நெருஞ்சி முள் – சிறுகதை

p20b-copy

எங்கள் பந்தாட்டம் முடிந்து எல்லோரும் வீட்டுக்கு போவது என முடிவெடுத்தோம். ரெட்ட வாயனும், கருங்காலனும் கிழக்குத் தெருவுக்கு போனானர்கள், வேணியக்காவும், சில்வண்டும் நானும் இந்தப் பக்கமாக வந்தோம். இந்த வினோதப் பெயர்களெல்லாம் அவளே எங்களுக்குச் சூட்டினாள். நாங்களும் அவளுக்குப் பட்டபெயர் வைக்க அவள் அனுமதி தரவில்லை. வேணி என்று பெயர் சொல்லியே எல்லோரும் கூப்பிட்டோம். ஆனால் அவளுடைய அம்மா கோவக்கரி, ஒரு முறை நாங்கள் வேணி,. வேணி.. என்று கூப்பிடுவதைப் பார்த்தி, ஏன்டா.. புண்டாமவனுங்க. உங்களோட பெரியவள பேரச் சொல்லித்தான் கூப்பிடுவிகளோ, இன்னொரு தடவ எவனாச்சும் வேணி, கேணின்னு சொல்லுங்க, அடியாப்புள தொங்கரத அறுத்துவிட்டறேன் என்றாள். சொன்னதை செய்தாலும் செய்துவிடுவாள் என்று நாங்கள் வலுக்கட்டாயமாக அவளுடையப் பெயருக்குப் பின் அக்காவையும் சேர்த்துக் கொண்டோம்.

அவள் எங்கள் குழுவின் இராணியாக இருந்தாள். நாங்கள் என்ன விளையாட்டு விளையாட வேண்டும், எப்போது வீடு திரும்ப வேண்டும், என்னக் கதை கேட்க வேண்டும் என எல்லாவற்றையுமே அவளே தீர்மானித்தாள். எங்களுக்குப் பெயர் வைக்கும் அதிகாரத்தையும் எடுத்துக் கொண்டாள். அவளுடையப் பேச்சு எங்கள் வீடுகளும் செல்லுபடியானது. அம்மா விளையாடப் போகாதே என்று தடுத்துவைத்திருந்தாளும், வேணியக்கா வந்து விளையாடக் கூப்பிட்டால், மறுப்பேதும் வருவதில்லை. அதனால் அவளைப் பற்றிய புகார்கள் எதுவும் எங்களுடைய வீடுகளில் எடுபடுவதில்லை. எப்போது வேண்டுமாலும் இந்தப் பெயரை மாற்றிவிட்டு வேறு பெயர் வைத்துவிடுவாள். போன வாரம் வரை மொட்டை முனியென்று சில்வண்டை கூப்பிட்டுவந்தாள். அவன் வீட்டார் குலதெய்வமான முனிக்கு மொட்டை அடித்துவந்த நாளிலிருந்து இப்படித்தான் கூப்பிடுவாள். எங்களையும் மொட்டை முனியென்றே அவனைக் கூப்பிடச் சொன்னாள். அவனுக்கு முடி வளர்ந்துவிட்டதும், சில்வண்டுபோல ஓயாமல் கத்துகிறான் என சில்வண்டு எனப் பெயரிட்டுவிட்டாள்.

எல்லோருக்கும் பெயர் மாத்தினாலும் எனக்கு மட்டும் அவள் பட்டப் பெயரை மாற்றுவதேயில்லை. எத்தனை முறை நான் கெஞ்சிப்பார்த்தாலும் அவள் அந்தப் பெயரையே சொல்லி அழைத்துவந்தாள். பிள்ளையார் கோயில் வந்ததும் சில்வண்டு அவனுடைய வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டான். நானும் வேணியக்காவும் மட்டும் இடதுபக்கம் திரும்பி சென்றோம். அவளுடைய வீடு காத்தான் வீடு என்பார்கள். சுற்றிலும் தோட்டமிருக்க நடுவே அவளுடைய வீடு இருந்தது. அந்த வீட்டில் இருந்து பார்த்தால் இந்தப் பக்கமிருந்து பிள்ளையார் கோயில் வரை நடப்பது எல்லாமே தெரியும். அவங்க தாத்தா காலத்தில் ஒரு திருடன் ஊருக்குள் திருட வந்தபோது, ஏதோ சத்தம் கேட்குதேன்னு பார்தத வேணியோட தாத்தா சத்தம் போட திருடன் களவாண்ட பொருளையெல்லாம் போட்டுட்டு ஓடிட்டானாம். அதிலிருந்து அந்த வீட்டை காத்தான் வீடுன்னு சொல்லுவாங்க. ஒருவேள அந்த திருடன்கிட்ட காப்பாத்துனதால ஊருக்குள்ள வேணியெல்லாம் மதிக்கிறாங்க போலிருக்கு.

வேணிக்கா.. ஒனக்கு ஒரு ரகசியம் சொல்லிட்டுமா.
என்னடா.. ரகசியம்
எங்க வீட்டுல ஒரு கிளிக்குஞ்சு இருக்கு.
ஆ.. எங்கிருந்துடா புடுச்சீங்க.
எங்க சின்ன மாமா தொட்டியச்சி கோயில் மரத்துல இருந்து எடுத்துக்கிட்டு வந்திருக்கு.
காலையில வீட்டுக்கு வரும் போது ஏன்டா சொல்லைல… மொன்னை
போ.. உன் கிட்ட எத்தனை தடவை சொல்லிட்டேன் என்னைய மொன்னைன்னு கூப்பிடாத. நீ இப்படி கூப்பிட்டே உனக்கு கிளிக்குஞ்ச காமிக்க மாட்டேன்.
ஏன்டா.. மொன்னைன்னு உண்மைத்தான் சொன்னேன்.
போ.. உனக்கு கிளிக்குஞ்ச காமிக்கமாட்டேன் போ..
சரிடா.. அதான் உன் குஞ்சையே பார்த்துட்டேன்னே.. அதுமாதிரியே உன் கிளிக்குஞ்சும் மொன்னையாத்தான் இருக்கும்.
போடி.. நீ தான் மொன்னை.. என அவளைத் தள்ளிவிட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு ஓடினேன். அவள் கீழே சரிந்து நெருஞ்சி முள்ளில் முகம் பதித்தாள். காத்தான் வீட்டிருந்து “வேணீ…” என்ற குரல் என்னை துரத்திக் கொண்டு வந்தது.

கலைத்தாகம் – சிறுகதை

yyஎன்னடே, எதுக்கு ஆளனுப்பி விட்டே.
அண்ணே அடுத்த புரோஜெக்ட்
அதுக்குள்ளவா. ஏன்டே, போன தடவை கொடுத்ததையே முடிக்கறத்துக்குள்ள போதும் போதும் ஆகிடுச்சு. செத்த கழிச்சு ஏற்பாடு பண்ணக்கூடாதா.
அதெல்லாம் நம்ம கையிலேயா இருக்குதுண்ணே. இப்பவே பதுக்கி வைச்சுக்கிட்டாத்தான் அவுங்களுக்கு தோதுவா இருக்கும் போல. எல்லாத்தையும் விரசா முடிங்கன்னு சொல்லிடாங்க.
அந்தாளுக்கு வேற சோளியே இல்லையா. போன தடவக் கொடுத்தை வித்திருப்பான்னாலே.
நீங்க வேற நாம கொடுத்தது இரண்டே இரண்டு. அந்தாளுக்கு முதலமைச்சர் மாதிரி ஒன்பது ராசியாம். போன தடவை நூத்தியெட்டு பொருள் கடல் தாண்டி போயிருக்காம்.
அடக் கடவுளே, கொடுமை கொடுமையின்னு கோயிலுக்கு போனா கோயிலையேக் காணாமுன்னு பழமொழி வந்திடும் போல. அது சரி. இந்த தடவை கொஞ்சம் விலையை ஏத்தி சொல்லிடு. ஒன்னுத்துக்கும் ஆகாத கூட இங்க எடுக்கறத்துக்கு படாதபாடு பட வேண்டிக் கிடைக்கு.
அதெல்லம் சரிண்ணா. நான் பார்த்துக்குறேன். இந்த தடவை எல்லாமே கல்லுங்க. ஒரு ஐம்பொன், செம்பு சிலை கிடையாது. நமக்கு பொருளை எடுத்துக்கிட்டு போறது செம சுலபம்.
சரி கிடக்கட்டும். எந்தக் கோயில், எந்தச் சிலை.
அண்ணே, திருவட்டார்.
அட்ரா.. அந்த ரதி மன்மதன் சிலையா.
இல்லைண்ணே.
டேய் பெருமாளேவாடா.
அய்யோ.. அண்ணே இது ஏதோ ஒரு கோமாளி அவன் சுன்னையை எடுத்து அவனே வாயில வைச்சுக்கிற சிலையாம்.
கருமம்,.. கருமம்.. இதையெல்லாம் எடுத்துக்கிட்டு வெளிநாட்டுக் கொண்டு போய் நம்ம மானத்தை வாங்கவாடா. இந்த மாதிரி சிலையெல்லாம் எதுக்குத்தான் நம்ம சிற்பிங்க செதுக்கி வைச்சானுங்களோ. அதுசரியாப் போச்சு. வேற என்ன சிலை வேணுமாம்.
இப்போதைக்கு இதுமட்டும் தான்ணே. இந்தச் சிலையை பாண்டிச்சேரி குடோனுக்கு அனுப்பி வைச்சாதான் அடுத்தது.
ஓகோ. சரிடா. இதுக்கு அந்த மானங்கெட்ட ஆபிசருங்கள சரிக்கட்டி சீக்கிரம் கோயில் மண்டபத்தை வேலை செய்ய வைக்கனும், அதுக்கு அப்புறம் அந்தத் தூணை மட்டும் மேல ஒடச்சு. அது பின்னமாகிடுச்சுன்னு கோயிலுக்கு வெளியே போட்டுடலாம். எல்லோரும் அதைப்பத்தி மறந்த உடனேயே அதை பாண்டிச்சேரிக்கு அனுப்பிடலாம். நான் அந்த மரத் தேரை வாங்கி வைச்சுருக்கேனே, அதுல இருக்கிற பிரம்மா சிலைக்கு ஒரு கணக்கு வந்திருக்கு. இவனுங்கக்கிட்ட கேளு மரச்சிலையை வாங்கிக்குவானுங்களான்னு.
அண்ணே அவனுங்களுக்கு இந்த மரமெல்லாம் தேவைப்படாதுன்னா, இப்போதைக்கு கல்லுக்குதான் வேலையே.
சரிடே. வந்திருக்கிறது டெல்லிக்காரன் பாரு, நம்ம ஊரு காசுக்கு மதிப்பு போடறான். வெளிநாட்டுக்காரன் யாராவது சிக்குன்னா சொல்லு. அதைக் கொடுத்திடலாம். மரம் பாரு நாம ரொம்ப காலம் வைச்சுக் காப்பாத்த முடியாது.
ம்.. நீங்க போயி திருவட்டாரு வேலையைப் பாருங்க. நான் சொல்லியனுப்பறேன்.
சரிடே.

