செவப்பி – சிறுகதை

செவப்பியை உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கலாம். நீங்கள் சென்னை வாசியாக இருந்தால், அவளை பேருந்திலோ, மின்சார ரயிலிலோ, சாலையிலோ, ஏன் உறவினர் வீட்டிலோ கூட பார்த்திருக்க வாய்ப்புண்டு. மாலை நாளேடுகளை தொடர்ந்தப வாசிக்கும் பழக்கம் இருந்தால் நீங்கள் அவளைப் பற்றி படித்திருப்பீர்கள்.

முன்நெற்றியில் விழும் கற்றைக் கூந்தலும், திருத்திய புருவங்களும், கோலிக்குண்டு கண்களும், கிள்ளத்தூண்டும் கண்ணச் சதையும் அவள் அடையாளங்கள். தெருவோரக் கடையில் விற்கும் காதணியும், மார்பை இறுக்கிப் பிடிக்கும் சட்டையும், கூடார பாவடையும் அவள் அணிபவை. உங்களுக்கு ஞாபகம் வருகிறதா?. இல்லையா!. சரி விடுங்கள் சிவப்பியை நான் உங்களுக்கு அறிமுகம் செய்கிறேன்.

நெடுங்காலம் முன்பு குஜராத்தில் பூமிதேவதை ஆடிய ருத்திர தாண்டவத்தால் பெற்றோரையும், உற்றோரையும் இழந்த பெண் குழந்தையை, வடநாட்டு கூட்டமொன்று சென்னைக்கு அழைத்துவந்தது.

அன்றிரவு பூக்கார செவ்வந்தி விற்று தீர்க்காத பூக்களெல்லாம் கூடையில் அள்ளிப் போட்டுக் கோண்டு, கிடத்தியிருந்த சாக்கினையும், அவ்வப்போது நீர் தெளிக்க வைத்திருந்த பாத்திரத்தையும் ஓரம்கட்டி புறப்பட தயாரானாள். இப்போது கிளம்பினால்தான் கடைசி மின்சார வண்டியை பிடிக்க முடியும். நேற்று அதை தவறவிட்டு விட்டதால், பேருந்துக்காக காத்திருந்து அது வராமல் போக ஆட்டோவிற்கு மொத்த வருமானத்தையும் கொடுக்க வேண்டியதாய்ப் போயிற்று. வேக வேகமாய் எட்டுவைத்து நிலையத்தினை அடைந்தாள்.

இரவு உறக்கிய கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்து தாயை தேடி மழலை மொழி பேசித் திரிகின்ற குழந்தையை பார்த்தாள். “அடடே, என்ன செவப்பு” என தனக்குள் அதிசயத்து அந்த குழந்தை அருகில் சென்றாள். அது இவளைப் பார்த்து ஏதோ சொன்னது. முகத்தினை உற்றுப் பார்த்து சிரித்து. செவ்வந்திக்கு சில நிமிடம் உலகமே மறந்தது. இருந்தும் குழந்தை நிறுத்தாமல் அவளிடம் பேசியது. அதன் பாசையில் வடமொழி வீச்சம் அதிகமிருந்ததால் யாரேனும் தவற விட்டிருக்கலாம் என்று சற்று நேரம் வருவோர் போவோரிடம் விசாரித்தாள்.

இறுதியாக ஏட்டு சிதம்பரத்திடம் சென்று “சாரே, யாரோ புள்ளைய தவறவிட்டுட்டாங்க” என்று நின்றாள். ஏட்டு நிலைய அதிகாரிடம் விசயத்தை கூறி, அறிவிப்பு செய்தும் யாருமே வராததால், குழந்தையை ஆசிரமம் ஏதாவதொன்றில் சேர்த்துவிட வேண்டுமென பேசிக்கொண்டார்கள். குழந்தையில்லாத செவ்வந்தி தயங்கி தயங்கி தானே வளர்ப்பதாக கூற, அவளுடைய முகவரியை வாங்கி பதிவு செய்து கொண்டு குழந்தையை அவளிடம் ஒப்படைத்தார்கள். செவ்வந்திக்கு குழந்தையை தர சொல்லி சிபாரிசு செய்த சிதம்பரம் அதற்காக தனியே மாமுல் வாங்கிக் கொண்டதை சொல்லி தெரியவேண்டியதில்லை.

செவ்வந்திக்கு தான் கருப்பாய் இருப்பதை உணர்ந்து கொஞ்சம் வருத்தம் இருந்தது. சிவப்பாய் இருப்பவர்கள் இறந்து போனதும் அவர்களின் தோலை வாங்கி தான் உடுத்திக் கொண்டால் என்ன என்றெல்லாம் சிந்திப்பாள். தன்னைவிட நிறமான குழந்தை தனக்கு கிடைத்திருப்பதை நினைத்து மகிழந்தபடி குடிசைக்கு சென்றாள். புருசன் மாரிமுத்துவிடம் கெஞ்சி கூத்தாடி வளர்க்கவும் சம்மதம் வாங்கிக் கொண்டாள். குழந்தை சிவப்பாக இருக்கிறது என்ற எண்ணம் தவிற வேறொன்றும் செவ்வந்திக்கு இல்லை. அதனால் செவப்பி என்று பெயர் வைத்தாள். தினமும் பூக்கூடையில் பூக்கள் நிரப்பி வைத்து அதில் செவப்பியை கிடத்தி தூங்க வைப்பாள். செவப்பி வளர்ந்து மற்ற பிள்ளைகளுடன் சேர்ந்து விளையாடும் போதும் தனித்த நிறத்துடன் திகழ்வதை பெருமை பொங்க பார்ப்பாள். கார்பரேசன் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டு செவப்பியை பெரிய ஆபிசராக ஆக்க எண்ணியிருந்தாள்.

