. உன்னை முடமாக்கிட்டு நான் நடந்துக்கிட்டு இருக்கேன். ஐஞ்சறிவு படைச்ச உன்கிட்ட ஆறறிவ எதிர்ப்பார்த்து நான் அறிவை இழந்துட்டேன். உன்னோட இயல்ப உணராம, நான் என் இயல்ப இழந்துட்டேன். நீ படர வேதனையை நானும் தினமும் பட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்டீ.

பேருந்துக்குள் மழை – சிறுகதை

Rain-Korea copy

“தம்பி.. தம்பி.. வலையப்பட்டி இறங்கனுமுன்னு பேசிக்கிட்டு வந்திங்க. இப்படி தூங்கிக்கிட்டு இருக்கிங்க” அருகில் இருக்கும் புண்ணியவான் தூக்கத்தினைக் கலைத்தார்.

“வலையப்பட்டி வந்துடுச்சுங்களா” மிரட்சியுடன் கேட்டேன்.

“இல்லைப்பா. இனிமேதான் வரப்போகுது.”

“அப்பாடா” உண்மையிலேயே அவர் புண்ணியவான்தான். அவர் எழுப்ப வில்லையென்றால் வலையப்பட்டியைத் தாண்டி பேருந்து செல்லும் போது, எதற்சையாக என்னைக் காணும் நடத்துனர். கண்டபடி வசைபாடி ஏதேனும் ஒரு நிறுத்ததில் தள்ளிவிட்டு போயிருப்பார். அதன் பின்பு அங்கிலிருந்து மீண்டும் வலையப்பட்டிக்கு வந்திருக்க வேண்டும். ம்.. அது நடவாமல் போனது மகிழ்ச்சி. நான் எழுந்து மேலே வைத்திருந்த ஒரு சின்ன சோல்டர் பேக்கையும், அதற்குப் பின் ஒளித்துவைத்த லேப்டாப் பையையும் எடுத்துக் கொண்டேன்.

மணியைப் பார்த்தேன். அதிகாலை மூன்று. அருகில் என்னுடன் இறங்க ஒருவர் ஆயத்தமாக இருந்தார். ஓய்வு பெற்ற காவலதிகாரியா, இல்லை ஏதேனும் கிராமத்து பஞ்சாயத்து தலைவரா தெரியவில்லை. இறுகிய முகத்தில் தடித்த முறுக்கிய மீசை.. நான் முகத்தை திருப்பி சாலையில் கவனத்தினை வைத்தேன்.

“வலையப்பட்டியெல்லாம் இறங்கு” நடத்துனரின் குரல் மட்டும் கேட்டது. படபடவென இறங்கி சாலையைக் கடந்து பேருந்து நிறுத்ததில் நின்றுகொண்டேன். இனி நான்கு முப்பது வரை காத்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் என்னுடைய ஊருக்கு செல்ல பேருந்து வரும். அதுவும் அதிஸ்டமிருந்தால். சென்ற முறை வந்தபோது ஐந்து இருபத்துக்குதான் வந்தது.

ஐந்து நிமிடங்களுக்கு பத்து பதினைந்து பேருந்துகள் வந்துபோகும் நகரங்களிலிருந்து கிராமத்திற்கு வந்தால், காத்திருப்பின் கடினம் புரிந்து போகும். திருச்சியிலிருந்து சேலத்திற்கோ, நாமக்கல்லிற்கு செல்லும் இரவுப் பேருந்தினைப் பிடித்து இந்த ஊர் வரை வந்துவிடலாம். அதன்பின்பு இங்கிருந்து காட்டுப்புத்தூருக்கு உள்ளே செல்ல தனிப் பேருந்து வரும். அதிலும் எங்கள் ஊர் இந்த சாலையின் உள்ளே இருக்கிறது. அதற்கு மூன்று நான்கு பேருந்துக்கு ஒன்றுதான் எங்களூருக்கு செல்லும். அப்படி இப்படியென ஒரு அரைமணி நேரத்தினைக் கழித்திருந்தேன். சாலைக்கு அந்தப் பக்கத்திலிருக்கும் டீகடைக்கு சென்றாலாவது நேரத்தினைக் கழிக்கலாம் என தோன்றியது. ம்.. அதுதான் சரியான முடிவென பைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு சென்றேன். ஒடிசலாய் ஒருவர் நின்று புகைத்துக் கொண்டிருந்தார். ஓரு பீடியே பீடி பிடிக்கிறதே என பார்த்திபன் போல கவிதை வந்தது.