குறிப்பு : நான் மிகவும் ரசித்துப் படித்த ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம் நாவலுக்கு உந்துதலாக அமைந்த திருவட்டாறு ஆதிக்கேசவப் பெருமாள் கோயில் பற்றி சமீபத்தில் கேள்வியுற்றேன். திருவட்டாறு பற்றி இணையத்தில் தேடியமையால் எண்ணற்ற செய்திகள் கிடைத்தன. அச்செய்திகளையும் ஒரு கதையும் இணைக்க எனக்கு தற்போதைய நிலையில் சிலைத்திருட்டு செய்திகள் கை கொடுத்தன. அதனையே கதைக்களமாக்கியுள்ளேன்.
மங்களாசனம் செய்யப்பட்ட கோயிலின் துரும்பை எவரும் எடுக்க முடியாது என்று நினைத்தால் மூலவரையே விலைக்கு விற்றுவிடக்கூடியவர்களாக நம்மவர்கள் இருக்கிறார்கள். இறை நம்மைக் காப்பது போல தன் சிலையையும் காத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

பொங்கச்சோறு – சிறுகதை

pongalsoru

அன்று மாலையில் பெய்யத்தொடங்கிய மழை சன்னமாக இருள்கவிழ்ந்தும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. உறவுமுடிந்து கிடக்கும் உடல்போல பூமி குளிந்திருந்தது. எங்களுடைய அறை சன்னல் வழியாய் மழையின் இசையை கேட்டவாறு படுத்திருந்தோம். நீண்டிருந்த மௌனத்தை “அப்பாக்கிட்ட ஒரு கதை கேளுடா மவனே” என வெட்டினாள்.
“டேய்.. பயலே.. அம்மாக்கிட்ட சொல்லிடு. கதை முழுசும் கேட்கலைன்னா.. அபிமன்யூ போல எங்காவது போய் மாட்டிக்குவேன். அதனால கதை முழுசும் முடியிற வரைக்கும் அம்மா தூங்க கூடாதுன்னு”
“தூக்கம் வராத மாதிரி கதையை சொல்லச் சொல்லுடா. ”
“கதையெல்லாம் தூக்கம் வரதுக்கு சொல்லறதுல்ல இல்லை. அப்படி தூக்கம் வரதுக்குன்னு சொல்லியிருந்தா, பாதிக் கதைதானே இருக்கும்.”
“அதெல்லாம் சரிதான். கதையை ஆரமியுங்க. உள்ளுக்குள்ள பையன் தூங்கிடப் போகுது”
“ம்.. ஒரு காலத்துல ஒரு ராஜா இருந்தாராம்…”
“ம்கூம்.. இராஜா கதை வேணாம்.”
“ஏ.. என்னடீ. அது வேணாம் இது வேணாமுனுக்கிட்டு. தெரிஞ்ச கதையைத் தானே சொல்ல முடியும்.”
“வேற ஏதாவது கதையைச் சொல்லுங்க.”

“சிவபுரமுன்னு ஒரு ஊரு. அந்த ஊருக்கு நடுவிலேயே ஒரு சிவன்கோயில் பாழடைஞ்சுக் கிடந்துச்சு. அந்த சிவன்கோயிலுக்கு தினமும் ஒரு அய்யர் மட்டும் வந்து பூசை செஞ்சிட்டு போவாரு. கையில கொஞ்சம் சக்கரைப் பொங்கல் எடுத்துவருவாரு. பிள்ளையாருக்கும், சிவனுக்கும் இரண்டு குடம் தண்ணியை ஊத்தி கழுவிட்டு, மத்த சாமிகளுக்கெல்லாம் கொஞ்சம் தண்ணியை தெளிச்சு விடுவாரு. ”
“ஏங்க எல்லா சாமிக்கும் அபிசேகம் செய்ய மாட்டாறா..”
“ஒத்த ஆளு, அந்தக் கோயில இருக்கிற நாயன்மார்களே 63 பேரு, அப்புறம் மீதம் வள்ளி, தெய்வானை முருகன், ஏழு கன்னிகள் அதெல்லாம் ஒழுங்கா கழுவி வேலை செய்யனுமுன்னா பெரிய கூட்டமுள்ள வேணும்..”
“சரி கதையை சொல்லுங்க..”

“தனக்காக ஒருத்தன் தினமும் வந்து நெய்வேத்தியம் பண்ணறான்னு, சிவபெருமான் கைலாயத்துல இருந்து தினமும் நேரத்துக்கு கோயிலுக்கு வந்துடுவாராம். இந்த அய்யரு பூசையெல்லாம் செஞ்சிட்டு அந்தப் பொங்கலை சாமிக்கு கொடுக்காம எடுத்துக்கிட்டு போயிடுவாறாம்.”
“ம்கூம்.. ஆரமிச்சுட்டிங்களா..”
“இந்தா.. இப்படி இடை இடையே தடுத்தீன்னா.. கதையெல்லாம் சொல்ல மாட்டேன். மகனே உன் ஆத்தா.. கதை சொல்லவிடமாட்டேங்குதுடா.”
“ம்..சரி.. சரி.. அப்பனாச்சு, மகனாச்சு.. ”

“அந்தக் கோயிலுக்கு சிவபெருமான் தினமும் போறதும், அந்தக் கோயில் அய்யர் பொங்கலைத் தராம வீட்டுக்கு எடுத்துக்கிட்டு போறதையும் கைலாயத்துல இருக்கிற இரண்டு பூதங்களுக்கு தெரிஞ்சுப் போச்சு. அதுங்க இரண்டும் சண்டி, முண்டின்னு பேரு. நிறைய குறும்பு பிடிச்சதுங்க. தங்களுக்கு தெரிஞ்சத மறைச்சு வைக்காம, எல்லா சிவகணத்தையும் கூட்டி ஒரு நாடகமா நடிச்சு காட்டியதுங்க. சண்டி சிவபெருமான் மாதிரி உட்காந்து கொள்ள, முண்டி அய்யராக வந்து பொங்கலை அவரிடம் காட்டி உடனே மூடிக்கொண்டது. சண்டி அதைப் பார்த்து தனக்கு பொங்கல் கிடைக்கவில்லையே என ஏக்கப் பெருமூச்சு விட, முண்டி பொங்கலை வெளுத்துக் கட்டுவதாக நடிச்சது. இதையெல்லாம் பார்த்த சிவ கணங்கள் வயிறு குலுங்க குலுங்க சிரித்தன. கைலாயத்துக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்த சிவபெருமானுக்கு இந்த சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது.”

“எதற்காக இந்த சிரிப்புச் சத்தம் வருகிறது என்பது சிவபெருமானுக்கு தெரிஞ்சுப் போச்சு. சண்டி, முண்டி இரண்டு பேரையும் கைலாயத்தை விட்டுட்டு சிவபுரம்  கோயிலுள்ள இருக்க சொல்லிட்டாரு. சிவபெருமானுக்கே பொங்கல் தராத அய்யரா, பூதங்களுக்கு தந்திடப் போறாரு. இரண்டு மூனு நாளா சாப்பாடு கிடைக்காம பூதங்கள் பசியாவே கிடந்துச்சுங்க. அடுத்த நாளு அய்யர் வந்து பூசை செய்யும் போது பொங்கல் மொத்தத்தையும் காலி பண்ணிடுச்சுங்க. சாப்பிட்டதுக்கு அப்புறமா அதுகளுக்கு மறுபடியும் குறும்புத்தனம் வந்துச்சு. அய்யர் வீட்டுக்கு கிளம்பும் போது பொங்கல் சட்டியை எடுத்தா. அது கணம் இல்லாம இருந்துச்சு. அய்யருக்கு உள்ளுக்குள்ள பயம் வந்துச்சு. மெதுவாக சட்டியை திறந்து பார்த்தா கொஞ்சம் கூட மிச்சம் இல்ல.”
“அய்யரு சட்டியை அங்கேயே போட்டுட்டு ஊரு முழுக்க சாமி பொங்கல சாப்பிட்டுச்சுன்னு சொன்னாரு. ஒன்னு ரெண்டு பேரு அடுத்த நாள் பொங்கலை செஞ்சு கொண்டுவந்து படைச்சாங்க. அதையும் சண்டியும் முண்டியும் சாப்பிட்டுட்டு காலியாகவே வைச்சுச்சுக்கு. அவங்களும் மக்கள்கிட்ட சாமி பொங்கலை சாப்பிடுவதைச் சொன்னாங்க. ”
“கொஞ்ச நாள் கழிச்சு. சிவபெருமானுக்கு சண்டியையும், முண்டியையும் பத்தி நெனச்சுக்கிட்டாரு. சரி அருளே வடிவான நாமளே மன்னிக்கலேன்னா எப்படியென, அவர்களை மன்னிச்சு சிவபுரத்துக்கு வந்தார். அந்த ஊரே தலைகீழா மாறிப்போயிருந்துச்சு. சாலையில் இரண்டு பக்கமும் சொகுசு வண்டிகளிலிருந்து மிதிவண்டிவரைக்கும் வரிசை கட்டி நின்றன. பொங்கல் வைக்க தனியாக ஒரு திடலே இருந்தது. அங்கே கூட்டம் கூட்டமாக மக்கள் பொங்கல் வைச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க.பொங்கலுக்கு தேவையான அரிசியும், வெல்லமும் விற்பதற்காக கடைகள் இருந்தன. எங்கிருந்தோ வந்த யாகசம் கேட்பவர்கள் வரிசையாக அமர்ந்திருந்தார்கள். பொங்கலை வைக்க சட்டிகள் ஒரு பக்கம் வானுய அடுக்கப்பட்டிருந்தது. எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டு சிவபெருமான் கோயிலுள் போனார். அங்கே சண்டி முண்டியோட சேர்ந்து பக்கத்து ஊருல இருக்கிற எல்லா சாமிகளும்  சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். “

கோரதெய்வ வழிபாடு ஏற்புக்குரியதா? – என் கேள்வியும் ஜெமோ பதிலும்

11

அன்பு ஜெ,

சமயம் சார்ந்த வழிகாட்டுதல்களுக்கு உங்கள் தளம் மிகவும் உகந்ததாக இருக்கிறது. நாளும் சமயம் குறித்தான கேள்விகள் சீடர்கள் தங்களின் குருவிடம் கேட்பது போல உங்களிடம் கேட்டு தெளிவு பெறுகிறோம். படைப்புகளைத் தவிர்த்து இவ்வாறு வாசகர்கள் எங்களுடன் நீங்கள் இணைந்தே இருப்பது. எங்கள் பேறு.