***

செவப்பி பெரியவளாகி ஒரு மாதம் ஆகியிருந்தது. அன்றைய இரவில் ஏதோ சத்தம் கேட்டு எழுந்த செவ்வந்திக்கு கொலையே நடுங்கிப்போனது. மாரிமுத்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த செவப்பியுடன் உடலுறவு கொள்ள முயன்று கொண்டிருந்தான். அப்பனிடமிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொள்ள திமிரிக் கொண்டிருந்தாள்.

“ஏய், தேவுடியா மவனே..” என்று கத்திக் கொண்டே எழுந்து ஓடினாள். ஓடிய வேகத்தில் மாரிமுத்துவை எட்டி உதைத்தாள். அவன் குடிசையின் பக்கவாட்டில் சரிந்தான். அரண்டு எழுந்த சிவப்பிக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. உடையை சரி செய்து கொண்டு பின்னால் நகர்ந்து கொண்டாள். “பெத்த புள்ளையை போய்.. எவனாவது இப்படி செய்வானா?” செவ்வந்தி சொல்லும் முன்பே மாரிமுத்து கத்தினான் “யாருக்கோ பிறந்த அநாதைநாயக்கு, நான் எப்படி அப்பன் ஆவேன்டீ. அவ எனக்கு புள்ளையும் இல்லை, நான் அப்பனும் இல்ல”.

தள்ளாடி எழுந்தவன் செவ்வந்தியை தள்ளிவிட்டு செவப்பியை நெருங்கினான். “இந்த செவத்த குட்டியோட படுத்து உனக்கு செவப்பா புள்ள பெத்து தாரேன்டி,..” செவப்பியின் சட்டையை இறுகப்பிடித்து கிழித்தான். அவள் உடல்நடுங்கியது. பேச்சுமூச்சற்று அப்பனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். விழுந்துகிடந்த செவ்வந்தி தென்னமாற்றைத் தேடினாள் ஆனால் போதாத காலம் அரிவாள்மணைதான் கைக்கு சிக்கியது.

மகளை காப்பாற்ற வேண்டுமென்ற பதற்றத்தில் அவனை எத்தனையாக கூறுபோட்டாளென தெரியாது. பக்கத்து குடிசை வாசிகளும் வெளியில் படுத்திருந்தவர்களும் இந்த சத்தங்களைக் கேட்டு கதவினை தட்ட தொடங்கியிருந்தார்கள். சிறிது நேரத்தில் குடிசையின் பகுதியை கிழித்துக் கொண்டு கணேஷ் வரும்போது, மாரிமுத்து ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்தான். செவ்வந்தியும் செவப்பியும் கட்டியணைத்து அழுதபடி இருந்தார்கள். செவ்வந்தியை காவல்துறையினர் அழைத்து சென்றபோது செவப்பி இன்னும் அழுதாள். செவ்வந்திக்கு அழுவதற்கு கண்ணீர் மிச்சமிருக்கவில்லை.

மறுநாள் மாலை செய்திதாள்களில் “கணவனை கொன்ற மனைவி. வளர்ப்பு மகளிடம் தவறாக நடக்க முயன்றதால் விபரீதம்” என்று தலைப்பு செய்தியாக வந்தது. செய்தியில் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டிருந்தன.

***

இதெல்லாம் நடந்து பல வாரங்களாகிவிட்டது, இப்போது செவ்வந்தி விசாரனை கைதியாக சிறையில் இருக்கிறாள். சிவப்பி படிப்பினை கைவிட்டுவிட்டு பக்கத்துவிட்டு சாராதாவுடன் கட்டிட வேலைக்கு சென்று கொண்டிருக்கிறாள். செவ்வந்தி இருக்கும் ஜெயிலில் கூட்டிப்பெருக்கும் வேலைக்கு சேர்ந்தால் அவளை தினமும் பார்க்கலாம் என தனக்கு தெரிந்தவர்கள் மூலம் அங்கு சேர முயன்று கொண்டிருக்கிறாள்.

நீங்கள் சிவப்பியை எங்கேனும் பார்த்தால் கொஞ்சம் தள்ளியே இருங்கள், செவ்வந்திக்கு மீண்டும் அரிவாள்மணை தூக்கும் வேலையை கொடுத்துவிடாதீர்கள்.

எனது சிறுகதைகள் –
மயிர்
தானம்
தாய்மை
அழகான பன்னிக்குட்டி

கதைகளும் நானும் – விடலை ஞாபகங்கள்

கதைகளும் நானும் – மழலை ஞாபகங்கள் ன் தொடர்ச்சி,..