அந்த மீசைக்காரர் பென்ச்சில் அமர்ந்து நாளிதலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். விடியும் முன்பே பிரதானச் சாலைகளில் இருக்கும் டீகடைகளுக்கு செய்திதாள்கள் வந்துவிடுகின்றன. எங்களூருக்கு காலை ஏழு மணிக்கு கேகேபி பேருந்தில்தான் வரும். சில நேரங்களில் அந்தப் பேருந்தும் வராமல் போனால். மறுநாள்தான் கிடைக்கும். அவர் தீண்டாமல் வைத்திருந்த துணுக்கு செய்திதாளை எடுத்து அமர்ந்தேன்.

“சார் டீயா”

“ம்.. ராகிமால்ட் இருக்கா”

இல்லை சாரே. தீர்ந்துபோயிடுச்சு. டீ தாரேன்.

சரி. ஒரு டீ… ஆர்டர் தந்துவிட்டேன். அந்த செய்திதாளில் உள்ளூரில் நடந்த கடை திறப்பு, கட்சி கூட்டம் போன்றவற்றை எல்லாம் தவிர்த்து எந்த எந்த திரையரங்குகளில் என்ன படம் ஓடுகிறது என்பதே பல பக்கங்களுக்கு இருந்தது. அதை வைத்துக் கொண்டு இனி ஒப்பேற்ற முடியாது எனும் போது சரியாக டீ வந்தது.

“காட்டுப்புத்தூருக்கு போறீங்களா”

“இல்லைன்னா முன்னாடியே ஆலம்பட்டி”

“சரி சரி. நாலே முக்காலுக்கு வந்துடும்” இன்னும் கால் மணிநேரம் கூடுதலாக.. ம்.. விடியகாலை இருட்டில் காத்திருப்பது. அதற்குள் இரண்டு மூன்று சேலம் பேருந்துகள் கடந்து போயிருந்தன. திருச்சிக்கு ஒரே ஒரு பேருந்து போனது. அதிலிருந்து இறங்கியவர்களுக்காக இருசக்கர வாகனங்களில் உறவினர்கள் காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வந்து இறங்கியதும் அவர்களின் உடமைகளோடு காணாமல் போனார்கள். நான் தான் வெகுநேரமாக பொழுதினை கடினமாக கழித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஒரு வழியாக காட்டுப்புத்தூர் பேருந்து வந்தது. நான் வேகமாக ஓடி பேருந்து நிற்பதற்குள் நெருங்கிவிட்டேன். பேருந்திலிருந்து ஒரு இளம்பெண் கண்களில் தூக்த்துடன் வந்து இறங்கினார். அவரை வரவேற்க புதுக்கணவன் தயாராக இருந்தான். நான் ஏறிக்கொண்டு மீசைக்காரரைப் பார்த்தேன். அவர் மெதுவாக நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார். பேருந்து புறப்பட்டது. வேகம் பிடிப்பதற்குள் மீசைக்காரர் ஏறிவிட்டார்.