உறையூர் குங்குமவல்லித்தாயார் உடனுறை தான்தோன்றீஸ்வரர் கோயிலுக்குச் சென்றிருந்தேன். அக்கோயின் பிரகாரத்திலேயே, கோரதெய்வங்களான பிருத்தியங்கரா தேவி, வராகி, அட்ட பைரவர்கள், ஆகாயகாளி, பூமாகாளி, பாதாளகாளி போன்ற தெய்வங்கள் இருந்தன. அந்தத் தெய்வங்களில் பிருத்தியங்கரா தேவியின் கோர ரூபம் இன்னும் கண்களிலேயே இருக்கிறது.

ஒரு காலத்தில் வழிபடப்பட்டதாக கூறப்பட்ட இந்த தெய்வங்கள் மீண்டும் எழுச்சி பெற்று பொது மக்களால் வழிபடக்கூடிய அளவிற்கு சென்றுள்ளன. சில நாட்கள் முன் முகநூலில் கீழ் இணைத்துள்ள விளம்பரப் பதாகை கண்களில் பட்டது. கோவிலுக்கு வருகின்றவர்கள், வேம்பினை கொண்டுவாருங்கள் என வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

ஆயிரமாயிரம் தெய்வங்கள் உள்ள இந்து சமயத்தில் இந்த கோர தெய்வ வழிபாடு ஏற்புக்குறியதா? தற்போது சிவாலயங்களில் மட்டுமல்லாது, திருமால் ஆலையங்களிலும் சொர்ண ஆகர்சன பைரவரை வைத்து அட்டமி நாளில் சிறப்பு வழிபாடு செய்கின்றனர். மூல நாதனை மறந்து இப்படி ஏவல், காவல் தெய்வங்களை வழிபடும் போக்கு தற்காலத்தில் பெருகியுள்ளது ஆன்மீக எழுச்சியை வலியுறுத்துகிறதா? மக்களின் வாழ்வாதார பிரச்சனைகளுக்கு இறையை தேடுவது காட்டுகிறதா? இதனை எவ்வாறு நீங்கள் காண்கின்றீர்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ள ஆவலாக உள்ளேன்.

நன்றி.

ஜெகதீஸ்வரன் நடராஜன்

***

அன்புள்ள ஜெகதீஸ்வரன்

தெய்வம் என உருவகிக்கத் தொடங்கிவிட்டபின் பேரியற்கையில் நாம் அறியும் எல்லா ஆற்றல் வடிவங்களையும் தெய்வமாக உருவகிக்கத்தான் செய்வோம். இது உலகம் முழுக்க அனைத்து மதங்களிலும் உள்ளதுதான். தூய தத்துவ மதங்களான சமணம், பௌத்தம், அத்வைதம், கன்ஃபூஷியம், தாவோயியம் போன்றவை விதிவிலக்கு.

ஏ.எல்.பாஷாமின் The Wonder That Was India முக்கியமான ஒரு விடையை அளிக்கிறது. இந்தியாவில் வங்கம், ஒரிசா, கடலோர ஆந்திரம், கேரளம் ஆகிய கடற்கரை மாநிலங்களில் சாக்தம் வலுவாக இருக்கிறது. காரணம், இயற்கையின் கோரத்தாக்குதல் இப்பகுதிகளில் அதிகம். வருடந்தோறும் புயல் வீசும் பகுதிகள் இவை. [கடலோரத் தஞ்சையும் இதில் சேர்க்கலாம்]

இயற்கையை கருணைகொண்ட அன்னையாக, அமுதூட்டி காப்பவளாக அறிகிறான் மனிதன். கூடவே இரக்கமே அற்ற கொடூர அழிவுசக்தியாகவும் காண்கிறான். இந்த இரு முகங்களையும் இணைத்துத்தான் காளி என்னும் உருவகம் உருவாகியது. எங்கும் அது உள்ளது, ஆனால் இப்பகுதிகளில் வலுவாக இருக்கிறது.

ஆக, தெய்வ உருவகம் மனிதனால் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படுவதல்ல. இயற்கையிலிருந்து அவன் தன் ஆதிநுண்ணுணர்வால் அடையப்பெற்றது. தொன்மையான பழங்குடி வாழ்க்கையிலிருந்து மெல்லமெல்ல வளர்த்தெடுத்தது. பழங்குடிவாழ்க்கையில் வேர் இல்லாத தெய்வமே இருக்கமுடியாது.

பழங்குடிகளின் பெரும்பாலான தெய்வங்கள் உக்கிரரூபம் கொண்டவை. நோய், இயற்கைச்சீற்றம் ஆகிய வடிவில் தன்னைக் காட்டும் மனிதனை மீறிய பேராற்றலை தெய்வமென உருவகித்தனர். கூடவே அவற்றிலிருந்து காத்து ஆண்டு அருளும் தெய்வங்களையும் உருவகித்தனர். இருவகை தெய்வங்களும் எல்லா தொன்மையான பண்பாடுகளிலும் உள்ளன. சாஸ்தா தவிர நம் நாட்டார் தெய்வங்கள் அனைத்துமெ உக்கிரரூபம் கொண்டவை அல்லவா?

பின்னர் அத்தெய்வங்கல் மேலும் மேலும் குறியீட்டு ரீதியாக விரிவாக்கம் செய்யப்பட்டன. அவற்றின் உருவம் முறைப்படுத்தப்பட்டது. அவற்றின் வழிபாடு வகுக்கப்பட்டது. அவற்றுக்கு தத்துவார்த்த விளக்கங்கள் அளிக்கப்பட்டன புராணங்கள் உருவாயின. அவை இன்றைய தெய்வங்களாக மாறின. இன்றைய எல்லா தெய்வங்களும் அவ்வாறு பல்லாயிரமாண்டுகளாகப் பரிணாமம் பெற்றவைதான்.

இந்த தொன்மையான தெய்வ உருவகங்கள் பின்னாளில் பெருந்தெய்வமாக மாறியபோதும்கூட அவற்றில் இந்த இரட்டைமுகம் இருப்பதைக் காணலாம். உலகாளும் விஷ்ணு ஒருமுகம் உக்கிரநரசிம்மர் மறுமுகம். ருத்ரனும் உமாமகேஸ்வரனும் ஒரே தெய்வம்தானே?

இந்திய புத்தமதத்தில் கோரத்தெய்வம் இல்லை. ஆனால் திபெத்திய பௌத்தம் பலநூற்றாண்டுகளுக்குப்பின் பல கோரத்தெய்வங்களை உருவாக்கிக்கொண்டது. கோரத்தோற்றம் கொண்ட காலதேவர், போதிசத்வர்கள் திபெத்திய, சீன, தாய்லாந்து, கம்போடிய பௌத்தத்தில் உண்டு. திபெத்திய வஜ்ராயன பௌத்தத்தில் கொடூரமான தோற்றம் கொண்ட புத்தரின் தோற்றம்கூட வழிபடப்படுகிறது.

கிறித்தவர்களின் ஜெகோவாவும் சரி இஸ்லாமியர்களின் அல்லாவும் சரி சீற்றம் கொண்டு தண்டிக்கும் தெய்வங்களும் கூட. மேலே சொன்ன விளம்பரத்தைப்போலத்தான் குமரிமாவட்ட கிறித்தவர்களின் கன்வென்ஷன் விளம்பரங்களும் இருக்கும். கிட்டத்தட்ட இதே வாசகங்கள் காணப்படும்.

இந்த தெய்வங்களின் நடைமுறைப் பயன்கள் என்ன? ஒன்று, மனிதனின் அச்சத்திற்கு இவை காப்பு. மானுடர் மிக எளியவர். தன்னம்பிக்கை, ஆணவம், அறிவுஜீவித்தோரணை ஆகிய அனைத்துக்கும் அடியில் அவர்கள் அஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பதற்றத்தில் இருக்கிறார்கள். நிலையின்மையை, நோயை, மரணத்தை, காலப்பெருவெளியை எண்ணி அலைக்கழிகிறார்கள்.

அந்த அச்சமே தெய்வங்களை நோக்கிச் செலுத்துகிறது. கோரத்தோற்றமுடைய தண்டிக்கும் தெய்வங்கள் தங்களுக்கு காப்பாகும் என அவர்களின் ஆழ்மனம் நம்புகிறது. பெரியபேச்சு பேசியவர்கள்கூட ஒரு இக்கட்டில் சட்டென்று சரணடைந்துவிடுவதை நான் பலமுறை கண்டிருக்கிறேன்.

இரண்டாவதாக, இக்கோரதெய்வங்கள் மனிதன் தன் ஆழத்தில் உறையும் உக்கிரத்தை, ஆதிவிசையைக் கண்டடைய உதவிகரமாக உள்ளன. பிரத்யங்காரா போர்த்தெய்வம். உயிர்கொடுக்கக் களம்செல்லும் ஒருவீரனுக்கு அதற்கான வீரியத்தை அளிப்பவள். அவள் சாந்தமாக இருக்கமுடியுமா என்ன?

என் அனுபவத்தில் பல நிகழ்வுகளைச் சொல்லமுடியும். ஒன்று ஒருநண்பர் அணுக்கமான இருவரின் அவமரணத்திற்குப்பின் ஆழமான அக அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாகி நரம்புப்பதற்றம் அடைந்த நிலையில் இருந்தார். அவர் வைணவப்பின்னணி கொண்டவர், மார்க்சியர். நான் அவரிடம் அவர் அகோரநரசிம்மரை வழிபடலாம் என்றேன். நூல்களில் அதுதான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்றேன்.