சிறுவர் மலரில் தொடங்கிய என் வாசிப்பனுவபம் வாரமலர், குமுதம், ஆனந்தவிகடன் என சிற்றிதழ்களாக நீண்டது.  சிற்றிதழ் கதைகளில் நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ கொஞ்சம் சிற்றின்பமும் இணைந்தன.  மலரின் வாசனையில் மதிமயங்கிய வண்டென மனம் தள்ளாடின. அதன் புரிதலை நோக்கிய பயணத்தில் புராணக் கதைகளில் கூட இதுவரை தெரிந்த கதைகளிலேயே சில சம்பவங்கள் உடன் சேரத் தொடங்கின.  பாஞ்சாலிக்கு ஐந்து கணவன்கள், தசரதனுக்கு ஆயிரம் மனைவிகள், இராமனின் மனைவிக்கு இராவணன் ஆசை கொண்டது என கதைகளின் அடிநாதம் காமமாக இருந்தது.

உடலுறவு என்பதை வெறுத்தோ, குழந்தைகளுக்கு சொல்ல மறுத்தோ புராண, இதிகாசங்களில் ஒரு நகைப்புக்குறிய விசயத்தினை செய்திருப்பார்கள். குமரன் சிவ நெற்றி பொறியில் இருந்து பிறந்தான், வினாயகன் சக்தியின் அழுக்கில் இருந்து பிறந்தான், ஐயப்பனை மன்னன் கண்டெடுத்தான் என்று கதையளந்திருப்பார்கள். மகாபாரதத்தில் பாண்டு இறந்தபிறகு குந்திக்கு ஐந்து மகன்கள் பிறந்தன என்றும், ஒவ்வொருவரின் தந்தையும் எமன்(தர்மனின் தந்தை), வாயு(பீமனின் தந்தை), இந்திரன்(அர்ஜூன்னின் தந்தை), அஸ்வினி தேவர்கள்(நகுலன்,சகாதேவனின் தந்தை) என்று சொன்னவர்கள். மந்திரத்தால் பிறந்தவர்களாக சுட்டியிருப்பார்கள். அதனால்தான் கண்ணனும், இயேசுவும் கன்னித்தாய்க்கு பிறந்தவர்களாக மாற்றியிருக்கிறார்கள் நம் முன்னோர்கள்.

நல்லவேளை சிற்பிகளும் அவ்வாறு நினைக்காததால் பாலியல் கல்வி கோயில் சிற்பங்களாக இருந்துவந்துள்ளன. அம்மையும் அப்பனும் சொல்லிதர தயங்கும் சங்கதிகளெல்லாம் சப்தமின்றி அங்கிருந்தன. கோயிலே கதியென இருந்த அந்தகால மக்களுக்கு இதெல்லாம் சாத்தியப்பட்டு இருந்திருக்கலாம். கருவறை மட்டுமே பிரதானமாக மாறியிருக்கும் இந்த காலத்தில் நிச்சயம் கோவில்சிற்பங்களால் பலனில்லை. காரைக்கால் அருகே இருக்கும் திருநள்ளாறு சனீஸ்வரன் கோயிலில் 500 ரூபாய் தரிசன நபர்கள் மட்டுமே ராஜகோபுரம் வழியாக நுழைய முடியும். விழாக்காலங்களில் வாசலில் ஆரமிக்கும் இரும்பு தடுப்புகள், சனீஸ்வரை நமக்கு காட்டிவிட்டு மறுபடியும் வாசலுக்கே கொண்டுவந்து விட்டுவிடும். பிறகு எங்கிருந்து கோயில் சிற்பங்களை கண்டுகளிப்பதெல்லாம்.

ஒவ்வொரு ஆணின் பருவ வயது ஒரு சிக்கலான நூல்கண்டினைப் போன்றது. அதன் சிக்கல்களை நீக்க முடியாமல் நூல் முழுவதையும் வீணாக்கிவிடுகின்றதைப் போல வாழ்க்கையை வீணடித்த ஆண்களே இங்கு அதிகம். வெகுசிலரே அதன் சிக்கல்களை புரிந்துகொண்டு வாழ்கின்றார்கள். இந்த சமூகத்தின் கட்டமைப்பில் ஆண்களின் நிலையை விட பெண்ணின் நிலை மிகவும் தெளிவானதாக இருக்கிறது. அவளுக்கு அன்னை, பாட்டி என எல்லோரும் உதவி செய்ய காத்திருக்கின்றார்கள். போதாக்குறைக்கு சமூலநல இயக்கங்களும் உடனிருக்கின்றன. ஆனால் ஆணின் அருகில் வரக் கூட தகப்பன்மார்கள் விரும்புவதில்லை. சமூகமும் அதன் பொறுப்புணர்வில்லாமல் ஊமையாக இருந்துவிடுகிறது. அதனால் முட்டிமோதி பருவத்தினைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் ஆண்களுக்கு ஏற்படுகிறது.