என்னையும் சேர்த்து ஒரு பத்துபேர் இருப்போம். பாதி பேர் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். இரு பெண்கள் தங்களோடு வந்த கிழவனோடு பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“டிக்கெட்”

“ஆலம்பட்டி”

“ஆலம்பட்டியா. கேட்டுக்கிட்டு ஏறக்கூடாதுங்களா. ஆலம்பட்டி உள்ளுக்க போகாதுங்க. முன்னாடியே இறங்கிக்கோங்க”

“ஏங்க. இந்தபஸ் உள்ள வருங்களே”

“இப்ப லேட் ஆகிடுச்சு சார். இன்னும் காட்டுப்புத்தூருக்கு போயிட்டு வரனும். ஆலம்பட்டி உள்ளேயெல்லாம் போய் வரமுடியாதுங்க. சும்மாவே லேட் ஆகும். இப்ப ரோடு போடறேன்னு இருந்த ரோட்டை வேற சுரண்டி வைச்சுட்டானுங்க”

இனி பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஆலம்பட்டிற்கு நடைதான். “சரி கொடுங்க”.

சடசடவென சத்தம் எழுந்தது. என்னவென ஊகம் செய்வதற்குள் ஜன்னலிருந்தும், பேருந்தின் மேலிருந்தும் மழை துளிகள் தெறித்துவிழுந்தன. பேருந்தே பரபரப்பானது. ஜன்னலிருந்து பழைய தார்பாய் இழுவைகளை இழுத்து தள்ளினோம். நடத்துனர் படிக்கட்டிலிருந்த தார்பாயை இழுத்துவிட்டார். இருந்தும் பேருந்துக்குள் தண்ணீர் வருவது நிற்கவில்லை. எனக்கு இரண்டு இருக்கையின் முன்னால் மேலிருந்து நீர் தாரைதாரையா வழிந்துகொண்டிருந்தது. என்னுடைய இருக்கையிலிருந்து எழுந்து யாருமில்லாத பின் இருக்கைக்கு சென்று அமர்ந்தேன். சரியான பிணைப்பில்லாத வழிகளிடையேயும், மேல் கண்ணாடி உடைந்திருந்தன் வழியாகவும் பேருந்தே ஈரமாகியது. மெதுவாக துடைத்தெரியும் வைப்பரோடு ஓட்டுனர் போராடி ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார். மழையின் தீவிரம் அதிமாகியதும். சாலையே தெரியவில்லை என நடத்துனரிடம் சொல்லி முன்னே அழைத்துக் கொண்டார்.

என்மேல் அடிக்கும் சாரல் எங்கிருந்து வருகிறது என தேடிக்கொண்டிருந்தேன். இந்தக் கலவரத்திலிருந்து என்னுடைய லேப்டாப்பினை காப்பாற்றியாக வேண்டும். கீழே மேலே என எங்கும் வைக்க முடியாது. கோழிக்குஞ்சுகளை காக்கும் தாய்க்கோழியைப் போல மார்போடு அணைத்துக் கொண்டிருந்தேன். சட்டென ஒரு துளி மேலே விழுந்தது. இது எங்கிருந்து என மேலேப் பார்த்தால் என்னுடைய இருக்கையின் மேலே ஒன்று இரண்டு மூன்று என எண்ணிக்கையில் நீர்த்திவலைகள் கைகோர்த்து பெரியதாகிக் கொண்டே போயின. ஒன்று விழுந்ததும், அந்த இடத்தில் சிறியதாக ஒன்று தோன்றியது. செய்வதறியாது மேலேயே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சடாரென இடியொன்று பனைமரத்தினை தாக்க அந்த வேகத்தில் பனை தீப்பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த அபரிவிதமான சத்தமும், அமானுஷ்ய வெளிச்சமும் எனக்குள் பயத்தினை உண்டுபண்ணியிருந்தன. ஓட்டுனர் இந்த பேய் மழையிலும் பேருந்தினை நிறுத்தாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தார். பேருந்தின் மேற்கூறையின் மீது மழைத்துளிகள் விழும் சத்தமும், ஜன்னல் தார்பாய்களை கிழிக்கும் காற்றின் சத்தமும் அதிகரித்திருந்தன. மீசைக்காரர் என்ன செய்கிறார் என பார்த்தேன். பேருந்தின் நடைப்பாதையில் குடையொன்று பிடித்துக் கொண்டு வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இதென்ன பேருந்துக்குள் மழையா. பேருந்துக்குள் குடையா. எனக்குள் இருந்த பார்த்தீபன் விழித்துக் கொண்டான். தலையில் மழைதேவதையின் ஆசிர்வாத அட்சதைகள் விழுந்தன.