அதை ஒரு சம்பிரதாய வைணவர் சொல்லியிருக்கக்கூடும். நான் சி.ஜி.யுங்கை எல்லாம் மேற்கோள் காட்டி விளக்கினேன். அது ஓர் ஆழ்மனப் பயிற்சி என சொன்னேன். அவர் நூற்றெட்டுநாள் அகோரநரசிம்மரை வழிபட்டார். அவர் மீண்ட விதம் எனக்கே பிரமிப்பூட்டியது. குறியீடுகளின் வல்லமை அப்படிப்பட்டது. அவை நம்மை நாமறியாத வரலாற்று ஆழத்துக்குக் கொண்டுசெல்கின்றன. பண்பாட்டின் விசை முழுக்க அவற்றில் அடங்கியிருக்கிறது.

இன்னொரு அனுபவம் பிரத்யங்காரா தேவி. ஒருவரை கும்பகோணம் அருகே உள்ள பிரத்யங்கரா தேவியை  வழிபடும்படி ஓரிரு நூல்களை மேற்கோள்காட்டிச் சொன்னேன். அவர் மரபில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்டவர். ஒரு முக்கியமான வணிகமுடிவு எடுப்பதற்கு முன் தயங்கிக்கொண்டிருந்தார் அவர் துணிவுகொள்ளவும் போர்வேகம் கொள்ளவும் அவ்வழிபாடு உதவுவதை கண்டேன்.

ஆக கோரதெய்வங்கள் இருந்துகொண்டே இருக்கும். ஏனென்றால் அழகு, அருள்,நன்மை மட்டும் அல்ல இயற்கையில்  தெய்வவெளிப்பாடாக நாம் காண்பது. கோரம், அழிவு, தீமை ஆகியவையும்தான். ஒருவர் தெய்வம் என ஒன்றை மட்டும் பார்த்தார் என்றால் அவர் உண்மையின் ஒருபக்கத்தை மட்டுமே பார்க்கிறார். எங்கோ ஒரு புள்ளியில் அவர் ஏமாற்றத்தில் முட்டிக்கொண்டு மண்டையை உடைத்துக்கொள்வார்

கடைசியாக இரண்டு விஷயங்கள்.

ஒன்று: ஒருவருக்கு கோரமாகத் தெரிவது இன்னொருவருக்கு அப்படித் தெரியாமலிருக்கும். நீங்கள் சொல்லியிருக்கும் வராகி பன்றிமுகம் கொண்ட தேவதை. பழங்காலத்தில் மிக மங்கலமான தேவதையாக கருதப்பட்டாள். பன்றி நிலத்தை உழுவது. மேழி போன்ற முகம் கொண்டது. எனவே வளத்தின் குறியீடு.

அன்றெல்லாம் பன்றி நாம் இன்றுகொடுக்கும் எதிர்மறை அடையாளம் கொண்டது அல்ல. அன்றைய இந்தியப்பார்வையில் கருமை அழகு எனக் கருதப்பட்டது. பன்றி அழகும் ஆற்றலும் கொண்டது. வளம் நிறைப்பது. ஆகவே வழிபடப்பட்டது. பெருமாள் கூட பன்றியுருவத்தில் வராகராக வழிபடப்படுகிறார்

அதேபோல நாம் மங்கலமாகக் கருதும் யானைமுகப் பிள்ளையார், குரங்குமுக அனுமார் போன்ற தெய்வங்கள் ஐரோப்பியருக்கு அச்சமும் அருவருப்பும் ஊட்டும் வடிவங்களாகத் தெரிகின்றன.

இதைப்பற்றி ஒரு வெள்ளையர் கேட்ட கேள்விக்கு ஓஷோ ஒரு பதிலை அளித்தார். ஒரு கிறித்தவத் தம்பதியினர் சீனாவுக்குச் சென்றார்கள். அங்கே அவர்கள் சீனர்களின் பௌத்த மடாலயங்களில் உள்ள கோரத் தோற்றம் கொண்ட போதிசத்வர்களைக் கண்டு அருவருப்புடன் முகம் சுளித்தார்கள்

அன்று மாலையே அவர்களின் சீன வேலைக்காரி தப்பி ஓடிவிட்டாள். என்ன என்று போய் விசாரித்தால் அவள் இவர்கள் ஒரு மரச்சின்னத்தில் தொங்கும் குருதிவடியும் அரைநிர்வாணப் பிணத்தை வழிபடுவதை பார்த்து அருவருப்பு அடைந்துவிட்டாள் என்று தெரியவந்தது.

இரண்டு: கோரத் தெய்வங்கள் பெரும்பாலும் மானுடனின் அச்சத்துடன் தொடர்புடையவை. ஆகவே அந்த அச்சத்தையும் ஐயத்தையும் பயன்படுத்திக்கொண்டு வணிகம் செய்யும் பூசாரிகளும் மந்திரவாதிகளும்தான் அவற்றை அதிகமாக பிரச்சாரம் செய்வார்கள் – எல்லா மதங்களிலும். நீங்கள் காட்டிய சுவரொட்டி அத்தகையது.

அந்த வணிகத்துக்கு உடன்படுவது வழிபாடல்ல. அது ஒரு மனிதனின் பேராசைக்கோ சுயநலத்துக்கோ நம்மை அர்ப்பணிப்பது. அது பூசாரியாக இருந்தாலும் சரி பாதிரியாக இருந்தாலும் சரி. கடைசியாக எஞ்சுவது துயரமும் ஏமாற்றமும்தான்.

ஜெ

சீனிவசநல்லூர் குரங்கநாதர் கோயில் – ஓர் ஆய்வு

ஆய்வென்பது இரு வகையானது, கிடைக்கப்பெறும் தகவல்களின் அடிப்படையில் எடுக்கப்படும் முடிவுகளைக் கொண்டது, அல்லது களத்தில் சென்று நேரடியாக தரவுகளை சேகாரம் செய்து அதனடிப்படையில் எடுக்கப்பெறும் முடிவு.

இரண்டாவது ஆய்விற்கு நேரடியாக களத்தில் சென்று ஆய்வு செய்யும் அறிவு வேண்டும். கல்வெட்டுகளை படித்தல், வரலாறுகளின் அடிப்படையில் கோயிலின் அங்கங்களை அறிந்திருக்கும் அறிவு அதற்குத் தேவைப்படும். கோயிலின் அங்கங்கள் குறித்தும், கல்வெட்டுகள் குறித்தும் போதிய அறிவு இல்லையென்பதால், ஏற்கனவே அதனை ஆய்வு செய்து வெளியிட்ட அறிஞர்களின் கருத்தினை எடுத்துக் கொண்டு அதனடிப்படையில் சில முடிவுகளை கூறுகிறேன். மிகவும் எளிமையாக எல்லோராலும் கூறிவிடக்கூடிய முடிவுகளை எதற்காக வலைதளத்தில் பதிவுசெய்ய வேண்டும்?. இந்த முடிவுகளை வைத்துக் கொண்டு மேலும் ஓர் படி ஆய்வினை நகர்த்த இயலும்.

சீனிவாசநல்லூர் வரலாறு –

முற்காலச் சோழர்களின் கலையம்சம் உள்ள இடம் சீனிவாசநல்லூர். மகேந்திரமங்கலம் எனும் ஊரானது சீனிவாசநல்லூருக்கு அருகே உள்ளது. இந்த மகேந்திரமங்கலம் என்பது முதலாம் மகேந்திரவர்மானால் உருவாக்கப்பட்ட ஊர் என்பதால் அதன் நீட்சி சீனிவாசநல்லூர் வரை இருந்திருக்கலாம். இங்குள்ள கோயிலின் மூலவரை குரக்குத்துறைப் பெருமானடிகள் என்று கல்வெட்டில் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள். மேலும் கோயிலை திருக்கொருக்குத்துறை மகாதேவர் கோயில் என்றும் அழைத்துள்ளனர். இந்தக் கோயில் 10ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஆதித்த சோழனால் கட்டப்பட்டது. அதன் பிறகு பராந்தகன் கண்டராதித்தர், ராஜராஜன் ஆகியோர் இக்கோயிலுக்கு வந்துள்ளனர். அவர்களின் கல்வெட்டுகள் உள்ளன.

கோயில் அமைப்பு –

20161001_123526-copy

நவீன கோயில்களைப் போல மிகவும் சிறியது. கருவறையும் அதனை ஒட்டிய நீட்சியான அர்த்தமண்டபமும் மட்டுமே நமக்கு எஞ்சியுள்ளன. இதனுடைய அருகே சண்டிகேசருக்கு நிச்சயமாக ஒரு சன்னதி இருந்திருக்க வேண்டும். மற்படி அம்மன் சன்னதி, கன்னி விநாயகர், வள்ளி தெய்வானை முருகன் என இப்போது காணும் சிவாலய அமைப்பு இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனென்றால் தஞ்சைப் பெரியக் கோயிலைக் கட்டிய ராசராச தேவரே இந்த மூலவரையும், சண்டிகேசரையும் மட்டும் தான் அமைத்தான் என்று கூறிகிறார்கள். மகன் காலத்திலேயே இல்லையென்றால் அப்பா எப்படி கட்டியிருப்பார்.

ஆனால் இக்கோயில் கல்வெட்டில் சிறீபலிபூசை எனும் பலிபீடத்திற்கு செய்யப்படும் பூசை குறித்து இருந்த தகவல்களைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். அதன் படி அட்ட திக்கு பாலகர்களுக்கு இந்த பலிபூசை கொடுக்கப்படுகிறது. உடன் ஈசன் பலி கொள்ளும் தேவர் என்றோ, அஸ்திரதேவராக வந்து பங்கு கொண்டிருக்கிறார். அதனால் கோயிலுக்கு முன்பு அமைக்கப்பட்ட கோபுரத்திலும், திருச்சுற்றிலும் அட்டதிக்கு பாலகர்கள் இருந்திருக்கலாம். சுகாசனர், பிரம்மா, தட்சிணாமூர்த்தி ஆகியோரின் திருவுருவங்களே இருக்கின்றன.