என் சகவயது தோழர்களும் ஏறக்குறைய இதே நிலையில்தான் இருந்தார்கள். அவர்களிடமும் பல கேள்விகள் இருந்தன, விடையின்றி. எங்கிருந்து இதற்காக விடைபெறுவது. இணையம் அறிமுகம் இல்லா காலம் என்பதால் ஒரே உபாயம் புத்தகம் மட்டுமே. அறிமுகமானது குறுநாவல் படிக்கும் வழக்கம். ஒரு கதாநாயகன் கதாநாயகியை திருமணம் செய்து கொள்வதிலிருந்து கதை ஆரமிக்கிறது. அவன் அவளுடைய உணர்வுகளை புரிந்துகொள்ளாமல் நேரம்கால கணக்கின்றி அவளை அனுபவிப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறான். அவள் அன்னையிடம் புகார் கூறும் போது, அன்னை அதை அலட்சியம் செய்கிறாள். இப்படி போகின்ற கதையின் இறுதியில் அவளின் தகப்பன் இறந்ததை கூட மறைத்து இரவு முழுதும் அவளுடன் கழித்துவிட்டு காலையில் சொல்கிறான். அதனால் கோபம் கொண்டு அவள் வெளியேறுவதாக முடிகிறது கதை. எது புரிந்த்தோ இல்லையோ, இவ்வகை கதைகளை படிப்பதால் கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்காது என்று நன்கு புரிந்தது.

ஆனாலும் பருவக் கதைகள் சகதோழர்களிடம் ஏகம் இருந்தன. வழிவழியாக நாடோடிப் பாடல்களைப் போல கடத்தப்பட்டுவந்த அது, இன்னமும் வரிவடிவம் பெறாமல் இருக்கின்றன. சில எழுத்தாளர்கள் சுஜாதா, கி.ராஜநாராயணன் போல துணிந்து எழுதினாலும் அதெல்லாம் முதல் மழைதுளி போன்றதே. இன்றும் கடலளவு கதைகள் காற்றோடு காற்றாய் பரிமாறப்பட்டு வந்துகொண்டிருக்கின்றன. தேர்ந்த எழுத்தாளர்களால் எழுத்துருவம் பெறும் கதைகள் திரிதலுக்கும் உட்படுகின்றன. நாட்டார் பாடல்கள் போல அப்படியே ஆவணம் செய்தல் கடினமே. மூன்றாம் தர எழுத்தாளர்களால் எழுதப்படும் கதைகளில் நான் மேலே கூறிய எதையும் நீங்கள் பெற முடியாது. காமத்தினை காசாக்க நினைப்பவர்களின் கதையில் சதை வர்ணனை தவிற ஏதையும் எதிர்பார்க்க முடியாது. 13+, 18+ என வயதுவரையரை செய்தாலும் கதைகளுக்கு வயதில்லை.

இதில் ரசனை மிகுந்த நகைச்சுவை கதைகளும் ஏராளம். விடுதியின் ஞாயிறுகளில் மேடைமீதேறி ஒவ்வொருவராய் கதை பகிர்ந்திருக்கிறோம். மண்குடம் கதை சொல்லி நான் அமர்ந்த பிறகு அரங்கேறிய கதைகளால் விடுதியறை வெட்கம் கொண்டிருக்கும். குபீர் சிரிப்பலைகளை அடக்கி விடுதி கண்காணிப்பாளரிடமிருந்து தப்பிய அனுபவங்களை எத்தனை தோழர்கள் பகிர்ந்து கொண்டிருப்பார்கள் என்பதே கேள்விக் குறிதான். இறுக்கமாக இருக்கும் நம் சமூகத்திலேயே இத்தனை கதைகள் புழங்குகையில், வெளிநாடுகளில் எளிமையான  காமிக்ஸ் வரை சென்றது வியப்புகுறியதல்ல.

பாலுறுப்புகளின் அமைப்பினையும், செயல்பாட்டினையும் பள்ளி பாடபுத்தகம் கற்றுக் கொடுத்தாலும், வாழ்வியல் சந்தேகங்களை அவைகள் கண்டுகொள்வதில்லை. காமகதைகளும் உதவாது என்றானபோது, ஏன்?ஏதற்கு?எப்படி? என்பதில் வாசகர் சுயஇன்பம் பற்றி கேட்ட கேள்விக்கு சுஜாதா விடை எழுதியிருந்தார். எதார்த்த உண்மையானது கதையில் வருவது போல கற்பனையல்ல என்று உணர்ந்த போது, நாராயணரெட்டி, ஷாலினி போன்ற மருத்துவர்களின் நூல்கள் கிடைக்க தொடங்கின. இதெல்லாம் இணையமென்ற பரந்தவெளி அறிமுகமி்ல்லா காலத்தில் நிகழந்த ஒரு விடலை வாழ்வியல் நிகழ்வுகள். இப்போதிருக்கும் விடலைகளுக்கு இதைவிட அதிக கதைகள் கிடைத்திருக்கலாம், இல்லை கிடைக்கப்பெறாமல் கூட போயிருக்கலாம். கிடைத்தவர்கள் பாக்கியசாலிகள் என்று சொல்லமுடியாத போது என்ன கவலை?

பி.கு –

விரசமின்றி எழுதியிருக்கிறேன் என்று நம்புகிறேன். இருப்பினும் விரும்பாதவர்கள் பொருட்செய்யாதீர்கள்.

தாய்மை – ஜெகதீஸ்வரன் சிறுகதை

மின்சார ரயில் இந்திரா நகரில் வந்து நின்றது. கூட்டம் அலைமோதினாலும் பெண்களுக்கான பெட்டியில் வழக்கம் போல் கூட்டம் இல்லை. ரயில் கிளம்பிய சில நிமிடங்களில், தட தடவென ஒரு சத்தம். எல்லோரின் கவணமும் சிதைந்து கீழே அமர்ந்து தட்டினை குச்சியால் தட்டிக் கொண்டிருக்கும் பெண்ணிடம் சென்றது.