தானம் – ஒரு பக்க சிறுகதை

தன்னுடைய பிறந்த நாளில் ஆயிரம் ஏழைகளுக்கு அன்னதானம் கொடுப்பதினை வழக்கமாக கொண்டிருந்தார் பெரிய பண்ணை முதலாளி ருத்திரன்.இந்த முறை அவருக்கு திருமணம் வேறு முடிந்துவிட்டதால் இன்னும் சிறப்பாக செய்யலாம் என்பது அவர் எண்ணம்.அதன் ஏற்பாடுகளை கணக்குப் பிள்ளையிடம் செய்யச் சொல்லி உத்தரவிட்டுக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அவர் புது மனைவி கல்பனா குறுக்கிட்டாள்.

“மாமா நான் ஒரு கருத்து சொல்லட்டுமா”

“சொல்லுபுள்ள, எதை பத்தி கருத்து சொல்ல வாரவ?”

“இந்த வாட்டி கோவிலுள்ள அன்னதானம் செய்ய வேணாம்”

“காலங்காலமா செஞ்சுட்டு வர்ர வழக்கத்த ஏன்புள்ள வேணாங்குற?.சாமி மேல ஏதாவுது கோபமா”

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல மாமா, கோவிலுள்ள வைச்ச செஞ்சா நல்ல வசதியுள்ள மனுசன்களும் சாமிபிரசாதமுன்னு வாங்கிசாப்பிட்டுப் புட்டு போயிடறா. மத்த மதத்துக்கார ஏழை சனங்களும் சாப்பிட வரதுக்கு தயங்குதுங்க.நான் எங்கருத்த சொல்லிப்புட்டேன்.ஏத்துக்கிரதோ ஏத்துக்காத்தோ உங்க இஸ்டம்”. ருத்திரன் என்ன செய்வதென்று யோசிக்கும் முன்பே.

“எஜமானி அம்மா சொல்லது நூத்துக்கு நூறு உண்மைதானுங்க” என்றவாறு கணக்கு பிள்ளையும் தாளம் போட்டார்.

“சரி கணக்கு, ஒரு பெரிய கல்யாண மண்டபத்தை பதிவு பண்ணீரு. இந்த தடவ எம் சம்சாரம் சொன்னபடி செஞ்சி பாத்திடுவோம்.”

தன் முதல் திட்டம் வெற்றி அடைந்த மகிழ்ச்சியில், அப்படியே இரண்டு மூன்று பேனர் கட்டவுட்டுகளை வைத்துவிட்டால், பின்னால் கிராம தலைவர் தேர்தலுக்கு அவரை நிறுத்த வசதியாக இருக்கும் என்று மனதிற்குள் கணக்குளை போட்டுக் கொண்டிருந்தாள் கல்பனா.

எனது சிறுகதைகள் –
மயிர்
அழகான பன்னிக்குட்டி
தானம்
தாய்மை

கீற்று இணைய இதழில் எனது சிறுகதை

கீற்று இணைய இதழுக்கு என்னுடைய பரமனும் பன்னிக்குட்டியும் கதையை அனுப்பியிருந்தேன். அந்தக் கதையை அங்கிகரித்து தங்களுடைய இதழில் வெளியிட்டு இருக்கின்றார்கள்.