சிறிய வடிவங்களில் நடனமாடும் நங்கைகளும், இசைக்கும் புதகணங்களும், குறும்புகளும் பதிவாகியுள்ளன. சிவபெருமானின் கரிதோல் உரித்த பெருமான் மற்றும், ஊர்த்தவ தாண்டவ சிற்பங்கள் மிகவும் சிறிய அளவில் நயத்துடன் உள்ளன. இவ்விரண்டிலுமே அம்மை பயந்த நிலையில் இருப்பதால் சைவத்தோடு அம்மனையும் இணைத்த காலத்திற்கு பிறகானது என்பதையும் நினைவில் கூற வேண்டும்.

அப்படியானால் அம்மையும் அப்பனும் சரிபாதியாய் சரீரத்தினை பகிர்ந்த அர்த்தநாரீசுவரோ, திருமாலும் பிரம்மாவும் காண இயலாமல் தவித்த லிங்கோத்பவரோ கோயிலின் பின் பக்க கோஷ்டத்தில் அமைந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவ்விடத்தில் சிறு துணுக்கு இல்லாமல் செய்துவிட்டார்கள். தற்போது வெற்றிடமாக இருக்கிறது. ஆமாம் வெற்றிடம் தானே நடராசத் தத்துவம். 🙂

இக்கோயிலின் மூலவர் விமான அமைப்பினைக் கொண்டு மணிக் கோயில் என்ற வகையிலானது என்கிறார்கள்.

யாரிந்த குரங்கு?

காவேரி நதிக்கரையில் அமைந்திருக்கும் இக்கோயின் நாதன் குரங்குநாதன் என்றால் ஏன் அப்பெயர் ஏற்பட்டது. நிச்சயமாக ஒரு குரங்கு வந்து வழிபாடு செய்திருக்க வேண்டும். யார் அந்தக் குரங்கு?

குரங்கினை நாம் எங்கு பார்த்தாலும் அடிமனதிலிருந்து ஒரு பெயர் எழும் அது மாருதி. ஒரு வேளை மாருதி வழிபாடு செய்திருப்பாரா. இருக்காது. ஏனென்றால் இராமாயணம் நன்கு தெரிந்தவர்களுக்கு அனுமான் சிவ அம்சம் என்பது தெரிந்திருக்கும். அத்துடன் இராமாயணத்தில் அனுமன் இராமனை மட்டுமே தெய்வமாக வணங்கும் குணம் கொண்டவர். அதனால் முதல் யோசனை தோல்வி.

சரி. குரங்கு என்றால் அனுமார்தானா. இராமாயணத்தில் பெரிய வானர இனமே அல்லவா சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதில் யாராவது வணங்கியிருக்கலாமே. ஆமாம் வாய்ப்புள்ளது. அது யாராக இருக்க கூடுமானால், வானர இனத்தில் மிகுந்த சிவபக்தியைக் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். அவர் வணங்கியமைக்காகவே சிறப்பு பெற்றதாக சோழர்கள் கற்றளி அமைத்திருக்க வேண்டும். அத்தனை சிறப்பு மிக்க சிவபக்த குரங்கு யார்?

வேறு யார் வாலி. யாராலும் சமம் செய்ய இயலாத வலிமை பெற்றவன். சிறந்த சிவபக்தன். சரி.. வாலியே சிறந்த சிவபக்தன் என்றாலும் நம்மால் எவ்வாறு வாலி என்று உறுதியாக கூற முடியும். நம்மால் உறுதியாக கூற முடியவேண்டுமானால் கல்வெட்டில் வாலியைப் பற்றி குறிப்பு இருக்க வேண்டும். ஆனால் நம் போதாத காலம் அது இல்லை. எனவே அருகில் இருக்கும் ஊர்களில் உள்ள சிவாலயங்களை கவனத்தில் கொள்வோம்.

எங்கள் காட்டுப்புத்தூருக்கு அருகே இருக்கும் சீறிராமசமுத்திரம் எனும் அயிலூரில் உள்ள சிவாலயத்தின் பெயர் “வாலீசுவரர்” கோயில் என்பதாகும். அத்தலத்தில் வாலி காசியிலிருந்து கொண்டுவந்த லிங்கம் பிரதிஸ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. அடுத்தது, அருகே இருக்கும் மாவட்டமான கரூரில் இருக்கும் திருமுக்கூடலூர் சிவாலயத்தின் வரலாறும் வாலியை சுட்டுகிறது. அங்குதான் முதலில் வாலி தன்னுடைய சிவலிங்கத்தினை அமைக்க வேண்டும் என எண்ணி வந்தார். ஆனால் அதற்கு முன்பே மணலில் அகத்தியர் லிங்கம் செய்து பூசை செய்துவிட்டார். வாலிக்கும் அகத்தியருக்கும் சண்டை உண்டாக, அகத்தியரோ தன்னுடைய மணல் லிங்கத்தினை எடுத்துவிட்டு முடிந்தால் வாலி கொண்டுவந்த லிங்கத்தினை வைத்து வழிபாடு செய்யுமாறு கூறியுள்ளார். வாலி அந்த மணல் லிங்கத்தினை அசைக்க முடியாமல் போக, அங்கிருந்து சீறிராமசமுத்திரத்தில் தன்னுடைய லிங்கத்தினை வைத்துப் பூசித்தார் என்று கூறப்படுகிறது. இந்த வரலாறுகளின் அடிப்படையில் வாலியே இத்தலத்தில் சிவபெருமானை பூசித்திருக்க வேண்டும் என்று கொள்ளலாம்.

குரங்குநாதர் கோயில் குழந்தைகள் 2

சென்றப்பதிவில் கையில் பூக்களுடன் இறைவனுக்காக கசிந்துருகும் பக்தன் சிலையைப் பார்த்தோம். இந்தப் பதிவில் தென்முகக் கடவுள் சிற்பத் தொகுதியை காணலாம்.

சனத்குமாரர்கள் எனும் நான்கு பிரம்ம மைந்தர்கள் ஞானத்தினைப் பெறுவதற்காக பிரம்மாவையும், திருமாலையும் கண்டு அவர்கள் தம்பதி சமேதராய் வாழ்வதாலேயே நிராகரித்தனர். தங்கள் குருவினைத் தேடி வருகையில் ஈசன் அவர்களுக்கு இளைஞன் வடிவெடுத்து ஆலமரத்தின் கீழ் தட்சிணாமூர்த்தி என்ற வடிவமாக அமர்ந்தார். சிவாலயங்களின் கோஷ்டத்தில் தெற்குநோக்கியவாறு இருக்கும் அவரை இன்றைய பக்தர்கள் குருவென அழைத்து வியாழன் தோறும் சுண்டல்மாலையுடன் சந்திக்கிறார்கள். ஞானத்தின் தேடலுக்கு அவரும் அருள் செய்து கொண்டுள்ளார்.

அந்த தட்சணாமூர்த்தி குரங்குநாதர் கோயிலிலும் இருக்கிறார். சற்று சிதைந்து இருந்தாலும், முற்றிலுமாக அழிக்கப்படாமல் இருப்பது நம்மை மகிழச் செய்கிறது.  அவரும் அவரைச் சுற்றியிருக்கும் சிற்பங்களும் உயிரோட்டமாக உள்ளன. இத்தனை சித்திரவாதைகளுக்குப் பின்னும் உயிரோடு இருக்கும் சிற்பங்களை சிதைக்க கல்மனத்துக்காரர்களாலேயே முடியும்.

இனி நாம் தட்சிணாமூர்த்தியை கவனிப்போம். இறையின் அடியைப் பற்றினால்தானே மோட்சம். தட்சிணாமூர்த்தியின் அடியை கவனிப்போம். சிதைக்கும் எண்ணம் கொண்டவர்களால் சிதைக்க முடியாத பாதங்கள் மட்டும் அந்தரத்தில் இருந்து முயலகனின் மேல் இருக்கின்றன. ஆகா.. முயலகன். இந்து சமயத்தவர்களின் குறியீட்டு சின்னம் முயலகன். அறிவே வடிவான ஞானமூர்த்தி, அஞ்ஞானத்தினை காலடியிட்டு இட்டு மிதிக்கிறார் என்ற கருத்துருவின் வடிவு. முலகனை உற்று நோக்கினோல் அவன் தட்சிணாமூர்த்தியின் அழுத்ததால் ஆ.. வென கதறுவது தெரியும். சோழச் சிற்பியின் திறம்.

தட்சிணாமூர்த்தி சிற்பத் தொகுதி. கட்டமிட்டு காட்டப்பட்டுள்ளது, முயகனை மிதிக்கும் ஈசனின் பாதம்.

001

கால்கள் வெட்டப்பட்டாலும், சிதைவுறாமல் சேதி சொல்லும் பாதம். முயலகன் ஏறக்குறைய பூதவடிவில் குறுகைகளும், குறுகால்களும் கொண்டு இருக்கிறார்.

002

ஈசனின் திருவடி  முயலகனின் மீது இருப்பதும், முயலகனின் முக பாவனையும் தெரிகிறாதா.

003

இதோ “ஆ..” வென வாய் திறந்து அலறும் முகப்பாவம்.

004

குரங்குநாதர் கோயில் குழந்தைகள்

சீனிவாசநல்லூர். சிவபெருமானின் பிரதானப் பக்தன் சீனிவாசன் வசிக்கும் நல்ல ஊர். எங்கள் காட்டுப்புத்தூரிலிருந்து முசிறி செல்லும் வழியில் தொட்டியத்திற்கு அடுத்தபடியாக இருக்கும் ஊர். நீங்கள் திருச்சியிலிருந்து சேலம் செல்லும் போது முசிறியைக் கடந்ததும் இவ்வுரை எதிர்ப்பார்த்து இருக்கலாம்.

காட்டுப்புத்தூரிலிருந்து முசிறி நோக்கி செல்லும் போது ஒவ்வொரு முறையும் தொட்டியத்தினை கடக்கும் போது சீனிவாசநல்லூர் குரங்குநாதர் கோயிலை ஏக்கத்துடன் பார்த்துச் செல்வேன். இந்தக் கோயில் எப்போதுதான் திறக்கும் என விசாரித்துக் கொள்வேன். யாருக்கும் தெரியவில்லை. இம்முறை அவ்வழியாக சென்ற போது, பூட்டியக் கோயிலையாவது காண்போம் என சென்றேன்.