அவளுக்கு முப்பது வயதிற்கும் குறைவாகவே இருக்கும் என அவள் முகத்தின் பொழிவு சொன்னது. வண்ணமையமான புடவையும், நெற்றியின் பொட்டும், அணிந்திருந்த நகைகளும் வெறுமாநிலத்தவள் என நன்கு உணர்த்தியது. மற்றப் பெண்களெல்லாம் அவளேயே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ரேவதி மட்டும் நடுவில் நின்று ஆட ஆரமித்த சிறுமியை கவணித்தால்,.

ஒல்லியான தேகம். கையில் ஒரு வளையம். என்னச் செய்யப் போகிறாள் என நினைக்கும் முன்னே உடலை வளைத்து வளையத்திற்குள் நுழைத்து வித்தை காட்டினாள். பெண்கள் சிலர் ரசித்து கைதட்டினார்கள். ரேவதிக்கு அருகில் இருந்த அரசாங்க ஊழியை “இதுங்களுக்கு வேற வேலையே இல்லை. காலங்காத்தால இந்த தரித்திரங்கள பார்க்காம வேலைக்கே போகமுடியல” என கரித்துக் கொட்டினாள்.

ரேவதிக்கு அவள் குழந்தையைப் பற்றி நினைவுகள் வந்தன. இந்நேரம் அவள் பள்ளிக் கூடத்தில் இருப்பாள் என மனதைத் தேற்றிக் கொண்டாள். அந்தக் குழந்தை இப்போது குரங்கினைப் போல குட்டிக்கரணம் அடித்துக் கொண்டிருந்தாள். ரேவதிக்கு அதற்கு மேல் அதைக் காண சகி்க்க முடியவில்லை. ஓடிச்சென்று அந்தக் குழந்தையை அனைத்தபடி அழுதாள். எல்லோருக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை.

அந்தக் குழந்தையின் தாய் ஓடிவந்தாள். அவள் கையில் நூறு ரூபாய் திணிக்க, அவள் திகைத்துப் போனாள். ரயில் அடுத்த நிருத்தத்தில் நிற்க, ரேவதி அழுதபடியே இறங்கினாள். மகளிர் பெட்டியில் இருந்த எல்லோரும் புரியால் நிற்க,. “நம்ப மட்டும் இந்த தொழிலுக்கு வரலையின்னா நம்ப குழந்தைக்கும்…”, அவளை அழைத்துச் செல்ல காத்திருந்த வாடிக்கையாளரிடம் சென்றாள்.

கதைக் காரணம் –

தங்களுடைய வயிற்றுக்காக குழந்தையை வைத்து வி்த்தை காட்டி வாழ்க்கையை ஓட்டுகின்றார்கள் பலர். சிலர் தங்களின் மானத்தை விற்று குழந்தைக்கு வழிகாட்டுகின்றார்கள்.

அங்கிகாரமில்லாத ஆபத்தான தொழிலில் குழந்தைகளுக்கு ஈடுபடுகின்ற தாயை, விவரமறிந்த குழந்தைகள் வெறுக்கின்றன. நடு பகலில் குழந்தையை கத்தியால் கீறி கிடைக்கும் பணத்தில், டாஸ்மார்க்கிக்கு செல்லும் பெற்றோர்களை நான் வெறுக்கின்றேன். நீங்கள் எப்படி?.

எனது சிறுகதைகள் –
மயிர்
அழகான பன்னிக்குட்டி
தானம்
தாய்மை

தானம் – ஒரு பக்க சிறுகதை

தன்னுடைய பிறந்த நாளில் ஆயிரம் ஏழைகளுக்கு அன்னதானம் கொடுப்பதினை வழக்கமாக கொண்டிருந்தார் பெரிய பண்ணை முதலாளி ருத்திரன்.இந்த முறை அவருக்கு திருமணம் வேறு முடிந்துவிட்டதால் இன்னும் சிறப்பாக செய்யலாம் என்பது அவர் எண்ணம்.அதன் ஏற்பாடுகளை கணக்குப் பிள்ளையிடம் செய்யச் சொல்லி உத்தரவிட்டுக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அவர் புது மனைவி கல்பனா குறுக்கிட்டாள்.

“மாமா நான் ஒரு கருத்து சொல்லட்டுமா”

“சொல்லுபுள்ள, எதை பத்தி கருத்து சொல்ல வாரவ?”

“இந்த வாட்டி கோவிலுள்ள அன்னதானம் செய்ய வேணாம்”

“காலங்காலமா செஞ்சுட்டு வர்ர வழக்கத்த ஏன்புள்ள வேணாங்குற?.சாமி மேல ஏதாவுது கோபமா”

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல மாமா, கோவிலுள்ள வைச்ச செஞ்சா நல்ல வசதியுள்ள மனுசன்களும் சாமிபிரசாதமுன்னு வாங்கிசாப்பிட்டுப் புட்டு போயிடறா. மத்த மதத்துக்கார ஏழை சனங்களும் சாப்பிட வரதுக்கு தயங்குதுங்க.நான் எங்கருத்த சொல்லிப்புட்டேன்.ஏத்துக்கிரதோ ஏத்துக்காத்தோ உங்க இஸ்டம்”. ருத்திரன் என்ன செய்வதென்று யோசிக்கும் முன்பே.