ஒரு சாதாரணமானவனின் கதையை அங்கிகரித்து வெளியிட்டிருக்கும் கீற்று இதழுக்கு நன்றி கூறவே இந்த இடுகை. அதன் ஆசிரியருக்கும், மற்ற அனைவருக்கும் நன்றிகள் பல.

என்னுடய சிறுகதை வெளிவந்தை கொண்டாடும் அளவிற்கு குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் இல்லை. நண்பர்கள் கூட்டத்தில் மட்டுமே வாழ்த்துகள் வரும். அளவு கடந்த மகிழ்ச்சி பகிரும் போது தான் கிடைக்கிறது.

பல வேளைகளுக்கிடையேயும் இணைய வாசிப்பில் இருக்கும் உங்களால் தான் என்னைப் போன்ற சிலர் மகிழ்வோடு இருக்கிறோம். அதனால் உங்களுக்கும் நன்றி கூறுவது என்னுடைய கடமை.

எழுத்தறிவித்த அன்னைக்கும், எழுத வைத்த ஈசனுக்கும் நன்றி.

பரமனும் பன்னிக்குட்டியும் சிறுகதையை கீற்றி்ல் படிக்க இங்கு சொடுக்கவும்.

அழகான பன்னிக்குட்டி

“டேய் பரமா, பக்கத்துல போவாதடா. குட்டிப் போட்ட பன்னி கடிச்சிடும்” அம்மாவின் எச்சரிக்கையால் சற்று தூர நின்றே பார்த்தேன். புசு புசுவென வெள்ளை பஞ்சை உருட்டி விட்டது போல மூன்று வெள்ளைக் குட்டிகள், இரண்டு கருப்பு குட்டிகள்.

தாய்ப் பன்னி படுத்துக் கிடக்க சுற்றி சுற்றி வந்து விளையாடின குட்டிகள். ஆசையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனை “ பன்னியை பார்த்து போதும், வீட்டுக்கு வா” என அழைத்தாள் அம்மா. நான் எங்கே பன்னிக் குட்டியை கையில் பிடித்துவிடுவேனோ என்ற பயம் அம்மாவுக்கு.

இந்த புது வீட்டுக்கு குடிவந்து இரண்டு நாட்கள் தான் ஆகிறது. பக்கத்தில் இருந்த காலி இடத்தில் நிறைந்திருந்த சாக்கடையில் பன்னி கூட்டம் படுத்துக் கிடக்கும். எனக்கு நாய்க்குட்டிகளை விடவும் பன்னிக்குட்டிகள் அழகாக தெரிந்தன.

“அம்மா நாம அந்த பன்னிக்குட்டியை வளர்க்கலாமா “ என்றேன் ஆசையாக.
“டேய் அதெல்லாம் பீயை திங்கும் டா. அது பக்த்துல எல்லாம் போவதே” என்றாள்.
“குட்டிப் பன்னியும் அதை சாப்பிடும்”
“அதுவும் பெரிசானதுக்கப்புறம் அதைதான் சாப்பிடும்” அதைக் கேட்டவுடன் எனக்கு அருவருப்பு தொற்றிக் கொண்டது. இருந்தாலும் ஒரு முறை நேரில் அந்த காட்சியை பார்க்கவும் எனக்கு பன்னிகள் என்றால் வெறுப்பானது. அழகான பன்னிக்குட்டிகளை அதன் பின் நான் பார்க்கவே செல்ல வில்லை. வீட்டுக்குள்ளவே விளையாடினேன்.

***

ஒரு நாள் காலையில் ஒரே சத்தம். நான் எழுந்து வாசலுக்கு ஓடினேன். என் ஆவலை புரிந்து கொண்டு அப்பா மாடிக்கு கூட்டி சென்றார். எங்கள் தெருவில் விரித்து வைத்திருந்த வலையில் ஒரு பெரிய பன்னி மாட்டிக் கொண்டது. அதன் மரணச் சத்தம் காதை கிழித்தது.
“அப்பா இதை எதுக்கு பிடிக்கிறாங்க”
“வெட்டி விக்கரத்துக்கு டா”
“அதை என்னப்பா பண்ணுவாங்க”
“சாப்பிடுவாங்கடா”
“அது பீயெல்லாம் சாப்பிடுமாமே அதைப் போய் இவங்க சாப்பிடுராங்களே ”
அப்பா என்ன சொல்லுவதென்று தெரியாமல் மௌனமாக இருந்தார்.