கோயிலுக்கு அருகே உள்ள ஒரு மரத்தின் நிழலில் கயிற்று கட்டிலில் ஒரு மூதாட்டி அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய பேரன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். இனி எங்களின் உரையாடல்கள்.

“அம்மா.. இந்தக் கோயில் எப்பங்க திறந்திருக்கும்”

“அது இந்தக் கோயிலோட சாவி தஞ்சாவூர் ஆபிசருங்க கிட்ட இருக்குதுப்பா. அவுங்க வந்து திறந்தாதான் உண்டு.”

“அப்படிங்களா, எப்பவாச்சும் வந்து திறப்பாங்களா”

“அவுங்க வந்தா தான் உண்டு. எப்ப வருவாங்கன்னு தெரியாதுப்பா. உள்ளுக்கார சாமியில்லை. தூணுதான் இருக்கு. நீங்க எந்த ஊரு”

“நான் காட்டுப்புத்தூருங்க”

“காலையிலக் கூட இரண்டு மூணுபேரு வந்து கேட்டாங்க. என்னப்பா பன்னறது சாவி இல்லையே. இந்தக் கேட்டு சும்மாதான் சாத்தியிருக்கு. நீ வேணா சுத்தி இருக்கிறதைப் பார்த்துட்டு போ.”

“சரிங்க”

20161001_123526-copy

நான் கோயிலைக் கவனித்தேன். இது கோயிலா.. இல்லை. கருவறையும், அர்த்தமண்டபமும் மட்டுமே கொண்ட ஒரு சன்னதி அவ்வளவுதான். பிறந்தநாள் கேக்கில் எல்லோருக்கும் பங்கு போட்டு கொடுத்தப் பிறகு நடுப்பகுதி எஞ்சியிருக்குமே அப்படிதான் இருக்கிறது மூலவர் சன்னதி. தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால் மூலவரை மீண்டும் வைத்து கோயிலை புரணமைக்காமல் அப்படியே வைத்துள்ளார்கள். எந்தக் காரணத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டதோ அந்தக் காரணம் நிறைவேறாமல் சூன்யமாக இருக்கிறது.

வேலியை விட சன்னதி கீழ் மட்டத்தில் இருக்கிறது. நம்மவர்கள் சாலைகளை உயர்த்த, அருகிலுள்ள வீடுகள் கீழே செல்ல. மீண்டும் வீடுகள் உயர்த்திக் கட்டப்பட, சாலைகள் அதற்கும் மேலும் உயர்ததப்பட என இங்கு நடக்கும் அரசாங்க தனியார் போரின் உச்சத்தால் இந்த நிலை.

நான் கதவினைத் திறப்பது கண்டு என்னுடைய சிற்றன்னையும் வந்து இணைந்து கொண்டார். கருவறை ஒரு முறை வலம் வந்து முடிந்தமட்டும் கைப்பேசியால் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினோம். ஒரு சுற்று அல்லை. ஒரு நாள் அமர்ந்து காணக் கூடிய வகையில் சிற்பங்கள் அமைந்துள்ளன. அத்தனை நுட்பம். அவற்றை முடிந்த மட்டும் இடுகைகளாகத் தரப்பார்க்கிறேன்.

 

 

205

மேற்கண்டப் படத்தில் கருவறை கோஷ்டத்தில் இருக்கும் சிற்பத்தினைக் காண்கின்றீர்கள். தூரத்தில் இருந்துப் பார்த்தால் அவருடைய கைகள் வணக்கம் தெரிவித்தபடி இருப்பதாக தோன்றும், ஆனால் நன்கு நோக்கும் போது கைகளிடையே பூக்கள் உள்ளதைக் காணலாம். பூவினால் செய்தலே பூசை என்று நம்முன்னோர்கள் தெரிவித்துள்ளார்கள். இறைவனை வணங்குவதற்கு கற்பூரம் காட்டுவதும், ஆராத்திகள் எடுப்பதும் பிற்காலத்தில் வந்த சடங்கு முறைகள். நம் முன்னோர்கள் பூக்களை இறையுருவின் மீது தூவி வழிபட்டு வந்துள்ளார்கள். அந்த பாரம்பரியத்தினை விளக்கும் சிற்பம் இது.

 

இக்குவாகுவின் வலி – சிறுகதை

dscn6201 copy

1990 களில் கட்டப்பட்ட கட்டிடம். பாறைக்கற்களை உடைத்து ஒட்ட வைத்து புதுடிசைன் என்று பரவலாக அறியப்பட்ட காலத்தில் கட்டப்பட்டது. நான்கு புறமும் இரண்டு ஆட்கள் நடந்து செல்வதற்கு போதுமான இடைவெளியும், கிழக்குப்பக்கத்தில் தோட்டம் போடுவதற்கென விடப்பட்ட ஒரு சென்ட் நிலத்தினையும் சேர்த்து ஏழு சென்ட் நிலத்தினை ஆக்கிரமித்துள்ள கட்டிடம். சுற்றுபுறத்தில் கல்லுமச்சுவீடு என்று அறியப்பட்ட அந்த வீட்டின் முன்புதான் நிற்கிறேன். கருப்பு நிற கடப்பக்கல்லில் “சிவபதி இல்லம்” என பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.

அழைப்பு மணியை அடிக்க வாசற்கதவிற்குள் கையை விட்டு துலாவி அடிக்க வேண்டும். சிறுபிள்ளைகள் அடிக்கடி அழைப்புமணியை அடித்துவிட்டு ஓடிவிடுவதால் இந்த தெருவில் யார் வீட்டிலும் அழைப்புமணியை வெளியே வைப்பதில்லை. என்னுடைய வீட்டிலும் இப்படிதான். நான் இந்த வீட்டின் பக்கத்தில் குடிவந்து ஐந்து மாதங்கள் ஆகின்றன. வந்த புதியதில் ஏற்பட்ட தவறான அபிப்ராயத்தால் இன்றுவரை இந்த வீட்டின் மனிதர்களோடு சகஜநிலை ஏற்படவில்லை.

சிவபதி சார்,… சிவபதி… சார்…

பதிலில்லை. ஆனால் வீட்டிற்குள் சலசலப்புகள் கேட்கின்றன. அவர்களுக்கு நான் வந்திருப்பது என் குரல் மூலம் தெரிந்திருக்கும். குறைந்தபட்சம் வேறு நபர்கள் கூப்பிட்டிருந்தால் இந்நேரம் வந்து வரவேற்கின்ற மனிதர்கள். என்னைமட்டும் மிகக் கடுமையாக வெறுக்கின்றார்கள். அழைப்பு மணியையும் சடங்கிற்காக அடித்தேன்.

பதிலில்லை.

எங்களது வீட்டு வாசலில் ஒய்யாரமாய் சாய்ந்தவாறு என் மனைவி என்னையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். நான் சபாபதி வீட்டுவாசலில் தினமும் அழைப்பதும், அவள் என்னை வழுக்கட்டாயமாய் இங்கே நிற்கவிடாமல் இழுத்துச் செல்வதும் இன்றைக்கு நடக்கவில்லை. அவள் களைத்துப் போய்விட்டாள். ஆனால் நான் அப்படியல்ல. இன்று ஒரு தீர்மானத்துடன் வந்திருந்தேன். அது எப்படியாவது வீட்டிற்குள் நுழைந்து அவளைப் பார்த்துவிடுவது.

மீண்டும் அழைத்தேன். அழைப்புமணியை அடித்தேன்.

பதிலில்லை.

ஒரு எம்பு எம்பி வாசல் கதவின் பின்பக்கம் இருக்கும் கொக்கியை விடுவித்தேன். கருப்பும் தங்கநிறமும் பூசப்பட்ட கதவினை திறந்து நுழைந்தேன். என்னுடைய வருகை அவர்களுக்கு மேலும் கசப்பாக இருந்திருக்க வேண்டும். அதனால்தான் நான் உள்ளே வந்துவிட்டேன் என்பதை அறிந்தும் அவர்கள் வெளியேவரவில்லை. வராமல் போகட்டும். நான் அவரையோ, அவர் மனைவியையோ, அல்லது அவர் உருவமாகவே வந்துபிறந்திருக்கும் அவர் பிள்ளையையோ பார்க்க வரவில்லை. நான் வந்தது ரோசியைப் பார்க்க.

எங்கே அவள்.. வழக்கமாய் இருக்கும் இடத்தில் காணவில்லை. ஒருவேளை வீட்டின் தோட்டப்பகுதியில் இருக்கலாம். பத்துநாட்களாய் அவளைப் பார்க்க தவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். கிழக்குப்பகுதியிலிருக்கும் தோட்டத்தில் இரண்டு தென்னை மரங்களும், ஜாதிமல்லிகை கொடியும் இன்னும் சில காய்கறிகளும் பயிரிடப்பட்டிருந்தன.

ரோசி நடைபாதையில் ஒரு சாக்கின் மீது படுத்திருந்தாள். அவளுடைய தட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்த பாலை எறும்புகள் உணவாக்கிக் கொண்டிருந்தன.   என்னுடைய வருகையை அவள் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். வால் மெதுவாக ஆடியது. அவளருகில் சென்றேன். நாக்கினை பல்லிடுக்கில் கடித்து வலியை பொறுத்துக் கொண்டிருந்தாள். மெல்ல முனகல் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.  வலது கண்ணுக்கும் காதுக்கும் இடையே எலும்பு முறிந்து அதன் பாதிப்பால் வீக்கமும், சீலும் ஏற்பட்டு, தற்போது ஒற்றைக் கண்ணை ரோசி இழந்துவிட்டாள்.

பக்கத்துவீட்டுக்கு குடிவந்ததும் முதலில் பழக்கமானவள் ரோசிதான். புசுபுசுவென தங்கநிறத்தில் இருந்தாள். பொமேரியன் நாட்டுநாய் கிராஸ் என்றார்கள். நெய்ரோட்டி, கோழி குழம்பு, முள்எடுத்த மீன் என எங்களுடைய சமையலில் அவளுக்கும் பங்குவைத்தோம். சிவபதி எப்போது கதவினைத் திறப்பார், எப்போது வெளியே ஓடலாம் என்றிருப்பாள். சாலையில் ஒரு ஓட்டம் ஓடிய பிறகே அவளை பிடித்து வீட்டிற்குள் அடைக்கமுடியும். எப்போதுமே துள்ளலாய் திரியும் அவள் ஒடுங்கிக் கிடப்பதைக் கண்டு… துக்கம் பீரிட்டது..