“எஜமானி அம்மா சொல்லது நூத்துக்கு நூறு உண்மைதானுங்க” என்றவாறு கணக்கு பிள்ளையும் தாளம் போட்டார்.

“சரி கணக்கு, ஒரு பெரிய கல்யாண மண்டபத்தை பதிவு பண்ணீரு. இந்த தடவ எம் சம்சாரம் சொன்னபடி செஞ்சி பாத்திடுவோம்.”

தன் முதல் திட்டம் வெற்றி அடைந்த மகிழ்ச்சியில், அப்படியே இரண்டு மூன்று பேனர் கட்டவுட்டுகளை வைத்துவிட்டால், பின்னால் கிராம தலைவர் தேர்தலுக்கு அவரை நிறுத்த வசதியாக இருக்கும் என்று மனதிற்குள் கணக்குளை போட்டுக் கொண்டிருந்தாள் கல்பனா.

எனது சிறுகதைகள் –
மயிர்
அழகான பன்னிக்குட்டி
தானம்
தாய்மை

கீற்று இணைய இதழில் எனது சிறுகதை

கீற்று இணைய இதழுக்கு என்னுடைய பரமனும் பன்னிக்குட்டியும் கதையை அனுப்பியிருந்தேன். அந்தக் கதையை அங்கிகரித்து தங்களுடைய இதழில் வெளியிட்டு இருக்கின்றார்கள்.

ஒரு சாதாரணமானவனின் கதையை அங்கிகரித்து வெளியிட்டிருக்கும் கீற்று இதழுக்கு நன்றி கூறவே இந்த இடுகை. அதன் ஆசிரியருக்கும், மற்ற அனைவருக்கும் நன்றிகள் பல.

என்னுடய சிறுகதை வெளிவந்தை கொண்டாடும் அளவிற்கு குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் இல்லை. நண்பர்கள் கூட்டத்தில் மட்டுமே வாழ்த்துகள் வரும். அளவு கடந்த மகிழ்ச்சி பகிரும் போது தான் கிடைக்கிறது.

பல வேளைகளுக்கிடையேயும் இணைய வாசிப்பில் இருக்கும் உங்களால் தான் என்னைப் போன்ற சிலர் மகிழ்வோடு இருக்கிறோம். அதனால் உங்களுக்கும் நன்றி கூறுவது என்னுடைய கடமை.

எழுத்தறிவித்த அன்னைக்கும், எழுத வைத்த ஈசனுக்கும் நன்றி.

பரமனும் பன்னிக்குட்டியும் சிறுகதையை கீற்றி்ல் படிக்க இங்கு சொடுக்கவும்.

அழகான பன்னிக்குட்டி

“டேய் பரமா, பக்கத்துல போவாதடா. குட்டிப் போட்ட பன்னி கடிச்சிடும்” அம்மாவின் எச்சரிக்கையால் சற்று தூர நின்றே பார்த்தேன். புசு புசுவென வெள்ளை பஞ்சை உருட்டி விட்டது போல மூன்று வெள்ளைக் குட்டிகள், இரண்டு கருப்பு குட்டிகள்.

தாய்ப் பன்னி படுத்துக் கிடக்க சுற்றி சுற்றி வந்து விளையாடின குட்டிகள். ஆசையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனை “ பன்னியை பார்த்து போதும், வீட்டுக்கு வா” என அழைத்தாள் அம்மா. நான் எங்கே பன்னிக் குட்டியை கையில் பிடித்துவிடுவேனோ என்ற பயம் அம்மாவுக்கு.

இந்த புது வீட்டுக்கு குடிவந்து இரண்டு நாட்கள் தான் ஆகிறது. பக்கத்தில் இருந்த காலி இடத்தில் நிறைந்திருந்த சாக்கடையில் பன்னி கூட்டம் படுத்துக் கிடக்கும். எனக்கு நாய்க்குட்டிகளை விடவும் பன்னிக்குட்டிகள் அழகாக தெரிந்தன.

“அம்மா நாம அந்த பன்னிக்குட்டியை வளர்க்கலாமா “ என்றேன் ஆசையாக.
“டேய் அதெல்லாம் பீயை திங்கும் டா. அது பக்த்துல எல்லாம் போவதே” என்றாள்.
“குட்டிப் பன்னியும் அதை சாப்பிடும்”
“அதுவும் பெரிசானதுக்கப்புறம் அதைதான் சாப்பிடும்” அதைக் கேட்டவுடன் எனக்கு அருவருப்பு தொற்றிக் கொண்டது. இருந்தாலும் ஒரு முறை நேரில் அந்த காட்சியை பார்க்கவும் எனக்கு பன்னிகள் என்றால் வெறுப்பானது. அழகான பன்னிக்குட்டிகளை அதன் பின் நான் பார்க்கவே செல்ல வில்லை. வீட்டுக்குள்ளவே விளையாடினேன்.