***

நாட்கள் நகர்ந்தன. பன்றிகள் பற்றி முழுவதும் மறந்திருந்தேன். இரவு வெளியிருந்து பன்றியின் சத்தம் வந்தது. வீட்டில் யாராலும் உறங்க முடியவில்லை. எல்லோரும் என்னவென்று பார்க்க வெளியே வந்தோம்.

சற்றே வளர்ந்த பன்னிக் குட்டியொன்று பின்பக்கம் அடிப்பட்டு வலி தாங்க முடியாமல் கத்திக் கொண்டிருந்தது. இரண்டு பின்னங்கால்களும் செயலிழந்து போயிருந்தன. முன்னங்கால்களால் ஊன்றி உடலையும் சேர்த்து இழுத்துக் கொண்டே கத்தியது. “நாய் ஏதாவது கடித்திருக்கும்” என்று அம்மா சொன்னார். “நாயா இருந்தா இப்படி செய்யாது. எவனோ வண்டில ஏத்திட்டு போயிருக்கான்” என்றார் அப்பா. அது விடாமல் வலியாலும் வேதனையாலும் கத்திக் கொண்டே இருந்தது.

பக்கத்து வீட்டுகார்ரும் சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்தார்.
“என்னச்சு சார்”
“எவனோ வண்டியில வந்து அடிச்சிட்டான் போலயிருக்கு”
“அச்ச்சோ, அப்ப அவன் வண்டியை உடனே வித்திடனுமே”
“அவன் வண்டியை விக்கிறான், இல்ல விக்காம போரான். இதை என்ன சார் பண்ணறது.”
“ஒரு குச்சியை வைச்சு வேற பக்கம் தள்ளிவிட்டுடலாம்.”
“அய்ய்யோ வேணாம் சார். அப்படி செஞ்சா அது இன்னும் கத்தும். வீட்டுல மத்தவங்களுக்கு சிரம்மாயிடும். ஒரு சாக்குல தூக்கிட்டு போய் தூரமா போட்டிடுவோம்”
“சரி இருங்க, நம்ம வீட்டுல ஒரு பழைய சாக்கு இருக்கு, அத எடுத்துட்டு வரேன்”.

அப்பாவும், பக்கத்துவீட்டுக்காரரும் அதை சற்று தொலைவில் விட்டு வந்தார். தூங்குவதக்கு படுத்தால் மெதுவாய் அதன் கத்தல் கேட்டுக் கொண்டே இருந்த்து. பிறகு சிறிது நேரம் கழித்து ஓய்ந்தது. எல்லோரும் தூங்கினோம்.

***

காலையில் அதை ஆஸ்பெட்டலுக்கு தூக்கிக் கொண்டு போகலாம் என்று அப்பாவிடம் அவர் விட்டுவந்த இட்த்தைக் கேட்டேன். அதற்குள் வெளியே “எவன்டா பன்னி மேல கல்லெடுத்துப் போட்டு கொன்னது ” என அதன் உரிமையாளன் கத்திக் கொண்டிருந்தான்.
“அடப்பாவீகளா அதான் ராத்திரி சத்தம் நின்னதா” என்று அம்மாவும் அப்பாவும் தெருவிற்கு ஓடினார்கள். நான் மட்டும் அப்படியே நின்றேன்.

பன்னி அருவருப்பானதா அழகானதா நீங்களே சொல்லுங்க .

எனது சிறுகதைகள் –
மயிர்
அழகான பன்னிக்குட்டி
தானம்
தாய்மை