“ரோசி என்னை மன்னிச்சுடுமா… மன்னிச்சுடு..”

என்ன இருந்தாலும் நான் இப்படி உன்னை காயப்படுத்தியிருக்க கூடாது. சொந்தங்கள் அத்தனை பேரும் வந்து கூடியிருக்க விழா அன்னைக்கும் நீ வந்து வாசல்ல ஒன்னுக்கடிச்சுட்ட. அவங்க முன்னாடி என் வீட்டுக்கும் எனக்கும் நடந்த அசிங்கமா நான் நெனச்சுட்டேன். அவங்களோட கேலியான சிரிப்பால, கொஞ்சநேரம் மிருகமாயிட்டேன்.

கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம அங்கிலிருந்த கட்டையை எடுத்து அடிச்சுட்டேன். ஆனா அந்த அடி இப்படி உன்னை நரக வேதனையில தள்ளுமுன்னு நான்  நினைக்கல. நீ வலியில துடிக்கும் போது, என் மனசு பதருது. உன்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்கனுமுன்னு நாய்மாதிரி உன்வீட்டு வாசல பத்துநாள் நின்னுக்கட்டு இருக்கேன். உன்னை அடிச்சதுக்கப்புறம்தான் புத்திவந்துச்சு. ஆனா நான் பாவி. உன்னை முடமாக்கிட்டு நான் நடந்துக்கிட்டு இருக்கேன். ஐஞ்சறிவு படைச்ச உன்கிட்ட ஆறறிவ எதிர்ப்பார்த்து நான் அறிவை இழந்துட்டேன். உன்னோட இயல்ப உணராம, நான் என் இயல்ப இழந்துட்டேன். நீ படர வேதனையை நானும் தினமும் பட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்டீ.

பேருந்துக்குள் மழை – சிறுகதை

Rain-Korea copy

“தம்பி.. தம்பி.. வலையப்பட்டி இறங்கனுமுன்னு பேசிக்கிட்டு வந்திங்க. இப்படி தூங்கிக்கிட்டு இருக்கிங்க” அருகில் இருக்கும் புண்ணியவான் தூக்கத்தினைக் கலைத்தார்.

“வலையப்பட்டி வந்துடுச்சுங்களா” மிரட்சியுடன் கேட்டேன்.

“இல்லைப்பா. இனிமேதான் வரப்போகுது.”

“அப்பாடா” உண்மையிலேயே அவர் புண்ணியவான்தான். அவர் எழுப்ப வில்லையென்றால் வலையப்பட்டியைத் தாண்டி பேருந்து செல்லும் போது, எதற்சையாக என்னைக் காணும் நடத்துனர். கண்டபடி வசைபாடி ஏதேனும் ஒரு நிறுத்ததில் தள்ளிவிட்டு போயிருப்பார். அதன் பின்பு அங்கிலிருந்து மீண்டும் வலையப்பட்டிக்கு வந்திருக்க வேண்டும். ம்.. அது நடவாமல் போனது மகிழ்ச்சி. நான் எழுந்து மேலே வைத்திருந்த ஒரு சின்ன சோல்டர் பேக்கையும், அதற்குப் பின் ஒளித்துவைத்த லேப்டாப் பையையும் எடுத்துக் கொண்டேன்.

மணியைப் பார்த்தேன். அதிகாலை மூன்று. அருகில் என்னுடன் இறங்க ஒருவர் ஆயத்தமாக இருந்தார். ஓய்வு பெற்ற காவலதிகாரியா, இல்லை ஏதேனும் கிராமத்து பஞ்சாயத்து தலைவரா தெரியவில்லை. இறுகிய முகத்தில் தடித்த முறுக்கிய மீசை.. நான் முகத்தை திருப்பி சாலையில் கவனத்தினை வைத்தேன்.

“வலையப்பட்டியெல்லாம் இறங்கு” நடத்துனரின் குரல் மட்டும் கேட்டது. படபடவென இறங்கி சாலையைக் கடந்து பேருந்து நிறுத்ததில் நின்றுகொண்டேன். இனி நான்கு முப்பது வரை காத்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் என்னுடைய ஊருக்கு செல்ல பேருந்து வரும். அதுவும் அதிஸ்டமிருந்தால். சென்ற முறை வந்தபோது ஐந்து இருபத்துக்குதான் வந்தது.

ஐந்து நிமிடங்களுக்கு பத்து பதினைந்து பேருந்துகள் வந்துபோகும் நகரங்களிலிருந்து கிராமத்திற்கு வந்தால், காத்திருப்பின் கடினம் புரிந்து போகும். திருச்சியிலிருந்து சேலத்திற்கோ, நாமக்கல்லிற்கு செல்லும் இரவுப் பேருந்தினைப் பிடித்து இந்த ஊர் வரை வந்துவிடலாம். அதன்பின்பு இங்கிருந்து காட்டுப்புத்தூருக்கு உள்ளே செல்ல தனிப் பேருந்து வரும். அதிலும் எங்கள் ஊர் இந்த சாலையின் உள்ளே இருக்கிறது. அதற்கு மூன்று நான்கு பேருந்துக்கு ஒன்றுதான் எங்களூருக்கு செல்லும். அப்படி இப்படியென ஒரு அரைமணி நேரத்தினைக் கழித்திருந்தேன். சாலைக்கு அந்தப் பக்கத்திலிருக்கும் டீகடைக்கு சென்றாலாவது நேரத்தினைக் கழிக்கலாம் என தோன்றியது. ம்.. அதுதான் சரியான முடிவென பைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு சென்றேன். ஒடிசலாய் ஒருவர் நின்று புகைத்துக் கொண்டிருந்தார். ஓரு பீடியே பீடி பிடிக்கிறதே என பார்த்திபன் போல கவிதை வந்தது.

அந்த மீசைக்காரர் பென்ச்சில் அமர்ந்து நாளிதலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். விடியும் முன்பே பிரதானச் சாலைகளில் இருக்கும் டீகடைகளுக்கு செய்திதாள்கள் வந்துவிடுகின்றன. எங்களூருக்கு காலை ஏழு மணிக்கு கேகேபி பேருந்தில்தான் வரும். சில நேரங்களில் அந்தப் பேருந்தும் வராமல் போனால். மறுநாள்தான் கிடைக்கும். அவர் தீண்டாமல் வைத்திருந்த துணுக்கு செய்திதாளை எடுத்து அமர்ந்தேன்.

“சார் டீயா”

“ம்.. ராகிமால்ட் இருக்கா”

இல்லை சாரே. தீர்ந்துபோயிடுச்சு. டீ தாரேன்.

சரி. ஒரு டீ… ஆர்டர் தந்துவிட்டேன். அந்த செய்திதாளில் உள்ளூரில் நடந்த கடை திறப்பு, கட்சி கூட்டம் போன்றவற்றை எல்லாம் தவிர்த்து எந்த எந்த திரையரங்குகளில் என்ன படம் ஓடுகிறது என்பதே பல பக்கங்களுக்கு இருந்தது. அதை வைத்துக் கொண்டு இனி ஒப்பேற்ற முடியாது எனும் போது சரியாக டீ வந்தது.

“காட்டுப்புத்தூருக்கு போறீங்களா”

“இல்லைன்னா முன்னாடியே ஆலம்பட்டி”

“சரி சரி. நாலே முக்காலுக்கு வந்துடும்” இன்னும் கால் மணிநேரம் கூடுதலாக.. ம்.. விடியகாலை இருட்டில் காத்திருப்பது. அதற்குள் இரண்டு மூன்று சேலம் பேருந்துகள் கடந்து போயிருந்தன. திருச்சிக்கு ஒரே ஒரு பேருந்து போனது. அதிலிருந்து இறங்கியவர்களுக்காக இருசக்கர வாகனங்களில் உறவினர்கள் காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வந்து இறங்கியதும் அவர்களின் உடமைகளோடு காணாமல் போனார்கள். நான் தான் வெகுநேரமாக பொழுதினை கடினமாக கழித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஒரு வழியாக காட்டுப்புத்தூர் பேருந்து வந்தது. நான் வேகமாக ஓடி பேருந்து நிற்பதற்குள் நெருங்கிவிட்டேன். பேருந்திலிருந்து ஒரு இளம்பெண் கண்களில் தூக்த்துடன் வந்து இறங்கினார். அவரை வரவேற்க புதுக்கணவன் தயாராக இருந்தான். நான் ஏறிக்கொண்டு மீசைக்காரரைப் பார்த்தேன். அவர் மெதுவாக நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார். பேருந்து புறப்பட்டது. வேகம் பிடிப்பதற்குள் மீசைக்காரர் ஏறிவிட்டார்.

என்னையும் சேர்த்து ஒரு பத்துபேர் இருப்போம். பாதி பேர் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். இரு பெண்கள் தங்களோடு வந்த கிழவனோடு பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“டிக்கெட்”

“ஆலம்பட்டி”

“ஆலம்பட்டியா. கேட்டுக்கிட்டு ஏறக்கூடாதுங்களா. ஆலம்பட்டி உள்ளுக்க போகாதுங்க. முன்னாடியே இறங்கிக்கோங்க”

“ஏங்க. இந்தபஸ் உள்ள வருங்களே”

“இப்ப லேட் ஆகிடுச்சு சார். இன்னும் காட்டுப்புத்தூருக்கு போயிட்டு வரனும். ஆலம்பட்டி உள்ளேயெல்லாம் போய் வரமுடியாதுங்க. சும்மாவே லேட் ஆகும். இப்ப ரோடு போடறேன்னு இருந்த ரோட்டை வேற சுரண்டி வைச்சுட்டானுங்க”

இனி பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஆலம்பட்டிற்கு நடைதான். “சரி கொடுங்க”.