***

ஒரு நாள் காலையில் ஒரே சத்தம். நான் எழுந்து வாசலுக்கு ஓடினேன். என் ஆவலை புரிந்து கொண்டு அப்பா மாடிக்கு கூட்டி சென்றார். எங்கள் தெருவில் விரித்து வைத்திருந்த வலையில் ஒரு பெரிய பன்னி மாட்டிக் கொண்டது. அதன் மரணச் சத்தம் காதை கிழித்தது.
“அப்பா இதை எதுக்கு பிடிக்கிறாங்க”
“வெட்டி விக்கரத்துக்கு டா”
“அதை என்னப்பா பண்ணுவாங்க”
“சாப்பிடுவாங்கடா”
“அது பீயெல்லாம் சாப்பிடுமாமே அதைப் போய் இவங்க சாப்பிடுராங்களே ”
அப்பா என்ன சொல்லுவதென்று தெரியாமல் மௌனமாக இருந்தார்.

***

நாட்கள் நகர்ந்தன. பன்றிகள் பற்றி முழுவதும் மறந்திருந்தேன். இரவு வெளியிருந்து பன்றியின் சத்தம் வந்தது. வீட்டில் யாராலும் உறங்க முடியவில்லை. எல்லோரும் என்னவென்று பார்க்க வெளியே வந்தோம்.

சற்றே வளர்ந்த பன்னிக் குட்டியொன்று பின்பக்கம் அடிப்பட்டு வலி தாங்க முடியாமல் கத்திக் கொண்டிருந்தது. இரண்டு பின்னங்கால்களும் செயலிழந்து போயிருந்தன. முன்னங்கால்களால் ஊன்றி உடலையும் சேர்த்து இழுத்துக் கொண்டே கத்தியது. “நாய் ஏதாவது கடித்திருக்கும்” என்று அம்மா சொன்னார். “நாயா இருந்தா இப்படி செய்யாது. எவனோ வண்டில ஏத்திட்டு போயிருக்கான்” என்றார் அப்பா. அது விடாமல் வலியாலும் வேதனையாலும் கத்திக் கொண்டே இருந்தது.

பக்கத்து வீட்டுகார்ரும் சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்தார்.
“என்னச்சு சார்”
“எவனோ வண்டியில வந்து அடிச்சிட்டான் போலயிருக்கு”
“அச்ச்சோ, அப்ப அவன் வண்டியை உடனே வித்திடனுமே”
“அவன் வண்டியை விக்கிறான், இல்ல விக்காம போரான். இதை என்ன சார் பண்ணறது.”
“ஒரு குச்சியை வைச்சு வேற பக்கம் தள்ளிவிட்டுடலாம்.”
“அய்ய்யோ வேணாம் சார். அப்படி செஞ்சா அது இன்னும் கத்தும். வீட்டுல மத்தவங்களுக்கு சிரம்மாயிடும். ஒரு சாக்குல தூக்கிட்டு போய் தூரமா போட்டிடுவோம்”
“சரி இருங்க, நம்ம வீட்டுல ஒரு பழைய சாக்கு இருக்கு, அத எடுத்துட்டு வரேன்”.

அப்பாவும், பக்கத்துவீட்டுக்காரரும் அதை சற்று தொலைவில் விட்டு வந்தார். தூங்குவதக்கு படுத்தால் மெதுவாய் அதன் கத்தல் கேட்டுக் கொண்டே இருந்த்து. பிறகு சிறிது நேரம் கழித்து ஓய்ந்தது. எல்லோரும் தூங்கினோம்.

***

காலையில் அதை ஆஸ்பெட்டலுக்கு தூக்கிக் கொண்டு போகலாம் என்று அப்பாவிடம் அவர் விட்டுவந்த இட்த்தைக் கேட்டேன். அதற்குள் வெளியே “எவன்டா பன்னி மேல கல்லெடுத்துப் போட்டு கொன்னது ” என அதன் உரிமையாளன் கத்திக் கொண்டிருந்தான்.
“அடப்பாவீகளா அதான் ராத்திரி சத்தம் நின்னதா” என்று அம்மாவும் அப்பாவும் தெருவிற்கு ஓடினார்கள். நான் மட்டும் அப்படியே நின்றேன்.

பன்னி அருவருப்பானதா அழகானதா நீங்களே சொல்லுங்க .

எனது சிறுகதைகள் –
மயிர்
அழகான பன்னிக்குட்டி
தானம்
தாய்மை

மயிர் – சிறுகதை

நித்யாவை பார்த்ததும் எல்லோருக்கும் பிடித்துபோகும். அதுவும் அவள் பின்னழகு தொடும் கூந்தலை கண்டவுடன் வியப்போடு ஒரு அன்பும் அவள் மீது ஏற்படும். முதல் முறை பார்ப்பதால் சிவாவுக்கு மட்டுமல்ல அவன் உடன் வந்த அனைவருக்கும் சந்தேகம். அவனுடைய அம்மா “இது சவுரியா” என கேட்டும் விட்டாள். “இல்லைங்க. எம் பொண்ணுக்கு இயற்கையாவே நீளமான கூந்தல்” என அவளின் அப்பா பெருமையாக சொல்ல. எல்லோருக்கும் ஆச்சிரியம். அத்தனை அடர்த்தியான கூந்தலை பார்க்கும் போது பல பெண்கள் தங்கள் அரையடி கூந்தலை நினைத்து வருத்தம் கொள்ளவதுண்டு, அதைதான் செய்துகொண்டிருந்தாள் சிவாவின் அக்கா கமலம்.

நித்தியாவுக்கும் சிவாக்கும் திருமணம் முடிந்து ஒரு வாரத்திற்கு பிறகுதான் ஆரமித்தது பிரட்சனை. நித்தியாவின் கவணம் கூந்தலை விட்டு கணவன் பக்கம் செல்லவேயில்லை. மாறிவிடுவாள் என்று நினைத்து மனதை தேற்றிக்கொண்டான். ஆனால் நாளுக்கு நாள் அவனுடைய எண்ணத்தில் மண் விழுந்துகொண்டே இருந்தது. அவளுடைய கூந்தலுக்காக அதிக நேரத்தையும் அதிக பணத்தையும் செலவு செய்தாள். காலையில் அவள் கூந்தலை அலசி அதன் ஈரம் காயும் வரை காத்திருந்து பின்பு, இவள் சமையல் அறைக்கு செல்லும் முன்பே சிவா அலுவலகத்திற்கு சென்று விடுவான். கணவன் கொஞ்சும் போதுகூட கூந்தலில் சிக்கல் விழுந்துவிடாமல் பார்த்துக் கொண்டாள். விரிசல்கள் வளர்ந்தன.

அவள் கூந்தலை கவணமாக பார்த்துக் கொள்வதற்கு அவள் தரப்பு ஞாயங்களும் இருக்கதான் செய்தன. பள்ளி முதல் கல்லூரி வரை இவளை தனித்து காட்டியது இந்த கூந்தல் தான். இதன் மூலம் எத்தனையோ பெண்களை ஏங்க செய்திருக்கின்றாள், ஆசிரியைகள் முதல் அண்டைவீட்டினர் வரை எத்தனையோ பேர் புகழ்ந்து தள்ளியிருக்கின்றார்கள். அவளின் அப்பா கூட இயற்கை என் பெண்ணுக்கு வரம் தந்திருக்கிறது என எல்லோரிடமும் சொல்லி சொல்லி மாய்ந்துபோவார். தன்னை எல்லோரும் விரும்ப காரணம் தன் கூந்தல் தான் என்ற விசயம் அவள் மனதில் ஆழமாக பதிந்திருந்தது. அதனால் தனக்கும் சிவாக்கும் இடையே பெரியதாகும் இடைவெளியை அவள் உணரவில்லை.

அலுவல் விசயமாக வெளியூருக்கு சென்றிருந்த சிவா திரும்பும் போது காய்ச்சலோடு திரும்பினான். நெருப்பாய் கொதிக்கும் தேகத்தை விட மூட்டுகளின் இணைப்பில் எடுக்கும் வலியை அவனால் தாங்கி கொள்ளவே முடியவில்லை. மருத்துவரை பார்த்ததில் சிக்கன் குனியா என தெரிந்தது. அவனை விடவும் அதிகம் துடித்தது நித்தியாவாகதான் இருக்கும். மாத்திரை கொடுப்பது, ஆப்பிள், மாதுளை, அன்னாசி என பழச்சாரு கொடுப்பது என இரண்டு நாட்கள் அவனை தூங்காமல் கவணித்துக் கொண்டாள்.

கூந்தலை கவணிக்காமல் விட்டதால் அது சிக்கல் எடுத்து தன்னுடைய எதிப்பை காட்டியது. அதனால் பொழிவிழந்த கோயில் சிலை போல அவள் மாறியிருந்தாள். அந்த கோலத்தில் நித்தியாவை பார்க்க சிவாவுக்கு கஸ்டமாக இருந்தது. சிவாவின் அம்மா நித்யாவை பார்த்து மிரண்டு போனாள். “ நித்யா உன்னை இப்படி பார்க்கரத்துக்கே ரொம்ப கஸ்டமா இருக்கு, நீ பியூட்டி பார்லருக்கு போய் கூந்தலை சரி செஞ்சுட்டுவா. நான் அதுவரைக்கும் சிவாவை பார்த்துக்கிறேன்” என்றாள். நித்தியாவும் அத்தையிடம் எதிர் பேச்சு பேசாமல் தன் பர்சை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறினாள்.

சிவாவிற்கு உடல் நிலை சரியில்லாததை அறிந்து அங்கு வந்த கமலத்திறகு ஆத்திரம் பொங்கியது, “அந்த சிறுக்கிக்கு ரொம்ப தான் இடம் கொடுக்கிறீங்க ரெண்டு பேரும். புருசன்காரன் காய்ச்சலியே கிடக்கும் போது அறுபதடி கூந்தலை சரிசெய்ய பியூட்டி பார்லருக்கு போயிருக்காளா. வரட்டும் அவள நான் பார்த்துக்கிறேன்”. சிவாவும் அம்மாவும் எடுத்து சொல்லியும் அவளால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. கமலம் வந்து இரண்டு மணி நேரம் முடிந்திருந்தது. சிவாவின் அம்மாவுக்கும் உறுத்த தொடங்கியது. கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் நித்தியாவை வழிமறித்து வசை பாடுவதற்காக சென்ற கமலமும், அவளை தடுக்க சென்ற சிவாவின் அம்மாவும் திகைத்து நின்றார்கள். சிவாவும் மெல்ல அங்கு பார்வையை செலுத்தினான். நித்யா சந்தனம் தடவிய மொட்டை தலையுடன் கையில் தேங்காய் பழம் வைத்த கூடையுடன் நின்றிருந்தாள்.

எனது சிறுகதைகள் –
மயிர்
அழகான பன்னிக்குட்டி
தானம்
தாய்மை