சடசடவென சத்தம் எழுந்தது. என்னவென ஊகம் செய்வதற்குள் ஜன்னலிருந்தும், பேருந்தின் மேலிருந்தும் மழை துளிகள் தெறித்துவிழுந்தன. பேருந்தே பரபரப்பானது. ஜன்னலிருந்து பழைய தார்பாய் இழுவைகளை இழுத்து தள்ளினோம். நடத்துனர் படிக்கட்டிலிருந்த தார்பாயை இழுத்துவிட்டார். இருந்தும் பேருந்துக்குள் தண்ணீர் வருவது நிற்கவில்லை. எனக்கு இரண்டு இருக்கையின் முன்னால் மேலிருந்து நீர் தாரைதாரையா வழிந்துகொண்டிருந்தது. என்னுடைய இருக்கையிலிருந்து எழுந்து யாருமில்லாத பின் இருக்கைக்கு சென்று அமர்ந்தேன். சரியான பிணைப்பில்லாத வழிகளிடையேயும், மேல் கண்ணாடி உடைந்திருந்தன் வழியாகவும் பேருந்தே ஈரமாகியது. மெதுவாக துடைத்தெரியும் வைப்பரோடு ஓட்டுனர் போராடி ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார். மழையின் தீவிரம் அதிமாகியதும். சாலையே தெரியவில்லை என நடத்துனரிடம் சொல்லி முன்னே அழைத்துக் கொண்டார்.

என்மேல் அடிக்கும் சாரல் எங்கிருந்து வருகிறது என தேடிக்கொண்டிருந்தேன். இந்தக் கலவரத்திலிருந்து என்னுடைய லேப்டாப்பினை காப்பாற்றியாக வேண்டும். கீழே மேலே என எங்கும் வைக்க முடியாது. கோழிக்குஞ்சுகளை காக்கும் தாய்க்கோழியைப் போல மார்போடு அணைத்துக் கொண்டிருந்தேன். சட்டென ஒரு துளி மேலே விழுந்தது. இது எங்கிருந்து என மேலேப் பார்த்தால் என்னுடைய இருக்கையின் மேலே ஒன்று இரண்டு மூன்று என எண்ணிக்கையில் நீர்த்திவலைகள் கைகோர்த்து பெரியதாகிக் கொண்டே போயின. ஒன்று விழுந்ததும், அந்த இடத்தில் சிறியதாக ஒன்று தோன்றியது. செய்வதறியாது மேலேயே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சடாரென இடியொன்று பனைமரத்தினை தாக்க அந்த வேகத்தில் பனை தீப்பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த அபரிவிதமான சத்தமும், அமானுஷ்ய வெளிச்சமும் எனக்குள் பயத்தினை உண்டுபண்ணியிருந்தன. ஓட்டுனர் இந்த பேய் மழையிலும் பேருந்தினை நிறுத்தாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தார். பேருந்தின் மேற்கூறையின் மீது மழைத்துளிகள் விழும் சத்தமும், ஜன்னல் தார்பாய்களை கிழிக்கும் காற்றின் சத்தமும் அதிகரித்திருந்தன. மீசைக்காரர் என்ன செய்கிறார் என பார்த்தேன். பேருந்தின் நடைப்பாதையில் குடையொன்று பிடித்துக் கொண்டு வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இதென்ன பேருந்துக்குள் மழையா. பேருந்துக்குள் குடையா. எனக்குள் இருந்த பார்த்தீபன் விழித்துக் கொண்டான். தலையில் மழைதேவதையின் ஆசிர்வாத அட்சதைகள் விழுந்தன.

மாதெருபாகன் – எதிர்ப்பு ஒரு சடங்கு

மாதொருபாகன்

 

மாதொரு பாகன் நாவல் தடைக்கோரி நீதிமன்றத்தின் படிகட்டுகளை ஏறிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு இந்து மதத்தின் சடங்குகளைப் பற்றிய போதிய அறிவு இல்லையென்பது என் கருத்து. அதுவே உண்மை என்பதை இந்த இடுகையின் கடைசி வரிவரை படித்த பின்பு நீங்களும் கூறுவீர்கள்.

சூரியன், மரம் என இயற்கை வழிபாட்டையும், மாடு, நாய் என விலங்கு வழிபாட்டையும், அதற்கடுத்த செயற்கரிய செயல்செய்த மனிதர்களுக்கா நடுகல் வழிபாட்டையும் இன்னமும் இந்து மதம் காப்பாற்றிக் கொண்டே வருகிறது. ஆதிவாசிகளின் சடங்குகளை பேணிவருதல் இகழ்வானதல்ல, அவை நமக்கு வரலாறுகளை எடுத்துரைப்பது. அக்கால மக்களின் நடைமுறை வாழ்க்கையும், அறிவையும் நமக்கு கற்றுத் தருவது. எவையெல்லாம் பயத்தை தருகின்றதோ அவையெல்லாம் தெய்வமானது என்பதே உலக தொன்மவியல் எடுத்துரைப்பது. இருள், இடி, நாகம், புலி, யானை என எல்லாமே இங்கு தெய்வம்.

மண்ணின் மக்களுக்காக காட்டுப்பன்றி, புலியை எதிர்த்து வீரமரணம் அடைந்தால், புலிகுத்தி பட்டான், பன்றிக் குத்தி பட்டான் என கல்வெட்டு வடித்து வழிபாடு. கணவன் இறந்தமைக்காய் தீக்குளித்து இறந்த பத்தினிப் பெண்ணுக்கு மாலையம்மன், தீப்பாய்ந்தால் வழிபாடு. செய்யா தவறுக்காய் தீய்நீதி வழங்கி இறந்தாலும், சமூக சிக்களுக்காய் மனமுவந்து மரணித்தாலும் அவர்களுக்கும் வழிபாடு. இவையெல்லாமும் நடைந்தவைகளை காலம் கடந்தும் நம் நினைவுக்காய் முன்னோர்கள் செய்த முன்னேற்பாடு.

பெருமாள் முருகன் கையிலெடுத்துக் கொண்டது, இன்றைய நவீன உலகில் பெருநகரங்களின் வீதிக்கு வீதி திறந்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் மெட்டியாட்ரி மருத்துவமனைகளின் யுத்தியை நம் முன்னோர்கள் கையாண்ட சடங்கு பற்றியது. முறையான உடலுறவினால் மனைவி கருதரிக்காத போது, செயற்கையாக விந்தினை செலுத்தும் முறையை நவீன மருத்துவமனைகள் கையாளுகின்றன. கணவனின் விந்தில் போதுமான அளவிற்கு ஊர்ந்து செல்லும் விந்தனுக்கள் இல்லாத போதும், உடைந்த விந்தனுக்கள் இல்லாதபோதும் பிற ஆணின் சீறான விந்தனுக்கள் செலுத்தப்பட்டு கரு உண்டாக்கப்படுகிறது. இதனை நம்முன்னோர்கள் ஓர் திருவிழாவின் இரவில் சத்தமேயில்லாமல் பல காலம்செய்து வந்திருக்கிறார்கள்.

நவீன மருத்துவர் யாரையேனும் அறிந்திருந்தால் வருடத்திற்கு இந்தியாவில் இப்படி விந்து உட்செலுத்துதல் மூலம் கருதரிக்கும் பெண்களின் எண்ணிக்கையை கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். நிச்சயம் அதிர்ந்துப் போவீர்கள். இது ஒரு ஆபாசமான சடங்கென எதிர்ப்பு தெரிவித்தால்,. இந்து தொன்மவியலில் கிளிக்கும், மானுக்கும் என மிருகப் புணர்வு செய்த முனிவர்களைப் பற்றி எடுத்துறைக்க வேண்டியிருக்கும். அவை பற்றி இந்த வலைப்பூவிலேயே முன்பொரு முறை எழுதியிருக்கிறேன் என்பதால் இங்கு விட்டுவிடுகிறேன்.

முன்பு நிலவிய இந்த சடங்கு முறை உயிர் கொடுத்தலுக்கானது. இங்கே உயிர் எடுத்தலுக்கான சடங்கும் நிலவிவந்துள்ளது. பொதுவாக புதையலை காவல் காக்கும் பூதங்களுக்கும், தீய சக்திகளுக்கும் பலி கொடுத்தலில் சூலியை பலி கொடுத்தலும் நிகழ்ந்துள்ளது. இவை கூட சடங்குதான். கள்ளர்கள் சூலாடு, சூல்பன்றிக்குப் பின்பு சூலியான பெண்ணை பலி கொடுத்திருக்கிறார்கள். இதனை பதிவு செய்திருக்கும் கதைப்பாடலை வாசித்த போது, பொன்னிறத்தாளின் தாயின் நிலையை எண்ணினேன்,. ஓர் வசனக் கவிதையாக

நா.. பொன்மாரி. பொறக்கறது அத்தனையும் ஆம்பளையா பொறக்க.. தவமிருந்து பெத்த பொட்டபுள்ளைய ஆளாக்கி, நல்ல பயனுக்கு கட்டிக்கொடுத்து, இப்ப வயிறு நிறைஞ்சு நிக்குது. இந்தா வாரேன்னு தோழிகளோடு ஓடைக்கு போனபுள்ள வீடுவந்து சேரல.. வானம் கருத்து பேய்காத்து வீசுது. கூட போன புள்ளைக ஒன்னுமொட்ட திரும்பிவந்து… காட்டாளம்மன் கோயிலுல கற்பினியவ தனிச்சிருக்கா.. பத்திரமா போய் பாங்கா கூட்டிக்கிட்டு வாங்குதுங்க.

முன்னேப் பெத்த ஏழுகளோட காட்டாளம்மன் கோயிலுக்கு போறேன். ஆடிக் காத்துல அடிமேல அடிவைச்சு அழகா நடந்துவர யாரால முடியும். அடிக்கிற எதிர்காத்துல.. அம்மன் கோவிலுக்கு வர அரும்பாடு பட்டாச்சு. கோயிலுக்கு முன்னாடி குறுதியோட ஆடு கிடக்கு. பலியா கிடக்கறது சூலாடுன்னு புரிஞ்சு.. அடேய் ஓடுங்கடா.. உன்தங்காவ பாருங்கடான்னு கத்தறேன். முன்னாடிப் போனப் பயளுக வெவவெளத்து நிக்க…

மூச்செறைக்க ஓடிவந்து முன்னெட்டி பார்க்கிறேன். ஆசை மவ அம்மணமா, அம்மன் முன்னாடி தான் கிடக்கா..பக்கத்துல தலைவாழ இலையில அவ தலைச்சம் புள்ள கரிகெடக்க… ஒம்போது மாசம் புள்ளைய சுமந்த வயிறு.. ஒன்னுமில்லாம கிழிச்சு திரீயேத்தி நிக்குது. பாவிமக நா செஞ்ச பாவமென்ன… இப்படி பலியாட கிடக்கிற மகளைகாண நா செஞ்ச பாவமென்ன….